Τι γιορτάζουμε;

«Επιτέλους! Πήραμε αυτό που μας ανήκει», έγραφαν «ΤΑ ΝΕΑ» σαν σήμερα πριν από 27 χρόνια για την επιτυχία της Ελλάδας να εξασφαλίσει τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα. Τον τίτλο συνόδευε στο «μπαλκόνι» μια μεγάλη φωτογραφία με νεαρές που γιόρταζαν για την επιτυχία κρατώντας μπαλόνια και σημαιάκια της ελληνικής υποψηφιότητας. Βλέποντας την ξανά τη φωτογραφία το πρώτο που έρχεται στον νου είναι η αντίστοιχη εορταστική ατμόσφαιρα και οι χοροί στο Σύνταγμα μετά το δημοψήφισμα του Αλέξη Τσίπρα. Και στις δύο περιπτώσεις οι χαρές μετατράπηκαν σε δάκρυα.

Στις πρώτες του δηλώσεις ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης τόνιζε: «Οχι στην αδιαφάνεια, την τσαπατσουλιά, τη μετριοκρατία και την αρπαχτή». Και αναρωτιέσαι, αυτή η χώρα γιατί χρεοκόπησε, πώς αγοράστηκαν τα ανάκτορα μπροστά στην Ακρόπολη, πώς αβγάτεψαν τα εκατομμύρια σε ξένες τράπεζες;

Τι ακριβώς πρόσφεραν στον ελληνικό λαό οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Πού ωφελήθηκαν οι κάτοικοι αυτού του τόπου και εννοούμε όλους τους πολίτες και όχι μόνο όσους ζουν στο Λεκανοπέδιο. Η κατασκευή των μεγάλων έργων, του αεροδρομίου, του μετρό, της Αττικής Οδού, είχε ξεκινήσει πριν εξασφαλίσουμε τη διοργάνωση. Οπότε είναι εκ του πονηρού κάθε προσπάθεια σύνδεσής τους με τους Αγώνες. Ωστόσο, από τα σημαντικά αυτά έργα ο Γιαννιώτης και ο Καλαματιανός δεν είδε την καθημερινότητά του να βελτιώνεται. Στον φάκελο της υποψηφιότητας υποστηρίζαμε πως το 70% των αθλητικών εγκαταστάσεων ήταν ήδη έτοιμες.

Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου, Ολυμπιακό Γυμναστήριο Ανω Λιοσίων, Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Αρσης Βαρών Νίκαιας, Πανθεσσαλικό Στάδιο, Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο Σχοινιά, Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού, ανακατασκευή του «Γ. Καραϊσκάκης» και του Παμπελοποννησιακού, Γήπεδο Χειροσφαίρισης και Τάε Κβον Ντο, Ολυμπιακό Κέντρο Μπιτς Βόλεϊ, ξέρετε, αυτό με τα χόρτα που έχουν φτάσει τα πέντε μέτρα. Αυτό ήταν δηλαδή το υπόλοιπο 30%. Ποιος ξεχνά τη Στέγη Καλατράβα που αγωνιούσαμε μέχρι την τελευταία στιγμή αν θα κυλήσουν – στην κυριολεξία όμως –  τα στέγαστρα στη θέση τους. Είναι τα ίδια που μετά από είκοσι χρόνια σκούριασαν και λίγο πριν πέσουν ασχοληθήκαμε ξανά μαζί τους. Από τους αθλητές μας που πρωταγωνίστησαν και φόρεσαν μετάλλια στο στήθος βρέθηκαν ντοπέ οι τρεις μετά από τέσσερα, πέντε χρόνια. Στιγματιστήκαμε με την υπόθεση Κεντέρη – Θάνου και καταλήξαμε ντροπιασμένοι και χρεοκοπημένοι. Ποιοι κέρδισαν; Πολλοί, που δεν τους πιάνει το μάτι σου. Μαγαζάκια που έμοιαζαν με περίπτερα μετατράπηκαν σε Mall, οι αργομισθίες έτρεχαν και οι κλητήρες έγιναν διευθυντές. Κι εμείς όλο αυτό το γιορτάζουμε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία της σύγχρονης Ελλάδας. Ας ρωτήσουμε λοιπόν τους πολίτες της χώρας αν θα προτιμούσαν να είχαν τους μισθούς του 2004 ή τους Ολυμπιακούς Αγώνες, για να δούμε τελικά τι ακριβώς γιορτάζουμε.