Ο Αταμάν και η γοητεία του απλού

Υμνοι αφιερώνονται εδώ και κάμποσες ημέρες στον Εργκίν Αταμάν. Τον άνθρωπο που βρέθηκε στον πάγκο του Τριφυλλιού, ενέπνευσε τους παίκτες, έφερε άλλον αέρα στο ΟΑΚΑ και εν τέλει την πρώτη του χρονιά με τα πράσινα, λες και κατέκτησε «όλο τον κόσμο»! Μα, αυτό ακριβώς δεν είναι το τρόπαιο της Ευρωλίγκας και οι πανηγυρισμοί για τον τίτλο του πρωταθλητή στην Ελλάδα; Και μπορεί πολλοί να λένε τα καλύτερα για τον Σλούκα, ωστόσο ο Αταμάν κρατούσε την μπαγκέτα και έδινε τον τόνο παντού.

Αλήθεια, όμως, τι ακριβώς έκανε ο τούρκος προπονητής; Μήπως πρόκειται για έναν φιλόσοφο των πάγκων; Αραγε έχουμε μπροστά μας κάποιον με καινοτόμες ιδέες που τις εφαρμόζει το παρκέ; Πηγαίνει το μπάσκετ ένα βήμα μπροστά όπως άλλοι κόουτς στο πρόσφατο παρελθόν; Μάλλον όχι. Απλά, ο Αταμάν έχει τον τρόπο του και σε εποχές που οι προπονητές επιλέγουν να… βομβαρδίσουν τους παίκτες με πληροφορίες ή τους έχουν μπροστά στα βίντεο και ατέλειωτες αναλύσεις, προτιμά να τους αφήνει μόνους να συναντούν τη χαρά του παιχνιδιού! Πάει να πει αυτό, η μπάλα στα βαριά χαρτιά και σχεδόν πλήρης ελευθερία κινήσεων.

Το είδαμε το έργο και στην Εφές με τους Μίτσιτς και Λάρκιν. Κάτι αντίστοιχο προέκυψε και κατά τη θητεία του έμπειρου τεχνικού στα μέρη μας και στον Παναθηναϊκό. Οταν έχεις τον Σλούκα και τον Ναν, μάλλον δεν τους βάζεις σε άχρηστα καλούπια. Τους αφήνεις να… αυτοσχεδιάσουν και να εφαρμόσουν τα συστήματα της ομάδας. Γιατί ο έλληνας γκαρντ και ο αμερικανός δεξιοτέχνης του μπάσκετ ξεχειλίζουν από ποιότητα. Μπορούν να μοιράσουν αφειδώς ασίστ. Να καθοδηγήσουν τους συμπαίκτες τους. Να ευστοχήσουν σε τρίποντα, έχοντας παράλληλα υψηλό ποσοστό στα δίποντα. Κυρίως να κάνουν όχι απλώς καλύτερη την ομάδα, αλλά να ανεβάσουν επίπεδο όσους βρίσκονται μαζί τους στην πεντάδα. Ο δε Λεσόρ, έκανε ένα εντυπωσιακό φίνις στην αγωνιστική περίοδο, μόνο και μόνο επειδή τον «τάιζαν» με πάσες και αυτός επιχειρούσε τα δικά του κάτω από το καλάθι.

Ο Αταμάν εμπιστεύτηκε τα χιλιόμετρα που έχουν οι παίκτες του στη διαδρομή τους στο άθλημα. Το αποτέλεσμα τον δικαίωσε πανηγυρικά. Και έχοντας αυτή την προσέγγιση, τη φαινομενικά απλοϊκή αλλά καθόλου απλή, τους έπεισε να μάχονται και στην άμυνα, κερδίζοντας ώρες ώρες πολλά κρίσιμα ριμπάουντ. Δεν ήταν ένα μικρό θαύμα όσα ήρθαν με την έλευση του συμπαθούς Εργκίν;