Χωρίς προσωπικότητες

Για όσους παρακολουθούν στενά και από την αρχή αυτό το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, μάλλον δεν πρέπει να κάνει εντύπωση ο αποκλεισμός της Ιταλίας από τη συνέχεια του τουρνουά. Αν θέλει κάποιος να είναι ακριβής, ήταν ένα «τέλος πορείας» που προέκυψε με τέτοιο εύκολο τρόπο που ούτε οι ίδιοι οι Ελβετοί δεν θα περίμεναν.

Και γιατί δεν ξαφνιάζει τους φιλάθλους το ιταλικό σοκ; Απλά, διότι η Ιταλία, κάτοχος του τίτλου για όποιον το λησμονεί, ήταν μια ομάδα «άνοστη και άγευστη». Τίποτα δεν είχε που να θύμιζε σύνολα παλαιότερων εποχών. Πού είναι τα αστέρια της; Ποια «βαριά χαρτιά» του ποδοσφαίρου κατέβασε στα γήπεδα της Γερμανίας ο Σπαλέτι; Μήπως είδε κάποιος έναν παίκτη τύπου Πίρλο, Κοστακούρτα, Μαλντίνι ή Καναβάρο; ‘Η στην αποστολή… έκρυβαν μαχητές με το πάθος και την προσφορά του Ινσίνιε, του Κιελίνι, του Ιμπόμπιλε και του Μπαρέλα; Αυτή η εκδοχή της Ιταλίας είχε μόνον ένα τοπ κλας παίκτη: τον γκολκίπερ Ντοναρούμα. Αλλά κι αυτός,  μάλλον όσο κυλούσαν οι μέρες δεν έκρυβε την απογοήτευσή του για όσα (δεν) γίνονταν στο χορτάρι του αγωνιστικού χώρου. Εχοντας χάσει δύο Μουντιάλ, δηλαδή με το βάρος της αποτυχίας να προκριθεί στη Ρωσία και το Κατάρ, η Ιταλία φαίνεται πως χάνει έδαφος σε σύγκριση με τις άλλες ομάδες.

Ο θρίαμβος στο Ευρωπαϊκό του ’20 (που διεξήχθη το καλοκαίρι του ’21) ναι μεν σκόρπισε ορισμένα χαμόγελα στο κοινό, σίγουρα όμως η εσωστρέφεια επέστρεψε. Γιατί όταν δεν βγάζεις παίκτες με προσωπικότητα, τότε δύσκολα θα σηκώσεις κεφάλι. Και την καλή ομάδα, κυρίως την κάνουν οι πραγματικά αξιόλογοι ποδοσφαιριστές, αυτοί που θα κάνουν στα δύσκολα τη διαφορά.