Μουσική τράπουλα

«Μake It Right», Steve Wynn

Ο αγαπημένος του ελληνικού κοινού, Steve Wynn, πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1982 με τους The Dream Syndicate και το ντεμπούτο τους «The Days of Wine and Roses». Τέσσερα χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε με το συγκρότημα σε μία αλήστου μνήμης συναυλία, στο αναψυκτήριο Αλσος, στο Πεδίον του Αρεως. Βραδιά Ιουλίου όπου κοινό και μουσικοί είχαν γίνει ένα. Mε ό,τι αυτό, καλό και κακό, συνεπάγεται. Από τότε έχει κυκλοφορήσει πάνω από 30 άλμπουμ τόσο ως σόλο καλλιτέχνης όσο και ως μέλος των The Baseball Project, Gutterball, Dream Syndicate.

Ο 64χρονος μουσικός, τραγουδιστής και τραγουδοποιός, δεκατέσσερα χρόνια μετά το τελευταίο του σόλο άλμπουμ επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία για να αποδείξει ότι το κρασί όσο παλιώνει γίνεται και καλύτερο. Στα νέα αυτά τραγούδια έχει συνεργαστεί με είκοσι οκτώ μουσικούς (συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων συναδέλφων του από τους Dream Syndicate και Baseball Project) και δώδεκα μηχανικούς ήχου και δεδομένων του ήχου – φαίνεται ότι συλλέχθηκε από υλικό που ηχογραφήθηκε σε διάστημα αρκετών ετών.

Φαίνεται ότι καλά έκανε που κράτησε αυτό το υλικό «κρυφό» για τόσο διάστημα καθώς αυτά τα δέκα κομμάτια οδηγούν σε ένα πολύ καλό άλμπουμ. Το «Santa Monica» ανοίγει τον δίσκο με αισιόδοξη νότα, με τις κιθάρες και τα R&B grooves να ταιριάζουν πολύ στην ιστορία του, το «Make It Right (Benedikt’s Blues)» είναι μια θαυμάσια κυκλοθυμική μελέτη χαρακτήρα ενός ανθρώπου που αγωνίζεται να διορθώσει τη ζωή του. Ενα από τα μεγαλύτερα δώρα του Wynn είναι η ικανότητά του να κάνει τους χαρακτήρες του κατανοητούς και ανθρώπινους ακόμη και αν δεν είναι άξιοι θαυμασμού. Στα τραγούδια του αμερικανού ρόκερ ο ακροατής θα βρει λιτό αλλά και έντονο rock & roll. Το «Make It Right» κυκλοφόρησε ώστε να συμπέσει με την κυκλοφορία των απομνημονευμάτων του «I Wouldn’t Say It If It Wasn’t True» (Jawbone Press). Με απλά λόγια, στη νέα του αυτή δουλειά ο Wynn υπενθυμίζει γιατί είναι από τους καλύτερους ροκ συνθέτες στην Αμερική.

«No Name», Jack White

Ο John Anthony White δεν είναι άλλος από τον κιθαρίστα και τραγουδιστή του ροκ ντουέτου White Stripes. Από τους βασικούς υπεύθυνους της αναβίωσης του garage rock της δεκαετίας του 2000, γνωστός για τις χαρακτηριστικές μουσικές του τεχνικές και την εκκεντρικότητά του. Εχει κερδίσει 12 βραβεία Grammy μεταξύ άλλων διακρίσεων. Το περιοδικό «Rolling Stone» τον έχει συμπεριλάβει στις λίστες του 2010 και του 2023 με τους καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών. Οι δε «New York Times» τον έχουν αποκαλέσει (το 2012) «τον πιο cool, πιο παράξενο και έξυπνο ροκ σταρ της εποχής μας».

Στο 6ο άλμπουμ ο δημιουργός επιστρέφει στα blues και στις ρίζες του garage σε σημείο που να θυμίζει εποχές White Stripes. Αυτό εν προκειμένω δεν είναι καθόλου κακό, απεναντίας. Είναι το πιο απλό rock & roll άλμπουμ που έχει παραδώσει εδώ και αρκετό καιρό, ένα σετ 13 σκληρών μελωδιών βασισμένων στην κιθάρα. Εάν τα δύο προηγούμενα άλμπουμ «Fear of the Dawn» και «Entering Heaven Alive» (και τα δύο κυκλοφόρησαν το 2022) τον βρήκαν να εξερευνά εσωτερικά τα εξωτερικά περιθώρια της μουσικής του καθώς πάλευε με την απομόνωση της πανδημίας του Covid-19, το «No Name» είναι μια ενθουσιώδης επιστροφή σε γνώριμα μονοπάτια. Από τις πλέον ουσιαστικές κυκλοφορίες του καλοκαιριού αν και ο ήχος δεν είναι (εύκολα) προσιτός για όλους.