Η ασφάλεια «σκεπάζει» τα πάντα

Οι ειδήσεις ταξιδεύουν, πλέον, με ταχύτητα φωτός. Αλλά τα όσα έρχονται από την Πόλη του Φωτός, δεν μπορείς να τα πεις και αισιόδοξα. Ναι, Ολυμπιακούς Αγώνες έχουμε και υποτίθεται ότι πρόκειται για γιορτή του αθλητισμού, της ανθρωπότητας και όλα όσα λέγαμε στα απώτατο παρελθόν. Ποιος, όμως, πλέον τα πιστεύει όλα αυτά; Οι δεκάδες χιλιάδες αστυνομικοί στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας μοιάζει να έχουν αποκλείσει τους πάντες και τα πάντα και πολλοί επιμένουν πως υπάρχει κάτι που θυμίζει το lockdown της εποχής του κορωνοϊού. Ακόμη περισσότερο, στους Ελληνες όλο το σκηνικό που έχει δημιουργηθεί στη Γαλλία, απλά αναβιώνει την κατάσταση που επικρατούσε στην Αθήνα το 2004. Θέλετε παράδειγμα;

Το κέντρο της πόλης δεν είναι προσβάσιμο για όλους αλλά μόνο αν διαθέτεις κάρτες και ειδική άδεια μπορείς να το περπατήσεις / επισκεφθείς. Υπάρχουν λωρίδες που τις χρησιμοποιούν αυτοκίνητα για ολυμπιακή χρήση – όπως ακριβώς συνέβαινε στην Ελλάδα με τις γνωστές κόκκινες γραμμές να ορίζουν τη διέλευση ειδικών οχημάτων ή όσων έχουν διαπίστευση. Aς μην ειπωθεί πως και πολλοί σταθμοί μετρό έχουν κλείσει. Ούτε ότι το μποτιλιάρισμα στις εισόδους παραείναι μεγάλο. Για τουρισμό, ούτε λόγος να γίνεται και βέβαια μόνο έξυπνη ιδέα δεν είναι να πάει κάποιος στο Παρίσι αυτή την εποχή. Περισσότερο φαντάζει πιθανό να ταλαιπωρηθεί και λιγότερο να απολαύσει αγώνες ή σε κάθε περίπτωση να τους παρακολουθήσει όπως είχε στο μυαλό του.

Κάποιος θα υποστηρίξει: δεν πρέπει, δηλαδή, το αίσθημα της ασφάλειας να είναι το μείζον και αυτό που κανονικά απασχολεί τους πάντες; Αυτονόητη η απάντηση: ασφαλώς. Αλλά στον αντίποδα, όλη η υπερβολή ένεκα των συνθηκών έχει δημιουργήσει ένα ασφυκτικό πλέγμα για τους κατοίκους, τους διοργανωτές που τους νοιάζει μόνο να πάνε όλα καλά και χωρίς απρόοπτα, αλλά και το κοινό που δύσκολα θα μετακινείται από εγκατάσταση σε εγκατάσταση. Από κει που οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν ένα θέαμα για όλους, γίνονται κάτι που ναι μεν θέλεις να δεις, βάζεις όμως μπόλικους αστερίσκους στο «πώς». Η απόλαυση έχει πάει για τα καλά στην άκρη. Δεν είναι αυθαίρετο συμπέρασμα. Πρόκειται για απτή πραγματικότητα. Η εποχή της αθωότητας πέρασε ανεπιστρεπτί. Ακόμη ακόμη και τις εποχές με τα μποϊκοτάζ, το ’80 και το ’84, δεν υπήρχε αυτή η τόσο βαριά σκιά που προκύπτει στις μέρες μας.

Είθε όλα να κυλήσουν ομαλά. Κατά το κοινώς λεγόμενο ευχολόγιο, ασφαλώς «να νικήσει ο αθλητισμός». Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, ωστόσο, ελάχιστα κοινά έχουν με τους παλαιότερους. Σε όλα τα επίπεδα.