Ηταν κάποτε ένα πρωτάθλημα…

Για τους ρομαντικούς του αθλήματος, η εξέλιξη ήταν σαν μαχαιριά στο συναίσθημα. Πάνε αρκετά χρόνια από την τελευταία χρονιά που το ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ διοργανώθηκε με 14 ομάδες. Οσες δηλαδή θέλει η προκήρυξη και ασφαλώς η παράδοση. Δυστυχώς, είτε μία δηλώνει αδυναμία την υστάτη ώρα είτε δύο δεν καταφέρνουν να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα πιστοποιητικά. Εσχάτως, όσες ανεβαίνουν από την Elite League… κατεβαίνουν με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα και χάνονται στην άβυσσο της αφάνειας. Τι είναι, δηλαδή, αυτό; Πρόοδος, όπως αρέσκονται να λένε οι αρμόδιοι στην ΕΟΚ ή οι υπεύθυνοι του επαγγελματικού μπάσκετ; Οι παράγοντες που λες και τους νοιάζει μόνο η καρέκλα και αδυνατούν να προσφέρουν «αυτό το κάτι» που λείπει από το άθλημα;

Εν ολίγοις και για να ειπωθεί η πλήρης ιστορία: πριν από μικρό χρονικό διάστημα, στη Ζοφριά διοργανώθηκε μίνι γιορτή με έπαθλο την άνοδο στο κλαμπ των ισχυρών. Ο κόσμος του Πανιωνίου, του Ηρακλή και του Μίλωνα γέμισε το γήπεδο και οι εικόνες συγκίνησαν όλους. Ο Μίλωνας το ένα εισιτήριο (το άλλο ο Πανιώνιος) και ύστερα από χρόνια και χρόνια, ξανά στους ισχυρούς. Αλλά για μια στιγμή… Αυτό ήταν το πλάνο και κανένας από τους οπαδούς εκείνη την αξέχαστη βραδιά δεν φανταζόταν τη συνέχεια που προέκυψε ως εφιάλτης. Ο Μίλωνας, η συνέλευση δηλαδή, είπε «όχι, δεν μπορούμε» και η επιστροφή στο προσκήνιο χάθηκε. Και υποβιβάστηκε η ομάδα στην παρακάτω κατηγορία γιατί ούτε τις ημερομηνίες για την Elite πρόλαβαν. Τι μπάσκετ είναι αυτό, αλήθεια; Για ποιο πρωτάθλημα μιλάμε όταν οι ομάδες προσπαθούν και παλεύουν, αλλά την κρίσιμη ώρα δηλώνουν αδυναμία; Τότε, ποιος ο λόγος να σκίζονται και να ασχολείται το κοινό; Το 2006 ήταν ο Σπόρτιγκ του ωραίου παράγοντα της εποχής, του αξέχαστου Βασίλη Σακκόπουλου. Εφυγε ξαφνικά ο χρηματοδότης εκείνης της περιόδου, ο Σπόρτιγκ στον βυθό. Οπως δεν εξαργύρωσαν με προβιβασμό την πορεία τους, χρόνια μετά, το Ψυχικό και ο Τρίτωνας. Τα Σεπόλια χαμογέλασαν για… ένα απόγευμα και μετά ξανακλείστηκαν στο χρονοντούλαπο και οι λίγοι πιστοί απλά θυμήθηκαν τα παλιά και στιγμές που δεν επιστρέφουν.

Ο πλήρης επαγγελματισμός που τρώει τις σάρκες σε κάθε τι ερασιτεχνικό. Οποιος μπορεί και αντέχει τα έξοδα, δηλώνει συμμετοχή. Οι υπόλοιποι, απλά συμπληρώνουν το τραπέζι του μπάσκετ και γεύονται ως πιάτο την υποκρισία πως δήθεν υπηρετούν τον αθλητισμό.

Αλλά πρωτάθλημα με μόλις 12 ομάδες; Πού ακούστηκε; Μήπως θα ήταν μια κάποια λύση να δοθεί εισιτήριο στον Ηρακλή που λέγεται ότι και θέλει αλλά και μπορεί;