Η φωτογραφία του καλοκαιριού

Ηταν 12 τα μεσάνυχτα όταν ήχησε το 112: «Οι καπνοί κατευθύνονται στην περιοχή σας. Παραμείνετε σε εσωτερικούς χώρους, κλείστε πόρτες και παράθυρα». Υστερα από λίγα μόλις λεπτά, ο ανατριχιαστικός ήχος του δεύτερου μηνύματος, που πια είχε γίνει απειλητικό: «Παραμείνετε σε ετοιμότητα και ακολουθήστε τις οδηγίες των αρχών – οδηγίες αυτοπροστασίας». Τι κάνεις εκείνη την ώρα; Είναι πράγματι τόσο κοντά η φωτιά; Πάντα αναρωτιόμουν ποιο είναι εκείνο το συναίσθημα τη στιγμή του απόλυτου κινδύνου, ποιες οι πρώτες κινήσεις. Προφανώς είναι εύκολο όταν υποδεικνύουμε από την αναπαυτική καρέκλα του studio «εκκενώστε τα σπίτια σας, φύγετε να σωθείτε, ακολουθήστε τις οδηγίες» και αναρωτιόμαστε «μα γιατί δεν φεύγουν από τα σπίτια;» διότι προφανώς είναι πάνω από όλα η ανθρώπινη ζωή, αλλά εκείνη τη στιγμή πώς το κάνεις; Πώς αφήνεις πίσω τα πάντα; Πώς νιώθεις; Τι παίρνεις μαζί; Τι είναι αυτό που θα σώσεις; Πράγματα μεγάλης υλικής αξίας; Συναισθηματικής; Πρώτης ανάγκης; Πώς ιεραρχείς τον κόσμο σου; Και αν δεν πάνε όλα καλά; Πώς αντέχεις τον αβάσταχτο πόνο να βλέπεις κόπους ζωής και αναμνήσεις στις στάχτες;

Λίγες μέρες μετά δημοσιοποιείται η συγκλονιστική φωτογραφία του αστυνομικού που μετέφερε στα χέρια τον ηλικιωμένο για να τον σώσει από τις φλόγες στην Πάτρα. Κουρνιασμένος σαν μωρό, απροστάτευτος, στο βλέμμα του αστυνομικού αποτυπωμένο το αίσθημα του καθήκοντος μπλεγμένο με αγωνία και τρόμο. Μετά θα μαθαίναμε το όνομά του. Δημήτρης Χριστοδουλόπουλος, αρχιφύλακας. «Ηταν στο τελευταίο σπίτι. Τον σήκωσα στην αγκαλιά μου, με κρατούσε σφιχτά πολύ φοβισμένος γιατί πριν φώναζε και δεν τον άκουγε κανένας. Μαζί με τους συναδέλφους μου, που άνοιγαν τον δρόμο, καταφέραμε να τον κατεβάσουμε και να τον αφήσουμε εδώ όπως κάναμε με δύο ακόμα ηλικιωμένους ανθρώπους». Ο 82χρονος δεν μπορούσε να περπατήσει, κινδύνευε να τυλιχτεί στις φλόγες. Τελικά σώθηκε. Χάρη σε έναν άγνωστό του αστυνομικό. Που κάποιοι μισούν, φωνάζουν συνθήματα εναντίον τους, τους πετούν μολότοφ, κάποιες φορές τους στέλνουν στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένους.

Σώθηκε χάρη σε έναν «μπάτσο», όπως εμμονικά επιμένουν κάποιοι να αποκαλούν τους αστυνομικούς, για να εξαλείψουν τη θεσμικότητα της ιδιότητας, να κοντύνουν τη συνεισφορά του ρόλου στο κοινωνικό σύνολο, να εξαφανίσουν το κοινωνικό έργο που πολλές φορές επιτελούν. Σαν αυτό του Δημήτρη Χριστοδουλόπουλου. Που ρίχτηκε στις φλόγες για να σώσει τον ανήμπορο 82χρονο. Τον σκεπάζει, του δίνει πίσω τα κλειδιά του σπιτιού του, αφού πριν απ’ τη διάσωση είχε φροντίσει όχι μόνο να τον σώσει αλλά και να κλειδώσει την πόρτα, ώστε αν γλιτώσει από την πύρινη μανία, να το βρει όπως το άφησε. Ο αρχιφύλακας προσθέτει: «Ενα μεγάλο ευχαριστώ να πω στους κατοίκους οι οποίοι ήταν οι πρώτοι πρωταγωνιστές, την πυροσβεστική υπηρεσία, αλλά και την υπηρεσία μου, στην οποία οι άνθρωποι δεν κοίταξαν ωράριο ή οτιδήποτε και παρέμειναν μέχρι να κατασβεστεί η φωτιά». Η φωτογραφία κάνει τον γύρο των μέσων ενημέρωσης, παίζει παντού στα social media. Συγκλονίζει, συγκινεί, προκαλεί δέος, κύμα ευχαριστιών στην Πυροσβεστική και την Αστυνομία, αλλά και τρομακτικές ενστικτώδεις συνειρμούς. Τι θα γινόταν αν κάποιος δικός μας άνθρωπος ήταν στη θέση του 82χρονου; Και βέβαια θαυμασμό και συγκίνηση για την αυταπάρνηση του αστυνομικού. Οχι σε όλους.

Ακόμα και σε αυτή την τραγική συγκυρία κάποια τρολ της βάρδιας βρίσκουν ευκαιρία για κομματικό λόγο. Ποστάρουν τη φωτογραφία με χυδαία σχόλια, μετατρέποντας την αποτύπωση της προσφοράς του αρχιφύλακα σε φτηνό υλικό κομματικής προπαγάνδας. Ευτυχώς πια αποκαλύπτουν τις ταυτότητές τους μεταξύ τους από μόνοι τους. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.