Οι δικηγόροι της τηλεόρασης

Πολλοί έπεσαν από τα σύννεφα (και όχι από τη σκάλα) παρακολουθώντας τα επεισόδια του σίριαλ της ενδοοικογενειακής βίας, με πρωταγωνιστή έναν δικηγόρο των Αθηνών – που όλοι ξέρουμε πλέον το όνομά του, κι ας μην επιτρέπει ο νόμος να το αναφέρουμε. Ακούω συζητήσεις σχολιαστικές του επιπέδου κάποιων νομικών που χειρίστηκαν υποθέσεις (τις δικές τους, αλλά όχι και τις δικές τους), ακούω για παιδαριώδη επιχειρήματα και για αψυχολόγητες συμπεριφορές. Απορώ μάλιστα, θα συνεχίζουν κάποιοι να έχουν ακόμα πελάτες; Και φυσικά, καταλήγω σε ένα πράγμα: η δικηγορία, όπως και πολλά ακόμα επαγγέλματα, δεν ασκούνται με τα κριτήρια της τηλεόρασης και, ιδιαίτερα, με τα κριτήρια των ειδικών τηλεοπτικών ζωνών που αποκαλούμε «πρωινάδικα», εκεί όπου βασικό υλικό είναι η αδιακρισία και ο θόρυβος ενώ η γνώση και η νηφαλιότητα είναι μειονεκτήματα.

Αλλά μια που μιλάμε για τηλεοπτικούς δικηγόρους, οι οποίοι κάνουν όνομα όχι στα ακροατήρια αλλά στην τηλεόραση, έχει νομίζω νόημα να θυμηθούμε ότι οι δικηγορικοί σύλλογοι απαγορεύουν στα μέλη τους να μιλάνε για υποθέσεις τους στην τηλεόραση, είναι πειθαρχικό παράπτωμα. Φαίνεται όμως ότι δεν το θυμάται κανείς, επειδή η τηλεόραση ως υπερδομή συνεχίζει να είναι υπεράνω κανόνων – παρασύροντας ακόμα και επαγγέλματα που απαιτούνται να έχουν κανόνες.