Η Ελλάδα έχει ανάγκη από Ηγέτες

Εσχάτως άπαντες αναζητούν το προφίλ του Ηγέτη που θα σώσει την Κεντροαριστερά (;), χωρίς να καθ-ορίζουν με σαφήνεια κι ακρίβεια ποια πρέπει να  είναι τα ουσιαστικά προσόντα/προτερήματα του έλληνα ηγήτορα/αρχηγού και ποιο είναι το πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο του εγχειρήματος.

Είναι αυτονόητο ότι η προσωπικότητα, οι γνώσεις, η πείρα, η ευστροφία ενός πολιτικού συνιστούν οπωσδήποτε χαρίσματα, τα οποία όμως αξιολογούνται μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον που καλείται ο ηγέτης να δράσει κι όχι σε πολιτικο-ιστορικό κενό.

Στο θέμα της ενδεχόμενης αλλαγής μοντέλου αντιπολίτευσης, προφανώς και αρχηγού, στο ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ τα πράγματα μοιάζουν αρκετά δύσκολα. Η ίδια η σύνθεση, η πρόσφατη ανθρωπογεωγραφία του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ χαρακτηρίζεται από εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές απόψεις, με συνέπεια η ισορροπία να μην είναι πάντοτε εφικτή. Από την άλλη τόσο η ΝΔ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ θα ήθελαν να σύρουν προς το μέρος τους το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ, όχι για ιδεολογικούς λόγους αλλά για καθαρά εκλογικούς. Στο βάθος της σκέψης τους κυριαρχεί η στρατηγική της «απορρόφησης» ενός μέρους των στελεχών είτε σε Κεντροδεξιά (ΝΔ), είτε σε Κεντροπλουραλιστική (ΣΥΡΙΖΑ) κατεύθυνση. Αυτά είναι σε γνώση των διαδόχων, μολονότι ο «τρίτος δρόμος», δηλαδή η πορεία προς τη Νέα Σοσιαλδημοκρατία, με όσα ασαφή περιλαμβάνει σήμερα ο όρος, έχει αμφίβολα αποτελέσματα.

Δεν λέω, έχουν το δικό τους ενδιαφέρον τα σύμβολα, τα μηνύματα, οι σημαίες, τα λάβαρα των κομμάτων. Ιδίως στην εποχή της θεοποίησης της επικοινωνιακής σημειολογίας, ή καλύτερα του «άκρατου επικοινωνισμού», όπου το παν είναι το αμπαλάζ κι όχι το περιεχόμενο, τα λογότυπα αντικαθιστούν τις ιδέες με σχήματα και υπονοούμενα. Ομως η μεγαλύτερη πολιτική αρετή παραμένει η ταπεινότητα του αρχηγού, η μη-δολοφονία των θεσμών και η προσδοκία μιας νόμιμης διακυβέρνησης κι όχι η συνήθης κατά το δοκούν και κατά περίπτωση άσκηση της (εσωκομματικής ή κοινοβουλευτικής) εξουσίας. Η μεγαλύτερη πολιτική αρετή παραμένει το να μη δέχεσαι να γίνεις – για λόγους ματαιοδοξίας – «ο άνθρωπος όλων των εποχών» (omnum horarum homo). Πέραν δηλαδή των ιδεοληψιών, των καχυποψιών και των δοσοληψιών υπάρχει και η προσωπική πολιτική ηθική, η οποία πρέπει να καθοδηγεί τον ηγέτη όταν αναφέρεται στον λαό.

Το έχω ξαναγράψει.

Οι Μεγάλοι Ηγέτες δεν γίνονται σεβαστοί επειδή συνέγραψαν πονήματα ή βγαίνουν ωραία στο γυαλί ή εμφανίζονται ως απόγονοι/επίγονοι (sic) ιστορικών προσώπων, αλλά επειδή δεν εξαίρεσαν τον εαυτό τους από τα λάθη του κόμματός τους και τα πάθη του λαού και που δεν φοβήθηκαν να προχωρήσουν σε μη-αναστρέψιμες μεταρρυθμίσεις για το κοινό καλό.

Η Ελλάδα της συνεχούς κρίσης έχει ανάγκη από Ηγέτες-πρότυπα, οι οποίοι θα μπούνε μπροστά (ίσως για «να φάνε και το πρώτο βόλι») και δεν συγκινείται από φράξιες και παρόλες. Η ενότητα οποιουδήποτε πολιτικού χώρου χρειάζεται συνδετικό κρίκο που δεν μπορεί να είναι άλλος από την εμπιστοσύνη στελεχών και οπαδών στον Ηγέτη (κι όχι στις διαδικασίες, τις συλλογικότητες, στους αμετακίνητους βαρόνους, τους ξεδοντιασμένους δράκους (sic) ή τους Βρούτους) κι από την αγάπη του Ηγέτη στον Λαό (η οποία εκφράζεται με την ευθύτητα κι όχι με τακτικισμούς).

ΥΓ. Η βασική παγίδα δεν είναι άλλη από την – μέσω τρίτου – επαναπόκτηση των κομματικών μαγαζιών από τους κληρονομικώ δικαίω κατόχους.

Το τυρί της εύκολης κατάληψης της εξουσίας το έχουν δει οι δελφίνοι. Τη φάκα την πρόσεξαν;

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός