«Επίδεσμος στ’ αφτί και σιγουριά στο μάτι»

Ηταν ένας καύσωνας, καλή ώρα, καραμπινάτος, μιλάμε για το καλοκαίρι του ’87. Προ ερκοντίσιον. Οι νεκροί ξεπέρασαν τους 1.300 και επειδή γέμισαν οι θάλαμοι των νοσοκομείων, τους έβαζαν ακόμα και σε βαγόνια-ψυγεία του ΟΣΕ.

Παίζαμε επιθεώρηση στο θέατρο ΠΑΡΚ της Αλεξάνδρας (τώρα κλειστό, όπως και τα άλλα θερινά γύρω του), η σκηνή καμίνι, αλλά ο παραγωγός ούτε κουβέντα να κόψει τουλάχιστον τις απογευματινές που ο ήλιος πύρωνε κι ερχότανε η τέντα και το έκανε θερμοκήπιο-σάουνα.

Εκεί λοιπόν σε αυτήν την παράσταση, «Ελλάς Γελάς Αγελάς», σε μια εποχή που το ΠΑΣΟΚ το γύρναγε από τον σοσιαλισμό στο «Η φτώχεια θέλει καλοπέραση» κι από τις κοινωνικές κατακτήσεις στα πάρτι που οργάνωνε στη Μύκονο ο Τσουκάτος (της Πόπης), υπήρχε κι ένα νούμερο που σατίριζε ακριβώς αυτό, μόνο και μόνο αλλάζοντας τους στίχους πολιτικών (ή αν θες με κοινωνικό υπόστρωμα) τραγουδιών με λόγια του νεοπλουτισμού και του «πάρτα φάτα όλα» της εποχής.

Το θέμα ήταν οι διακοπές ενός ζευγαριού που συν γυναιξί και τέκνοις πήγαιναν διακοπές. Το κείμενο το γράψαμε η Λίνα Νικολακοπούλου, η Δήμητρα Παπαδοπούλου κι εγώ, και το έπαιζαν ο Μπέζος με τη Μίνα Αδαμάκη, που «έφυγε» κοντά δυο χρόνια τώρα. Ο άνδρας λοιπόν, φεύγοντας το καράβι, τραγούδαγε στην κουπαστή αντί «στην τσέπη μου έχω πάντοτε ένα μικρό μαχαίρι» του Μικρούτσικου το «Στην τσέπη μου έχω πάντοτε μισό κιλό κεφτέδες» και φτάνοντας στη Μύκονο μαζί με τη συμβία του ψάλλανε πρίμο σεγκόντο:

«Αξιον εστί το πέτρινο πεζούλι,

αντικρύ του πελάγου

μια μπε-εμ-βε να στέκει».

Και αφού ψάχναν, ψάχναν και δεν βρίσκανε να μείνουν, βρήκαν τελικά ένα σπίτι όπου

»Βάλαν απάνω στην ταράτσα τον Αντρέα,

εμένα με κρεμάσανε στο χολ».

Με τα μάτια τού σήμερα σχεδόν ιεροσυλία, γιατί το τραγούδι του Μίκη ήταν για τον Ανδρέα Λεντάκη, αγωνιστή της Αριστεράς (που αυτόν θυμάμαι ψηφίζαμε κιόλας), που έλεγε «Χτυπούν απάνω στην ταράτσα τον Αντρέα», μιλούσε δηλαδή για βασανιστήρια της χούντας, όχι αστεία. Κι όμως ο κόσμος γέλαγε, όχι γιατί κορόιδευε τον Λεντάκη αλλά την πορεία ενός λαού που από την Αντίσταση και τα νησιά της εξορίας πέρασε στα νησιά της δήθεν ευζωίας.

Κι είχαν και συνέχεια αυτές οι τραγουδιστικές διακοπές του ζεύγους. Διότι πήγαν στην Κρήτη, όπου στην παραλία χάσαν τον γιο τους και το ρίξαν στο μοιρολόι άδοντας το «Μέρα Μαγιού» από τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου προσαρμοσμένο στο δικό τους δράμα: «Με ένα μαγιό μου μίσεψες, μ’ ένα μαγιό σε χάνω». Ευτυχώς όμως πήραν ένα ταχύπλοο και είδαν να ξεπροβάλλει στ’ ανοιχτά του Λιβυκού ένας «Χρυσοκόκκινος κώλος ριγμένος στο πέλαγος». Και ούτε ο Θεοδωράκης διαμαρτυρήθηκε, ούτε η κυπριακή πρεσβεία έκανε παράπονο. Αλλα χρόνια τότε, δεν υπήρχε αυτολογοκρισία, για μας το woke ήταν κινέζικο τηγάνι, θα περνούσαν 40 χρόνια για να γίνει κίνημα.

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ακούγοντας την παράφραση του «Χρυσοπράσινου φύλλου» από την ταινία «Το καλοκαίρι της Κάρμεν» (όπου μόνο το ρεφρέν μπορώ να γράψω, γιατί με τα κουπλέ μπορεί να με διώξουν κλοτσηδόν από την εφημερίδα, το οποίον ρεφρέν έχει τον στίχο «Χρυσοπράσινο γκλίτερ φασίστες στα μούτρα σας»), καταλαβαίνετε γιατί, επαναλαμβάνω, ξετύλιξε μέσα μου όλη αυτήν την ιστορία του ’87 και πόσο τελικά το απόλαυσα.

Οπως και αυτή η λειτουργία της παράφρασης ή και παραποίησης αν θέλετε ενός στίχου μπορεί να φέρει άλλους συνειρμούς και να δημιουργήσει παράλληλες εικόνες. Ετσι λοιπόν, βλέποντας τον πρώην πρόεδρο Τραμπ και όλο το κοινό με το τσιρότο στα αφτιά, με έκανε να τραγουδήσω πάνω στο γνωστό τραγούδι του Χατζιδάκι.

«Επίδεσμος στ’ αφτί και σιγουριά στο μάτι».

Κι έβγαλα τίτλο.

Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Κι ένας τσουτσουλομύτης.

Με τσιρότο πάντα.

Χαιρετώ.