Μικρό καλάθι

Κάθε φορά που αλλάζει τιμονιέρη το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα παρατηρείται μια έξαψη που τη γεννά η προσμονή για κάτι νέο, πιο συναρπαστικό και πιο φιλόδοξο.

Είναι όπως το ταξίδι. Πριν ξεκινήσουμε είμαστε γεμάτοι σχέδια, πλάθουμε με τη φαντασία μας όμορφες εικόνες μέσα στις οποίες τοποθετούμε τον εαυτό μας και νιώθουμε μια ευεξία για την επιλογή μας. Οταν επιστρέφουμε, αντιλαμβανόμαστε πως η πραγματικότητα δεν είχε καμία σχέση με όσα είχαμε σχεδιάσει με το μυαλό μας. Αλλά δεν σταματάμε, συνεχίζουμε μέχρι να βρούμε την ουτοπία.

Ακριβώς έτσι γίνεται και στο ποδόσφαιρο με τους παίκτες και τους προπονητές.

Οταν έγινε γνωστό πως τη Γαλανόλευκη θα αναλάβει ο Γκουστάβο Πογέτ γράφτηκαν θούριοι για την επανάσταση που θα έφερνε στην εθνική μας ομάδα.

Με τον Φαν ‘τ Σιπ είχαμε πιστέψει πως θα γίνουμε η Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ, πως θα παίζαμε total football, θα κρύβαμε την μπάλα και θα ξεσηκώναμε τα πλήθη.

Με τον Ρανιέρι και νωπή ακόμα την καλή πορεία μας στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, λέγαμε πως θα κάνουμε το παραπάνω βήμα, ίσως κάποιοι να σκέφτηκαν πως θα κατακτήσουμε και το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Στο πρόσωπο του Μίχαελ Σκίμπε βλέπαμε τη νεότερη εκδοχή του Οτο Ρεχάγκελ. Και τώρα με τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς πάλι πλέκουμε ιστούς επιτυχίας. Ο συμπαθής Σερβοέλληνας υπόσχεται η εικόνα της ομάδας να μας εκφράζει όλους μας. Τι εννοούσε μόνο ο ίδιος ξέρει. Μάλλον ήθελε να περάσει ένα ενωτικό μήνυμα, πως η Εθνική θα είναι η ομάδα όλων των Ελλήνων, λες και μέχρι τώρα ήταν κάτι διαφορετικό.

Ο Γιοβάνοβιτς έχει μπροστά του ένα βουνό. Συμμετοχή στο Nations League στον ίδιο όμιλο με την Αγγλία που σημαίνει μειωμένες πιθανότητες κατάκτησης της πρώτης θέσης και άρα εξασφάλισης πλασαρίσματος στα πλέι οφ για το Μουντιάλ. Διεκδίκηση πρόκρισης στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου η οποία δίνεται απευθείας μόνο στους νικητές των 12 ομίλων. Η δεύτερη θέση οδηγεί στα μπαράζ. Μακάρι να τα καταφέρει. Με δεδομένο, ωστόσο, τα όσα συνέβησαν τα προηγούμενα δέκα χρόνια, ας κρατάμε μικρό καλάθι για το ταξίδι που μόλις αρχίζει.