Αυτή κι αν είναι… διαφάνεια

Εχω ακούσει για μια νέα τάση που επικρατεί στη Νέα Υόρκη ή γενικά στις ΗΠΑ και θέλει τα πλούσια σπίτια να μην έχουν κουρτίνες και παντζούρια στα παράθυρα. Να φαίνεται ο πλούτος, να στραφταλάει. Χάλια το βρίσκω. Στερεί από εμένα, την κοινή θνητή, το να εξάψει ο πλούτος τη φαντασία μου. Να αναρωτηθώ πώς είναι το σπίτι του πάμπλουτου. Και ό,τι δεν φαίνεται, το κάπως αινιγματικό που σε βάζει σε διαδικασία απορίας και διάθεσης αποκάλυψης, είναι βασικό συστατικό της γοητείας.

 Αυτό ίσχυε κάποτε και στην πολιτική. Μας γοήτευε διότι δεν ξέραμε τι ακριβώς γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες των Κεντρικών Επιτροπών. Μόνο να φανταστούμε μπορούσαμε και να «ανεμίσουμε» τη γνωστή φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. «Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και αυτά που γίνονται και δεν λέγονται». Τώρα; Η απόλυτη απομυθοποίηση. Ολα γίνονται μπροστά στα μάτια μας, τα ξέρουμε πριν ακόμη γίνουν. Οι πολιτικοί – αυτοί που έχουμε τέλος πάντων και οι οποίοι είναι ό,τι ακριβώς μας αξίζει – έχουν γίνει πλέον εντελώς «αναγνώσιμοι». Ουδεμία έκπληξη. Η τελευταία φορά που με εξέπληξε πολιτικός ήταν πριν από έναν χρόνο όταν παραιτήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Και η προτελευταία όταν έκανε το «Οχι» του δημοψηφίσματος «Ναι». (Αυτό οφείλω να του το αναγνωρίσω).

 Ας πάρουμε για παράδειγμα το ΠΑΣΟΚ. Στοιχειώδη δείκτη πολιτικής νοημοσύνης αν έχεις, θα καταλάβαινες από το βράδυ των ευρωεκλογών ότι υπήρχε ατζέντα «για όλα φταίει ο Ανδρουλάκης». Πόσο πιο ξεκάθαρα να το πει δηλαδή ο Γερουλάνος; Πόσο πιο φανερά να δείξει ότι πιστεύει πως μπορεί να ανατρέψει το 3% που πήρε το 2021 στις εσωκομματικές του ΠΑΣΟΚ και να ηγηθεί του κόμματος; Να φορέσει ένα στέμμα ίσως; Ποιος άνθρωπος με στοιχειώδη εμπειρία περί τα πολιτικά δεν θα καταλάβαινε, από τις πρώτες κιόλας μέρες της εκλογής του, ότι ο Χάρης Δούκας με το ένα μάτι κοιτούσε το γιαχνί του δήμου της Αθήνας και με το άλλο το πιλάφι της ηγεσίας όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ αλλά γενικά της Κεντροαριστεράς; (Που από το περιβάλλον του λένε ότι θέλει να τα βάλει στο ίδιο πιάτο και τα δύο και να τσιμπολογάει λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο). Υπάρχει πολίτης που να τον ενδιαφέρει το συγκεκριμένο κόμμα και να μη φαντάζεται (και να πέφτει μέσα) ως προς το τι έγινε και τι λέχθηκε την περασμένη Τετάρτη στο Πολιτικό Συμβούλιο; Αφού οι ίδιοι οι συμμετέχοντες, μια που μιλούσαν, μια που δημοσιοποιούσαν τον λόγο τους. Σε ένα συμβούλιο με κλειστές πόρτες υπενθυμίζω. Αυτό δεν είναι εξωστρέφεια, είναι ρεβί πίστας. Ούτε εσωστρέφεια είναι ότι, παλαιότερα, ό,τι γινόταν στη Χαριλάου Τρικούπη έμενε στη Χαριλάου Τρικούπη. Ηταν σοβαρότητα.

Η πολιτική, το έχω ξαναγράψει, έχει χάσει τη γοητεία της. Διότι έχει αυτοαπομυθοποιηθεί. Τα κόμματα, όπως τα πλούσια σπίτια στη Νέα Υόρκη, έχουν ανοίξει κουρτίνες και παντζούρια. Μόνο που αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στο εσωτερικό τους το ξέρουμε από πριν και ουδεμία έλξη ασκεί στον μέσο ψηφοφόρο. Είναι σαν να ξέρεις τους ενόχους σε μια αστυνομική ιστορία.