Η Νάσια {LF}στην εκκίνηση

Την περασμένη Κυριακή αγωνίστηκα στον 18ο Ioannina Lake Run, τον περιβόητο γύρο της λίμνης των Ιωαννίνων απόστασης 30 χλμ. και είχα και φέτος την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι πρόκειται για έναν από τους κορυφαίους αγώνες δρόμου στη χώρα μας! Δικαίως λάμπει σαν «διαμάντι» στο δρομικό καλεντάρι! Για μένα όμως, ειδικά φέτος, είχε ξεχωριστή σημασία όχι για τη δική μου συμμετοχή αλλά για εκείνη της κόρης μου.

Η δεκάχρονη Νάσια μου ήταν στην εκκίνηση του παιδικού αγώνα των 1.000 μέτρων και δεν μπορώ να κρύψω τη συγκίνησή μου. Ετρεξα παράλληλα μαζί της, διακριτικά ώστε να μη με πάρει χαμπάρι, και έζησα την εμπειρία αυτής της πρώτης της συμμετοχής σε αγώνα δρόμου.

Μόνη της το ζήτησε να πάρει μέρος και έχω να πω ότι οι διοργανωτές παίρνουν άριστα και για τους παιδικούς αγώνες που έχουν συμπεριλάβει στο πρόγραμμα του Ioannina Lake Run. Μαθητές Γ’, Δ, Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού είχαν την ευκαιρία να τρέξουν στο χιλιάρι ενώ μικρότερα παιδιά μπόρεσαν επίσης να ζήσουν αυτή την εμπειρία τρέχοντας μαζί με τους γονείς τους στο Family Run!

Πριν απ’ την εκκίνηση τα παιδιά έκαναν ζέσταμα και ασκήσεις που τους υπέδειξαν εξειδικευμένοι γυμναστές και όταν ήρθε η ώρα μπήκαν στο κατάλληλο γκουπ με βάση την ηλικία τους για να τρέξουν με νούμερο στο στήθος στην παραλίμνια διαδρομή δίπλα στην Παμβώτιδα.

Ολα τα παιδιά τερμάτισαν πραγματικοί νικητές με ένα τεράστιο χαμόγελο και με τα μετάλλιά τους να δίνουν την πιο έντονη λάμψη στο Ioannina Lake Run.

Τα θαύμασα όλα ανεξαιρέτως και συγκινήθηκα με τη Νάσια μου που το έζησε και μάλλον «κόλλησε» το ωραίο μικρόβιο. «Μπαμπά θέλω να τρέξω και του χρόνου», μου είπε και γέλαγαν και τα αφτιά μου.

Οχι, δεν πρέπει να πιέζουμε τα παιδιά μας να κάνουν σώνει και καλά αυτά που αρέσουν σε εμάς. Αλλά αν αυτό συμβεί, είναι τέλειο. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για αθλητισμό! Ετσι δεν είναι;