Μη βιάζεστε να ξεγράψετε τον Τραμπ

Ολα πάνε καλά για εκείνη και λάθος για εκείνον. Η Κάμαλα Χάρις παίρνει ενθαρρυντικά μηνύματα από τις δημοσκοπήσεις και αυτό τη βοηθά να ενισχύσει τη δυναμική της. Ο Ντόναλντ Τραμπ και η εκστρατεία του κάνουν συνεχώς λάθη και δεν μπορούν να διαμορφώσουν μια αποτελεσματική στρατηγική απέναντί της. Σε λιγότερο από τρεις εβδομάδες, οι Δημοκρατικοί πραγματοποίησαν μία από τις πιο ασυνήθιστες ανατροπές στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ, αντικαθιστώντας έναν υποψήφιο που όδευε προς μια σχεδόν βέβαιη ήττα με μια υποψήφια που δείχνει να έχει την ικανότητα της νίκης. Κι όμως, ακόμη κι όταν η Χάρις λέει ότι θα φέρει ξανά τη χαρά στη χώρα, υπάρχει ένας σημαντικός κίνδυνος.

Οι πηγές της χαράς δεν είναι μυστηριώδεις. Στο Σικάγο ξεκίνησε το συνέδριο των Δημοκρατικών που θα μοιάζει με πάρτι, αλλά θα είναι αφύπνιση. Μετά την παραίτηση του Τζο Μπάιντεν από τη διεκδίκηση της επανεκλογής του, η εκστρατεία των Δημοκρατικών άλλαξε και η ίδια η υποψήφια ανέλαβε το έργο με απροσδόκητη ευκολία. Είκοσι χρόνια νεότερη και πολύ πιο δυναμική από τον αντίπαλό της, έχει στρέψει αυτό που ήταν το πιο ισχυρό όπλο του Τραμπ εναντίον του Μπάιντεν – την ηλικία – εναντίον του ίδιου του Τραμπ. Εκείνος είναι πλέον ο υποψήφιος του παρελθόντος, εκείνη το πρόσωπο του μέλλοντος.

Σχεδόν εν μία νυκτί, η Χάρις κερδίζει ξανά τους ψηφοφόρους που ώθησαν τον Μπάιντεν στη νίκη το 2020 αλλά απομακρύνονταν από αυτόν το 2024: νέους, μαύρους και ισπανόφωνους Αμερικανούς. Συγκεντρώνοντας μεγάλα πλήθη, εμπνέοντας χιλιάδες σχόλια στα social media, δημιουργεί κάτι που οι Δημοκρατικοί έχουν να δουν από την πρώτη εκστρατεία του Μπαράκ Ομπάμα το 2008: ενθουσιασμό. Και από την άλλη ο Τραμπ ξαφνικά δεν ξέρει πώς να επιτεθεί, ψάχνει να της κολλήσει κοροϊδευτικά παρατσούκλια αλλά δεν τα καταφέρνει και, πρόσφατα, στην αμήχανη συζήτηση με τον Μασκ εξέφρασε τον θαυμασμό του για το πόσο όμορφη φαινόταν στο εξώφυλλο του «Time».

Πού είναι, λοιπόν, ο κίνδυνος; Πρώτον, οι δημοσκοπήσεις δεν είναι τόσο ρόδινες όσο θα ήθελαν οι Δημοκρατικοί. Οποιος τις μελετά, διαπιστώνει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πιο δημοφιλής τώρα από ό,τι ήταν στο ίδιο σημείο, στα μέσα Αυγούστου είτε το 2020 είτε το 2016. Το ποσοστό αποδοχής του ανέρχεται επί του παρόντος στο 44%. Τον Αύγουστο του 2016, μόνο 33% των Αμερικανών είχε θετική άποψη γι’ αυτόν – αλλά συνέχισε και κέρδισε.

Επιπλέον, σε καθεμία από τις τρεις κρίσιμες πολιτείες – Πενσιλβάνια, Ουισκόνσιν και Μίσιγκαν – η Χάρις προηγείται μόνο με τέσσερις ποσοστιαίες μονάδες, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα. Πρόκειται για καλοδεχούμενη πρόοδο, σίγουρα, αλλά δεν είναι αρκετή αν θυμηθούμε ότι ο Τραμπ κέρδισε εννέα μονάδες μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου σε αυτές τις πολιτείες το 2016 και έκλεισε τη διαφορά το 2020.

Η Χάρις μπορεί να είναι πιο χαρισματική από οποιονδήποτε από τους Δημοκρατικούς υποψηφίους στις πρόσφατες εκλογές, αλλά έχει τα δικά της τρωτά σημεία. Είναι ξεκάθαρα μια φιγούρα των «παράκτιων ελίτ», όπως τους αποκαλεί ο Τραμπ. Είναι μια εύπορη Καλιφορνέζα, γνωστή όπως και ο υποψήφιος αντιπρόεδρός της Τιμ Ουόλς για τις προοδευτικές τους θέσεις. Αποτελεί μια σχεδόν καθολική αλήθεια της σύγχρονης πολιτικής ότι οποιοδήποτε κόμμα δεν είναι στα δεξιά πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο προκειμένου να καθησυχάσει τους ψηφοφόρους στο Κέντρο. Με αυτό το μέτρο, η υποψήφια των Δημοκρατικών μπορεί να έχει ακόμα κάποια απόσταση να διανύσει.

Πάνω απ’ όλα, και παραδόξως, είναι η εκπληκτική πρώιμη επιτυχία της Χάρις που περιέχει ρίσκο. Ενθάρρυνε τους Δημοκρατικούς να πιστέψουν ότι, με την απομάκρυνση του Μπάιντεν, η σκληρή δουλειά έχει ήδη γίνει, ότι η απειλή μιας δεύτερης προεδρίας Τραμπ έχει αποφευχθεί. Αλλά αυτό παραμένει ένας επικίνδυνα αμφίρροπος αγώνας σε ένα έντονα διχασμένο έθνος. Αν μας έχει διδάξει κάτι η τελευταία, ταραχώδης δεκαετία είναι ότι είναι πολύ νωρίς για να διαγράψουμε τον Τραμπ από το μέλλον των ΗΠΑ.