Oλυμπιακοί Αγώνες

Τι σημαίνει και τι είναι η κορυφαία αθλητική διοργάνωση στον πλανήτη; Αυτό το συναπάντημα λαών με στόχο όχι μόνο την ευγενή άμιλλα αλλά την κατάκτηση μεταλλίων και την (γιατί όχι;) επίδειξη ισχύος;Εντελώς προσωπικά, το πώς αντιλαμβάνεται ο οποιοσδήποτε τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Είναι…

Ο Μίρουτς Γίφτερ, αυτός ο απίθανος δρομέας από την Αιθιοπία που «κατάπιε» τα 5 και τα 10 χιλιόμετρα στη Μόσχα, γράφοντας ιστορία τις ζεστές ημέρες του ’80. Μια πρώτη γνωριμία με τον στίβο και τους υπερήρωές του.

Ο Χατζηπαυλής και ο Μπουντούρης. Θρύλοι της ιστιοπλοΐας, με συμμετοχή σε τέσσερις και έξι Ολυμπιακούς αντίστοιχα. Ο πρώτος και σημαιοφόρος της Ελλάδας το ’80, ο δεύτερος ακάματος όταν πάλευε με τα κύματα. Τότε που περίμενες από τα αθλήματα του υγρού στοιχείου να δώσουν μετάλλια ή που πίστευες πως μόνο η ιστοπλοΐα γεννά πρωταθλητές.

Η Σεούλ (1988) με τους «λερωμένους» αθλητές και τις αμφιβολίες για τους πολλούς άλλους. Ο Τζόνσον με την εξωπραγματική επίδοση στα 100 μέτρα, τότε που έκανε πλάκα στον Λιούις και όσους έμοιαζαν με βαδιστές μπροστά του αλλά δύο ημέρες αργότερα δεν ήταν αστείο όταν τον έστειλαν πίσω στον Καναδά με τη στάμπα του ντοπαρισμένου. Η Φλο-Τζο, η Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόινερ που άφησε εποχή και ρεκόρ στο 100άρι και το 200άρι που μένουν ζωντανά – εκείνη «έφυγε» στα 38 της χρόνια.

Η Πατουλίδου και ένας απίστευτος θρίαμβος στα 100 μέτρα με εμπόδια στη Βαρκελώνη. Μας είπε τότε «δείτε ξανά Ολυμπιακούς Αγώνες» και έκτοτε το κάναμε με μεγαλύτερο φανατισμό. Το ’92, άλλωστε, ξεπήδησε και το φαινόμενο Πύρρος που έστειλε ορισμένους να δοκιμάζουν την τύχη της στην άρση βαρών.

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Το «αντίο» στην Ατλάντα, σε μια πόλη που είχε γονατίσει από τη ζέστη και την υγρασία το καλοκαίρι του ’96 και σε γήπεδα τα περισσότερα λυόμενα. Το τετ-α-τετ με τον βραζιλιάνο αστέρα Οσκάρ Σμιντ, που επίσης σταμάτησε το μπάσκετ, ήταν από τις αξέχαστες στιγμές των Αγώνων.

Το μαγικό καλοκαίρι της Αθήνας. Το 2004 που έμοιαζε με την περίοδο που σημάδεψε τις ζωές όλων. Οι άδειοι δρόμοι της πρωτεύουσας για να περνούν οι ολυμπιακές αποστολές. Τα πάρτι των ξένων σε διάφορα σημεία της πόλης. Εβλεπες τους Ολλανδούς να καμαρώνουν για την απαστράπτουσα κολυμβήτρια Ινγκε Ντε Μπρούιν, τους Σκόλα και Ομπέρτο να οδηγούν την Αργεντινή στο μπασκετικό χρυσό και εσύ έτρεχες να προλάβεις τα πάντα με μια εσωτερική δύναμη που αναρωτιόσουν πού βρισκόταν κρυμμένη. Από το Μαρκόπουλο και τη σκοποβολή, έως τον Αγιο Κοσμά και την ιστιοπλοΐα ή την Καλλιθέα για το μπιτς βόλεϊ. Και μετά… Αυτό το μετά που ακόμη μας στοιχειώνει με φαραωνικές κατασκευές αναξιοποίητες.

Τι δεν είναι Ολυμπιακοί Αγώνες. Πολλά. Αλλά κυρίως αυτή η θηλιά που πνίγει τους πάντες και έχει τον κωδικό «ασφάλεια». Το Ζέπελιν που πετούσε πάνω από την Αθήνα 20 χρόνια πίσω και οι στρατιώτες που θα ξεχυθούν στους δρόμους του Παρισιού το επόμενο 15θήμερο. Πόσα άλλαξαν στη ροή του χρόνου. Οχι προς το καλύτερο, να πάρει η ευχή…