Οι αποκαλύψεις και οι νόμοι

Ο καλός μου φίλος Πάσχος Μανδραβέλης, με παρέμβασή του στην «Καθημερινή», ασκεί κριτική και σε ένα δικό μου κείμενο στα «ΝΕΑ», στο οποίο, με αφορμή την υπόθεση Ασάνζ, αναρωτιόμουν «δικαιούνται έστω οι υπηρεσίες ασφαλείας των κρατών να έχουν διαβαθμισμένα απόρρητα έγγραφα ή πρέπει “όλα στο φως”;». Τα κράτη δεν έχουν δικαιώματα, μόνο οι πολίτες έχουν, παρατηρεί ο Μανδραβέλης. Και διερωτάται: «Αν οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να “υποκλέψουν” τα μυστικά του κράτους, πώς θα ξέρουν αν κρύβεται κάποιο Γουότεργκεϊτ;».

Δεν μου αρέσουν οι θεωρητικές συζητήσεις επί ιδεατών ζητημάτων. Ο Ασάνζ έμπλεξε με τη Δικαιοσύνη των ΗΠΑ επειδή το υποκλαπέν υλικό έβλαψε την άμυνα του δυτικού κόσμου. Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε ότι ο Ασάνζ συνέβαλε στην ταυτοποίηση προσώπων «που είχαν επαφή με το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών, κυρίως ηγετών της αντιπολίτευσης, ακτιβιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από όλο τον κόσμο, οι οποίοι τέθηκαν σε κίνδυνο». Πολύ εγωιστικό δεν είναι απέναντι σε αδύναμους ανθρώπους, εκτεθειμένους σε αυταρχικά καθεστώτα;

Προφανώς είμαι με την αποκάλυψη. Η αποκαλυπτική δημοσιογραφία όμως δεν είναι a priori υπόθεση καλών ανθρώπων. Επίσης, κάθε δημόσια έκφραση υπόκειται στους νόμους – και η αποκάλυψη. Τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από όσο τα εμφανίζουν οι δηλώσεις καλών προθέσεων.