Η ελπίδα των αδυνάμων

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη μεγαλύτερη έκπληξη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και μία από τις μεγαλύτερες του αθλητισμού, την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος από την Ελλάδα.

Σημείο αναφοράς, φάρος και ελπίδα για τους αδύναμους κάθε φορά που μπαίνουν στους αγωνιστικούς χώρους για να διεκδικήσουν τη νίκη. Ακόμα και σήμερα, δύο δεκαετίες μετά, δεν έχει γίνει πλήρως αντιληπτό, κυρίως από εμάς τους Ελληνες, το μέγεθος της επιτυχίας και ο αντίκτυπος που είχε σε παγκόσμιο επίπεδο.

Για χρόνια μετά, πριν από κάθε διοργάνωση ομαδικού σπορ, είτε διεξαγόταν στην Ευρώπη, είτε στην Αμερική, είτε στα βάθη του Αμαζονίου, όταν ρωτούσαν τα αουτσάιντερ τι πιθανότητες διάκρισης είχαν, όλες οι απαντήσεις είχαν αναφορά στην Ελλάδα.

Τα όσα συνέβησαν μετά το Euro 2004 όρισαν το μέγεθος του πλαισίου της επιτυχίας της ομάδας του Ρεχάγκελ. Η Ισπανία την οποία αφήσαμε δεύτερη στον όμιλο της προκριματικής φάσης και στη συνέχεια την αποκλείσαμε στους ομίλους της τελικής φάσης, κατέκτησε τα τρόπαια στις δύο επόμενες διοργανώσεις και στο ενδιάμεσο το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η Πορτογαλία την οποία νικήσαμε δύο φορές, ήταν η ομάδα που πήρε τη σκυτάλη από τη Φούρια Ρόχα. Η Γαλλία, σχεδόν με την ίδια ομάδα που έπαιξε εναντίον της Γαλανόλευκης, έχασε το Παγκόσμιο Κύπελλο στα πέναλτι από την Ιταλία, δύο χρόνια αργότερα.

Ομάδες κολοσσοί με διάσημους παίκτες όπως η Αγγλία και το Βέλγιο δεν έχουν καταφέρει ακόμα να κατακτήσουν το τρόπαιο.

Στο διά ταύτα, εκείνη η τεράστια επιτυχία πέρασε αναξιοποίητη και μετατράπηκε σε ανάμνηση αντί να εξελιχθεί στον βατήρα που θα έδινε ώθηση στο ποδόσφαιρό μας.

Η κοντόφθαλμη ηγεσία του δεν προνόησε να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ, δεν οραματίστηκε ένα ελληνικό «Κλερφοντέν» που θα συγκέντρωνε, θα δίδασκε και θα αναδείκνυε τα μεγαλύτερα ταλέντα τα οποία με τη σειρά τους θα στελέχωναν κλαμπ και εθνικές ομάδες και άφησε την κεκτημένη ταχύτητα να μηδενίσει. Ετσι, φτάσαμε απόλυτα φυσιολογικά στη συμπλήρωση δέκα χρόνων μακριά από κάθε μεγάλο ποδοσφαιρικό ραντεβού, παρά το γεγονός ότι έχουν αυξηθεί τα εισιτήρια πρόκρισης.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι η φουρνιά των σημερινών ποδοσφαιριστών δείχνει πολύ ανώτερη από εκείνη του 2004, με παίκτες να διακρίνονται στα μεγάλα πρωταθλήματα και όχι να έχουν ρόλους κομπάρσων.

Το θετικό της ιστορίας είναι ο θεμέλιος λίθος της επιτυχίας και ο σεβασμός που εμπνέεις στους αντιπάλους, οι οποίοι θα έχουν πάντα πίσω στο μυαλό τους «λες να το επαναλάβουν;».