Καταστροφή

Κάθε μεγάλη καταστροφή, όπως αυτή που σήμανε για την Αττική η πυρκαγιά η οποία ξεκίνησε στη Σταμάτα και επεκτάθηκε μέχρι τη Νέα Πεντέλη, το Πάτημα Χαλανδρίου, τον Διόνυσο, τον Γέρακα αλλά και τον Μαραθώνα και τη Νέα Μάκρη, τροφοδοτεί όσους υφίστανται τις συνέπειες με ένα αίσθημα πνιγμού κι απελπισίας.

Που με τη σειρά τους, τροφοδοτούν μια ανεξέλεγκτη οργή. Μια οργή συχνά ανορθολογική, αφού αποδίδει ευθύνες ακρίτως στους εκπροσώπους της εξουσίας ή ψάχνει εξωτερικούς εχθρούς, εμπρηστές κ.λπ.

Στον τύπο αυτής της οργής, συχνά, καταφεύγει η πολιτική. Οταν δεν υπάρχουν προτάσεις, η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση είναι τρόπος να υπάρχεις.

Οταν όμως πρέπει να σχολιάσεις με ψυχραιμία τα γεγονότα, χωρίς να σε οδηγούν τα συναισθήματα, το πρώτο πράγμα που οφείλεις είναι ψυχραιμία.

Χρειάζεται πληροφόρηση. Οφείλεις να δεις τι ακριβώς έγινε και να συνομιλήσεις θέτοντας τα ερωτήματα που προκύπτουν στους ειδικούς. Αυτό έκανα κι εγώ.

Τι χρειάζεται για μια πυρκαγιά; Μια σπίθα, καύσιμη ύλη και οξυγόνο. Η σπίθα άναψε στη Σταμάτα. Οξυγόνο υπήρχε άφθονο, ενισχυμένο από τους ισχυρούς ανέμους.

Αφθονη ήταν και η διατιθέμενη καύσιμη ύλη, θάμνοι και ξερόχορτα απαραίτητα ιδίως για να φτάσει η φωτιά σε κατοικίες.

Οπου είχαν καθαριστεί τα ξερόχορτα, όπου είχε γίνει αποψίλωση, τα πράγματα ήταν καλύτερα. «Είχα φρεζάρει», έβλεπα στην τηλεόραση έναν κάτοικο να εξηγεί πώς δεν έφτασε η φωτιά στο σπίτι του.

Οπως καταλαβαίνει κανείς εκ των υστέρων, ο νόμος για τον καθαρισμό των χωραφιών ήταν ιδιαίτερα σημαντικός. Χρειαζόταν βούληση και αποφασιστικότητα, επειδή απαιτούσε από πολίτες να κινητοποιηθούν και να ξοδέψουν.

Το δυστύχημα είναι ότι, ενώ υπήρχε ο νόμος, όπως συμβαίνει συνήθως στην Ελλάδα, το κράτος δεν τον προώθησε – είτε δίνοντας κίνητρα για την εφαρμογή του είτε πιέζοντας τους πολίτες να είναι συνεπείς.

Σημαντικό μέρος της αδιαφορίας, το σημαντικότερο, χρεώνονται οι τοπικές Αρχές, η τοπική αυτοδιοίκηση. Στην αρχή του καλοκαιριού είχα επισημάνει τις συνέπειες της αδιαφορίας. Με δεδομένες τις μετεωρολογικές προγνώσεις, ήταν θέμα χρόνου το ατύχημα να συμβεί.

Παρ’ όλα αυτά, η πολιτική προστασία φαινόταν φέτος να τα πηγαίνει καλά. Υπήρχε αποτελεσματικό σύστημα εποπτείας των δασικών εκτάσεων και άμεση παρέμβαση της Πυροσβεστικής όταν χρειαζόταν.

Και στη φωτιά της Σταμάτας, το πρωτόκολλο λειτούργησε. Οι πυροσβέστες έσπευσαν στα πέντε με επτά λεπτά από το ξέσπασμα της φωτιάς. Αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αρκετό. Οι καιρικές συνθήκες είχαν δημιουργήσει τις προϋποθέσεις της ανεξέλεγκτης επέκτασής της. Τα υπόλοιπα τα ζούμε.

Μέσα στη γενική δυσθυμία, πάντως, ας επισημανθεί η σημασία του 112 και, γενικά, του συντονισμού των Αρχών στην προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Το ότι ενώ κάηκε το σύμπαν έγινε συντονισμένη προσπάθεια να μην υπάρξουν ανθρώπινα θύματα είναι μια κατάκτηση – απόρροια και της εμπειρίας από την πυρκαγιά στο Μάτι.

Αλλά και απόδειξη σπουδαίου επαγγελματισμού από όσους αγωνίζονται στο πεδίο να περιορίσουν την καταστροφή. Τους οφείλουμε ευγνωμοσύνη.