Τα ποιήματα {LF}της ζωής μας{CR}

Πριν από χρόνια Χρυσαυγίτες ούρλιαζαν όταν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κρατούσε την ελληνική σημαία στην παρέλαση του σχολείου του ή αργότερα όταν σκεπάστηκε με αυτήν τη στιγμή που τον διάλεξαν οι Μιλγουόκι Μπακς. Ο μετανάστης Γιάννης, σούπερ σταρ του μπάσκετ πια, έβαλε τα κλάματα μπροστά στα παιδιά του όταν προκρίθηκε η Εθνική στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και σε λίγες ημέρες θα είναι ο σημαιοφόρος της εθνικής ομάδας στο Παρίσι. Ενας πλήρης κυκλος.

«Ακούμε τη φράση συχνά: “Δεν αναγνωρίζω πια τη χώρα μου”. Ο κόσμος αισθάνεται ότι το βασικό συμβόλαιο που είχε το ευρωπαϊκό κράτος με τους πολίτες του – να έχουν δουλειά, εκπαίδευση και προστασία, καταρρέει». Ο καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στην Οξφόρδη Τίμοθι Γκάρτον Ας, παρακολουθεί την ταραχώδη περίοδο της ηπείρου μας. Και προειδοποιεί για «τον κίνδυνο να διαιρεθεί η Ευρώπη αντί να ενωθεί εάν νικήσει ο Τραμπ», υποστηρίζοντας ότι αρκετοί ηγέτες της ΕΕ θα προσπαθήσουν να εξευγενίσουν τον μεγιστάνα αντί να επικεντρωθούν στην ενίσχυση της ολοκλήρωσης της Ευρώπης.

Στη χώρα με το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής στον κόσμο – που αντιμετωπίζει σήμερα την κρίση της γήρανσης του πληθυσμού – επιστήμονες, επαγγελματίες υγείας και εταιρείες τεχνολογίας αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν προβλήματα όπως η μοναξιά. Μια λύση είναι τα «κοινωνικά ρομπότ» – παίζουν τραγούδια και κουνάνε τους βραχίονές τους. Το Lovot έχει δύο τεράστια μάτια (οθόνες υγρών κρυστάλλων), κοιτάζει σαν παιδί, μεταδίδει συναισθήματα και αντιδρά όταν το χαϊδεύεις. Αυτό επέλεξε η 75χρονη Μιέκο Σιμάντα. Οπως λέει «για μένα είναι σαν οικογένεια και παιδιά».

Εδώ και 25 χρόνια βρίσκεται στο τιμόνι του εμβληματικού περιοδικού «New Yorker». Ο Ντέιβιντ Ρέμνικ πιστεύει ότι τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την καλή δημοσιογραφία, παρά τα πλήγματα που έχει δεχθεί. «Πριν από ένα χρόνο δημοσιεύσαμε μια ιστορία για τον τελευταίο περιβαλλοντικό ρεπόρτερ σε όλη τη Δυτική Βιρτζίνια, το κέντρο της εξόρυξης άνθρακα. Απολύθηκε λίγο μετά». Μήπως το μέλλον είναι στα social media; «Εννοείτε ότι αυτό το άθλιο παλιρροϊκό κύμα που βλέπουμε στο Διαδίκτυο θα αντικαταστήσει τα παραδοσιακά μέσα; Δεν νομίζω».

Eίναι μοριακή βιολόγος και ερευνήτρια στο Εθνικό Κέντρο Ερευνας για τον Καρκίνο στη Μαδρίτη. Οταν η Σάρα Γκαρθία Αλόνσο έμαθε από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος ότι έγινε η πρώτη ισπανίδα αστροναύτης, έβαλε ένα στόχο: να μιλάει στα παιδιά για την επιστήμη, να τα παροτρύνει να ασχοληθούν με αυτήν. Τον τελευταίο καιρό γυρνά στα σχολεία και εξηγεί στους μαθητές τι συμβαίνει πέρα από τη Γη. Εκείνοι τη φωνάζουν «Αστρο-Σάρα» και εκείνη τους εξηγεί πως φαντάζεται το ταξίδι στο Διάστημα.

Συγκίνηση. Του ’60 οι εκδρομείς ήταν εκεί, μετρώντας δεκαετίες από τα χρόνια του πάθους και της ελπίδας. Ελπίδα. Νέοι, πολλοί νέοι ήταν παρόντες επίσης, μετρώντας οικογενειακές μνήμες και δημιουργικά  χρόνια μπροστά. Οι δύο συναυλίες του Διονύση Σαββόπουλου στο Ηρώδειο για τη Δική μας Μεταπολίτευση, ήταν ένα συγκινητικό αφιέρωμα για τα 50 χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, το μουσικό soundtrack μισού αιώνα,  της ζωής μας, μιας πατρίδας που αναστενάζει και γελά, απογοητεύεται και ονειρεύεται.  Σοβαρά και ανάλαφρα, όλα δικά μας.