Το ρίσκο και η μεγάλη πρόκληση

«Παλιά ήταν ένα άλλο ποδόσφαιρο, ειδικά στη Νότια Αμερική. Είχε ενδιαφέρον, όμως πλέον έγινε μια ιδιοκτησία, χωρίς να δίνεται σημασία στην αξία των αληθινών πρωταγωνιστών. Εσείς όμως οι εκπρόσωποι της δημοσιογραφίας δεν κάνετε έρευνα και τις απαραίτητες συγκρίσεις με το παρελθόν».

Η σύγχρονη πολιτική ιστορία έρχεται να συνδέσει τα λόγια του προπονητή-φιλοσόφου Marcelo Bielca με τα γεγονότα στον ντόπιο μα και παγκόσμιο προοδευτικό-δημοκρατικό χώρο. Κανείς παλαιός επικεφαλής του δεν θα μπορούσε να είναι ικανοποιημένος όταν οι επικρατήσεις της κατά τόπου παράταξής του προέρχονταν από το σάπισμα του εκάστοτε συντηρητικού φρούτου και όχι από τις δικές της πολιτικές προτάσεις.

Τα πανηγύρια στη Μεγάλη Βρετανία με την εκλογή ενός κεντρώου επικεφαλής των Εργατικών, μετά τη λάλαιπα του κομματικού Κόρμπιν, ας κοπάσουν, μια και τα ποσοστά των εκλογών μάς επιτρέπουν μια δεύτερηανάγνωση. Οι Εργατικοί ανέβηκαν μόλις 1,6%, τη στιγμή που οι Τόρις έχασαν 20 μονάδες – κυρίαρχα προς το εθνικιστικό κόμμα του Φάρατζ. Ο Στάρμερ την επαύριο των εκλογών δήλωσε πως θα κάνει το Brexit να λειτουργήσει, χωρίς να μπαίνει σε συζήτηση να πάει κόντρα στο προ ετών δημοψήφισμα. Στη Γερμανία η επικράτηση του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος ήρθε λόγω της κατάρρευσης του CDU και όταν πέρασε λίγος καιρός με τους Σοσιαλδημοκράτες στη διακυβέρνηση της χώρας, ο διασυρμός των ευρωεκλογών ήταν αναπόφευκτος. Αυτός ο χώρος λειτουργεί σαν ένα – ανθεκτικό κατά τα άλλα – NOKIA την εποχή των smartphones.

Στη χώρα μας οι δείκτες καταλληλότητας των επικεφαλής των κομμάτων της αντιπολίτευσης είναι απογοητευτικοί. Ο Στέφανος Κασσελάκης παλεύει να έχει ποσοστά που αγγίζουν τον παρακμάζοντα ΣΥΡΙΖΑ, προσπαθώντας να του αλλάξει ρότα, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης λαμβάνει ποσοστά υποπολλαπλάσια της ήδη συρρικνωμένης δύναμης του ΠΑΣΟΚ. Την ίδια στιγμή οι βάσεις θα ήθελαν θεωρητικά μια δημιουργία ενός νέου πόλου της Κεντροαριστεράς, αλλά επί της ουσίας οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν πως επιλογή πρέπει να είναι είτε ο νυν πρόεδρός του είτε το να έρθει ο Αλέξης Τσίπρας σαν Ελ Σιντ, λησμονώντας πως αυτός οδήγησε το κόμμα στο 17% και την ευρύτερη Κεντροαριστερά σε μαρασμό,ενώ αυτοί του ΠΑΣΟΚ ελπίζουν σε έναν άγνωστο Θεό. Αμφότεροι έχουν υψηλό κομματικό πατριωτισμό, αλλά όσο τα ποσοστά είναι χαμηλά αυτό κρίνεται απόλυτα λογικό. Ο Κασσελάκης από τη μεριά του δείχνει να έχει κατανοήσει τι πρέπει να κάνει, αλλά οι δυσκολίες εντός ΣΥΡΙΖΑ τον οδηγούν σε κινήσεις υψηλού ρίσκου με αβέβαια αποτελέσματα.

Στο ΠΑΣΟΚ τη στιγμή που η πλειοψηφία θα ήθελε αλλαγή ηγεσίας ακόμη δεν βλέπουμε τη μετάβαση στην πραγματικότητα: το ΠΑΣΟΚ για να ξαναγίνει κυβερνητικός πόλος πρέπει να έχει προτάσεις και θέσεις οι οποίες θα είναι επιτέλους ρηξικέλευθες και κυρίαρχα να πείσει πως έχει έναν ηγέτη και μια ομάδα πλάι του που δεν φοβάται να ρισκάρει να συγκρουστεί. Από όσο γνωρίζω, ο Ανδρουλάκης είναι φίλος του αθλητισμού. Η Εθνική Βραζιλίας έχει καιρό απολέσει τη μαγεία της και το Jogo Bonito. Αν δεν ρισκάρεις, τότε το 0-0 σε οδηγεί στα πέναλτι, χωρίς την πιθανότητα διεκδίκησης της νίκης στην «παράταση». Ασε που ακόμη και όταν παρ’ ελπίδα κερδίζεις ένα ματς, κανείς δεν θυμάται τα στιγμιότυπα πέρα από τους οπαδούς της ομάδας σου…

Ο Γιώργος Τράπαλης είναι αναλυτής δεδομένων της Good Affairs