Αριστερός… νεοφιλελευθερισμός

Προφανώς θλίβομαι, όπως και πολλοί άλλοι, για το κλείσιμο της «Αυγής», για το τραγικό τέλος της ιστορικής εφημερίδας. Ειδικά σκεπτόμενος πόσοι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, αλλά και μορφές της δημοσιογραφίας, έχουν φιλοξενηθεί στις στήλες της. Είναι βαρύ πλήγμα για τον ελληνικό Τύπο στο σύνολό του αυτό που συνέβη, και το λέω με πλήρη συναίσθηση, εγώ που έχω δεχτεί τόσες και τόσες επιθέσεις από διάφορους, με πρώτο και… καλύτερο τον φουκαρά τον Θανάση (Καρτερό). Ετερον εκάτερον όμως. Εδώ υπάρχει ένα τρομερό γεγονός και όλα αυτά περνούν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Δεν έχουν την παραμικρή αξία.

Μακάρι οι ισχυρές αντιδράσεις που προκλήθηκαν από την απόφαση του Κασσελάκη να φέρουν αποτέλεσμα. Αλλά θεωρώ ντροπή το γεγονός ότι ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές κανένα από τα κορυφαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν όρθωσε το ανάστημά του στην αυθαίρετη όσο και εγκληματική απόφαση του προέδρου του κόμματος. Δεν είπε ένα «για σταμάτα, ρε φίλε, τι είναι αυτό που πας να κάνεις;». Και κάτι ακόμη: δεν είναι όλα αριθμοί, νούμερα, προκειμένου για ένα φύλλο όπως «Η Αυγή». Με αυτή την ιστορία. Ελεος, πια, με τον αριστερό… νεοφιλελευθερισμό του Κασσελάκη…

«Ο δικός μου ΣΥΡΙΖΑ»

Από την Αμερική, χθες το πρωί, ο πρόεδρος Στέφανος μας έστειλε μία ακόμη ανάρτηση στα social media, με τα οποία δουλεύει ακατάπαυστα. Τι είπε; Τα εξής ωραία: «Ο δικός μου ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πάρει μαύρο χρήμα. “Ο δικός μου ΣΥΡΙΖΑ” σημαίνει ότι αν οι ψηφοφόροι ή τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι διατεθειμένα να αποδεχθούν μαύρο χρήμα προκειμένου να αποφευχθούν επίπονες αλλά αναγκαίες οικονομικά αποφάσεις, θα πρέπει να εκλέξουν άλλο πρόεδρο»!!!

Τι καταλαβαίνουμε από αυτά τα υπέροχα; Πρώτον, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, που όλοι υπέθεταν πως είναι ένα δημοκρατικό κόμμα με οργανωτικές δομές και εσωκομματική δημοκρατία στη λήψη των αποφάσεων, δεν είναι πια. Μας τελείωσε. Να ζήσουμε, να είμαστε καλά, να τον θυμόμαστε. Και να θυμόμαστε κι εκείνους που δεν είναι πια στο κόμμα (τον φίλο μου τον Φίλη και τ’ άλλα «παιδιά»), οι οποίοι κάθε τόσο εγκαλούσαν τον Τσίπρα ότι στήνει ένα «αρχηγικό» κόμμα, καταργώντας την εσωκομματική δημοκρατία. Εδώ, τα νέα κόλπα που εισήγαγε το φαντεζί αγόρι της Αριστεράς κατευθείαν από Νέα Υόρκη θέλουν το κόμμα δικό του κόμμα.

Δεύτερον, ότι επιμένει για τα «μαύρα», με τα οποία, όπως εμμέσως καταγγέλλει, συντηρούνταν τα μέσα ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ – και προφανώς και «Η Αυγή».

Τρίτον, ότι, αφού κόπηκαν τα «μαύρα», έλαβε επίπονες αποφάσεις. Ερώτηση: με δική του πρωτοβουλία κόπηκαν; Αλλοι – και ποιοι μπορεί να είναι αυτοί; – τα έκοψαν; Κάθε εξήγηση, δεκτή.

Και κάτι εντελώς ρητορικό: ο πρόεδρος Αλέξης, ο βετεράνος, ο απόμαχος, τον οποίο αγγίζει όλη αυτή η συζήτηση, θα τοποθετηθεί; Ο Παππάς, ο Φλαμπουράρης, η Γεροβασίλη; Θα δώσουν καμιά εξήγηση ή μπα…;

(Δηλαδή, να περιμένουμε να μιλήσει ο Μανόλο, ο Πετσίτης; Που είχε και εταιρεία με την επωνυμία Boss Athens, τρομάρα του…)

Οι παραιτήσεις και οι κλειστές πόρτες

Στο μεταξύ, ο Κασσελάκης περνάει πολύ δύσκολα, καταλαβαίνω. Ειδικά μετά την επιστολή που του απέστειλαν χθες οι Διονύσης Τεμπονέρας, Αντώνης Κοτσακάς και Χάρης Τσιόκας, με την οποία του γνωστοποιούν ότι παραιτούνται από τα όργανα στα οποία μετέχουν. Διότι, όπως αναφέρουν στην επιστολή τους, μεταλλάσσεται το κόμμα ραγδαία και δεν το αντέχουν. Παράλληλα, δε, τονίζουν ότι είναι πλέον αδήριτη ανάγκη η ανασύνθεση του ευρύτερου αριστερού και προοδευτικού χώρου. Μάλιστα. Τόσο σοβαρά είναι τα θέματα.

Δεν ξέρω πώς θα τον ξεπεράσει τον καημό της παραίτησης των τριών αυτών κυρίων ο πρόεδρος Κασσελάκης, αλλά προβλέπω να βάλει μέχρι και τη… γάτα, που δεν έχει, να κλαίει!

Ομως από αυτούς τους τρεις οι δύο (μού) είναι τόσο, μα τόσο γνωστοί. Λόγω προτέρου (πασοκικού) εντίμου βίου. Αναφέρομαι στον Αντώνη Κοτσακά και τον Χάρη Τσιόκα, πρωτοπαλίκαρα και οι δύο του μακαριστού Ακη (Τσοχατζόπουλου) την εποχή που πάλευε νυχθημερόν να υπονομεύσει τον Σημίτη για να γίνει εκείνος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ. Αυτοί οι δύο λοιπόν, όπως και άλλοι σαν κι αυτούς, ψάχτηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ επί σειρά ετών, γιατί τους είχε γοητεύσει ο Τσίπρας (τους θύμιζε προφανώς τον Ακη στα νιάτα του…), και τώρα καταλαβαίνουν πόσο λάθος έκαναν. Αλλά στο ΠΑΣΟΚ οι πόρτες είναι πια κλειστές. Γι’ αυτό νομίζω ότι δεν παραιτήθηκαν και από το κόμμα, αλλά μόνο από τα οργανωτικά. Περιμένουν μήπως γίνει κάτι και πάει σπίτι του ο Κασσελάκης. Αλλά δεν…

Αυτογκόλ στο ΠΑΣΟΚ

Παρατηρώντας, πάντως, όσα εξελίσσονται στον ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες ώρες και συνυπολογίζοντας και αυτά που λέχθηκαν χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας (τα οποία θεωρώ ότι είναι μια πρώτη ισχυρή κριτική στον πρόεδρο Κυριάκο), δεν μπορώ παρά να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όσους, από τη νύχτα κιόλας των εκλογών, σήκωσαν «κουρνιαχτό» στο ΠΑΣΟΚ. Αξίζουν πραγματικά την αποθέωση. Τόσο για την τρομερή αναλυτική τους ικανότητα, όσο και για την εφαρμοσμένη πολιτική πρόβλεψη που διαθέτουν.

Οι άνθρωποι αυτοί (Οδυσσέα, Παύλο, Χάρη Δούκα, Νίκο Παπανδρέου, σε εσάς αναφέρομαι) δεν έκαναν ούτε το στοιχειώδες: να περιμένουν να διαπιστώσουν πώς θα γίνει δεκτό το εκλογικό αποτέλεσμα και στα άλλα κόμματα. Πώς θα το αναλύσουν και κυρίως πόσοι και ποιοι θα αντιδράσουν, επισημαίνοντας το αυτονόητο. Οτι δεν ήταν νίκη το αποτέλεσμα, όπως διατείνονται οι αρχηγοί τους, αλλά ήττα, και μάλιστα σοβαρή.

Οι προσωπικοί σχεδιασμοί, οι εγωισμοί, οι έχθρες και κυρίως ο μικρομεγαλισμός ορισμένων εξ αυτών (δεν θέλω να πιστεύω όλων) τούς οδήγησαν στο να δημιουργήσουν την αίσθηση ενός σπαρασσόμενου πολιτικού χώρου, την ώρα που στα διπλανά «μαγαζιά» με τα δόντια κρατούσαν μια υποτυπώδη ψυχραιμία. Στο ΠΑΣΟΚ, η ψυχραιμία, η συλλογικότητα, η οργανωμένη ανάλυση καταπλακώθηκαν από τη σπουδή ορισμένων να διώξουν τον Ανδρουλάκη γιατί «έχασε» στις εκλογές. Το πόσο λάθος έκαναν, αποδεικνύεται από τις καταλυτικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως από τις «φωνές» στη ΝουΔου…

Κανόνας της πολιτικής

Το ότι ορισμένοι, δε, επιμένουν, παρ΄ όλα αυτά, να συντηρούν την εμφύλια διαμάχη στο ΠΑΣΟΚ είναι απλώς μια επιβεβαίωση του προφανούς: ότι όλο αυτό κατά του Ανδρουλάκη είχε προσεκτικά μελετηθεί και σχεδιαστεί και απλώς το βράδυ των εκλογών ο Οδυσσέας και μια βουλευτής, νομίζω, της οποίας μου διαφεύγει το όνομα αλλά δεν έχει σημασία, «πάτησαν» το κουμπί. Χθες, ας πούμε, την ώρα που στον ΣΥΡΙΖΑ γινόταν ο κακός χαμός, βουλευτής της Ανατ. Αττικής, ονόματι Χριστοδουλάκης, ο οποίος έως πρόσφατα φερόταν ως… ενδιαφερόμενος για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ (ναι, υπάρχουν και αυτά, οι μικρομεγαλισμοί που λέγαμε…), αποφάσισε να προσφέρει μια μικρή βοήθεια στο σπαρασσόμενο πρώην κόμμα του Τσίπρα. Δι’ αναρτήσεως στο Facebook υπό τον εύγλωττο τίτλο «Χάρη, πάμε;» μας ανακοίνωσε την απόφασή του να μη διεκδικήσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και εμμέσως ότι στηρίζει ως προς αυτό τον Χάρη Δούκα!

Τον ρώτησε κανείς; Δεν τον ρώτησε. Ενδιαφέρει κανέναν ποιον στηρίζει; Δεν ενδιαφέρει. Υπάρχει κάποια εκλογική διαδικασία σε εξέλιξη στο ΠΑΣΟΚ, ώστε να καλούνται οι βουλευτές να δηλώσουν την προτίμησή τους; Δεν υπάρχει. Τι υπάρχει; Οτι αν σε φέρνουν οι δημοσκοπήσεις στον πάτο ενός καταλόγου υποψηφίων είτε για την Κεντροαριστερά είτε για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ψάχνεις ομπρέλα να καλυφθείς και αποφεύγεις να το παίξεις παράγοντας. Διότι καιροφυλακτεί ο κίνδυνος της αυτογελοιοποίησης…

Κανόνας στην πολιτική.