Επτά ερωτήματα για την ενδοσχολική βία

Ο κάθε Ελληνας [θέλει να] διαβάζει με τον δικό του [λογικό, συναισθηματικό, ιδεολογικό κ.λπ.] τρόπο τα γεγονότα και βγάζει τα δικά του [συχνά αντιφατικά] συμπεράσματα.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με το λεγόμενο bullying, την αμερικανόπληκτη μετάφραση/μεταγλώττιση του «εκφοβισμού, τραμπουκισμού κ.λπ.».

Η βία στα σχολεία, σπανίως αμιγώς εγκληματικού χαρακτήρα, συγκοινωνεί/επικοινωνεί με τη βία στο σπίτι και τη βία στον δρόμο, αλλά θέτει και τα ιδιαίτερα ερωτήματά της.

Για το εν λόγω φαινόμενο, περιορισμένης – παρά την υπερπροβολή από τα ΜΜΕ – έκτασης, ποιος φταίει;

1. Η ανερμάτιστη εκπαιδευτική πολιτική του Κράτους; [συγκυριακές καμπάνιες, πλατφόρμες, καταγγελίες, ποινές κ.λπ.]

2. Οι όμηροι, στους «δικαιωματιστές-μαθητές», δάσκαλοι, οι οποίοι αδυνατούν να παίξουν τον ρόλο τους, που δεν είναι μόνον η μετάδοση πληροφοριών αλλά η συνεπής στάση;

3. Οι φοβικοί γονείς που δημιουργούν ευάλωτα ή καταθλιπτικά παιδιά ή οι αλαζονικοί γονείς που [νομίζουν ότι] τα παιδιά τους πρέπει να τυγχάνουν ειδικής προνομιακής μεταχείρισης από το σχολείο;

4. Οι τρίτοι, όπως η δημοτική αρχή κ.λπ., που άλλοτε σιωπούν κι άλλοτε αδιαφορούν για όσα συμβαίνουν μέσα στα σχολεία της γειτονιάς τους;

Και τα συναφή ερωτήματα ως προς τη διαχείριση συνεχίζονται:

5. Πώς να βρεθεί λύση όταν οι σύλλογοι καθηγητών, οι σύλλογοι γονέων και τα 15μελή δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους;

6. Πώς να ηρεμήσει μία σχολική κοινότητα όταν οι μόνες διέξοδοι από την ένταση είναι από τη μία οι αποβολές κι από την άλλη οι καταλήψεις;

7. Πώς να ξαναβρεί η σχολική διαδικασία εκπαίδευσης το κύρος της όταν σήμερα το Google κι αύριο η Τεχνητή Νοημοσύνη θα δώσουν άλλη διάσταση στον τρόπο απόκτησης γνώσεων;

Η ενδοσχολική «βία» έχει πολλές, άλλες φανερές κι άλλες κρυφές, πλευρές. Τα μέτρα που λαμβάνονται, λόγω πίεσης της κοινής γνώμης κατόπιν ηθικών πανικών από ορισμένα περιστατικά, συνήθως εκτός σχολικών χώρων, μοιάζουν με αντίδοτο σε αρρώστια, της οποίας είτε αγνοούμε τα βαθύτερα αίτια ή προτιμάμε να τα βάζουμε κάτω από το χαλί της γενικότερης νεανικής παραβατικότητας.

Αν στην όποια εφήμερη και βραχυπρόθεσμη στρατηγική δεν υπάρχει στρατηγός που να βάζει πρώτος τα στήθη του στη μάχη και στρατιώτες που να πιστεύουν σ’ αυτόν αλλά και στο εγχείρημα, το αποτέλεσμα είναι εξαρχής δεδομένο.

Ετσι όμως τελικά το μόνο που θα επικρατήσει θα είναι ο φόβος όλων [μαθητών, καθηγητών, γονέων] για το τι συμβαίνει ή μπορεί στο μέλλον να συμβεί μέσα στο σχολείο και το μόνο πραγματικό θύμα θα είναι ο αργός θάνατος του απαξιωμένου ελληνικού σχολείου.

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός