«Yπάρχει ακόμα, είναι ακόμα εδώ…»

Ηταν Σεπτέμβρης του 1994 όταν ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας και ο Διονύσης Τσακνής έκαναν την πρώτη κοινή τους συναυλία στο Θέατρο του Λυκαβηττού. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο Διονύσης Τσακνής θ’ ανέβει σήμερα σε μια συναυλία – αφιέρωμα στον καλό του φίλο και συνεργάτη που έφυγε από τη ζωή στις 9 Σεπτεμβρίου του 2019.

Συγκινημένος, με αφορμή αυτήν τη συνάντηση με άλλους καλλιτέχνες στο ιστορικό θέατρο στη συναυλία «Μα υπάρχω ακόμα, είμαι ακόμα εδώ», ανασύρει μερικές από τις πολύτιμες στιγμές που μοιράστηκε με έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες με τη δική του ιδιαίτερη θερμοκρασία.

«Θυμάμαι τις περιοδείες μας όλα αυτά τα δώδεκα χρόνια με τα απίστευτα γέλια και τις ωραίες εντάσεις. Ο Λαυρέντης έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίζω τα πράγματα. Με έκανε να δώσω περισσότερο χώρο στο τυχαίο παρά στην απόλυτη οργάνωση. Σε αυτό συνέβαλε καθοριστικά. Πίστευε πάρα πολύ στον αυθορμητισμό παρά στον απόλυτο έλεγχο μιας παράστασης. Ημασταν ίδιοι, αλλά την ίδια στιγμή και διαφορετικοί. Εκείνος πιο χαλαρός από εμένα, εγώ οργανωμένος».

Δύσκολο είναι να ξεχωρίσει κάποια τραγούδια από τον καταιγισμό των επιτυχιών που φέρουν την υπογραφή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. «Κυριολεκτικά τα τραγούδια του ήταν το ένα καλύτερο από το άλλο. Ξεχωρίζω όμως ένα, γιατί αυτό αποτέλεσε την αφορμή για να του τηλεφωνήσω. Το 1991 κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα οι δίσκοι μας: “Διδυμότειχο μπλουζ”, “Αλήτης καιρός”. Τα ραδιόφωνα έπαιζαν ένα δικό μου τραγούδι και μετά ακολουθούσε – λες και ήταν προγραμματισμένο – ένα τραγούδι του Λαυρέντη και αντίστροφα. Το τραγούδι εκείνης της εποχής που έβγαινε περισσότερο στον ραδιοφωνικό αέρα ήταν το “Διδυμότειχο μπλουζ”. Αυτός είναι ο λόγος που το ξεχωρίζω. Γιατί στάθηκε αφορμή να γνωριστούμε, να γίνουμε συνεργάτες και πολύ στενοί φίλοι».

Καθένας από τους σημαντικούς καλλιτέχνες που θα τιμήσουν τη συναυλία – αφιέρωμα στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα έχει μια μνήμη ισχυρή να τον συνδέει, επαγγελματική ή προσωπική. Τα τραγούδια που θα μοιραστούν μεταξύ άλλων – εκτός από το εμβληματικό «Διδυμότειχο μπλουζ» – είναι τα «Και τι ζητάω», «Εκεί στον Νότο», «Ενας Τούρκος στο Παρίσι», «Τερατάκια τσέπης», «Ελα ψυχούλα μου» και «Μικρός Τιτανικός», «Πόσο σε θέλω» και τόσα άλλα που έχουν καταχωριστεί πια στην κατηγορία των κλασικών. Τραγούδια που έγιναν συνθήματα ακόμη και στους τοίχους. Ενα από αυτά που κυκλοφορούν: «Μόνο ο Μαχαιρίτσας φώναξε δυνατά “Πόσο σε θέλω”. Εμείς ούτε ψιθυριστά δεν μπορούμε». Αλλά και πόσοι άλλοι στίχοι του δεν λειτούργησαν ως υπότιτλοι σε στιγμές σημαντικές της ζωής μας; Αυτοί θ’ ακουστούν μέσα από τις ωραίες ερμηνείες των Χρήστου Θηβαίου, Ελισάβετ Καρατζόλη, Κίτρινων Ποδηλάτων, Γιάννη Κότσιρα, Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου, Δήμητρας Παπίου, Μίλτου Πασχαλίδη, Μιρέλας Πάχου, Παυλίνας Βουλγαρή, Γιώργου Νταλάρα και Γιάννη Ζουγανέλη.

Ο τελευταίος θα πει το «Φλασάκι», ένα κομμάτι που μοιραζόταν με τον αγαπημένο του Λάρι και τον Σάκη Μπουλά. «Θα πούμε επίσης τα “Μπανάκι μανάκι”, “Ρίξε κόκκινο στη νύχτα”, τον “Τιτανικό”, τα οποία θα τα μοιραστούμε». Εκείνο που επισημαίνει – όπως και ο Διονύσης Τσακνής – είναι ότι δομήθηκε ένα πρόγραμμα ώστε ν’ αναδειχθεί το δημιουργικό του μεγαλείο, τονίζοντας ότι σε μια τέτοια συναυλία – αφιέρωμα εκείνοι έρχονται σε δεύτερο πλάνο. Τα φώτα πέφτουν αναμφισβήτητα στον καλλιτέχνη που, όπως τονίζεται στο δελτίο Τύπου και δύσκολα αμφισβητείται, θεμελίωσε το ελληνικό ροκ με τους Τερμίτες, υπήρξε από τους κυριότερους εκπροσώπους της γενιάς των τραγουδοποιών της δεκαετίας του ’90, αγαπήθηκε από το κοινό όσο λίγοι καλλιτέχνες και τα τραγούδια του δεν σταμάτησαν ποτέ να ακούγονται και να παίζονται.

«Ταυτιζόταν με τη ζωή»

«Ο Λαυρέντης ήταν μια αυθεντική προσωπικότητα, ένας σκεπτόμενος άνθρωπος, ένας παρθενογενής δημιουργός», λέει ο Γιάννης Ζουγανέλης. «Είχε επιρροές από πολλά είδη μουσικής: από τα ιταλικά μέχρι τα λαϊκά. Πάντοτε ταυτιζόταν με τη ζωή. Θεωρούσε ότι η ζωή είναι το παν και η τέχνη την υπηρετεί».

Ενας ερμηνευτής των επιτυχιών, της ευαισθησίας και της ανθρωπιάς, που άνοιξε μουσικούς δρόμους και διαμόρφωσε μουσικό στυλ, σφραγίζοντας μελωδικά και υπέροχα τα ακούσματά μας. Σαν τους στίχους του Ισαάκ Σούση που μελοποίησε και άφησε για πάντα στα χείλη μας: «Κι αν μένει ακόμα νόημα και μισοερειπωμένο / μες στα ερείπια αυτά μαζί σου εγώ θα μένω / μέχρι να ‘ρθει η άνοιξη και να μας ξεκουνήσει / και μέσ’ από τον θάνατο ζωή να μας χαρίσει».