Σύγκριση

Πάνω απ’ τους μισούς αριστερούς, 52%, συμφωνούν με τα κομμουνιστικά τσιτάτα για την «Ευρώπη των πολέμων και της αδικίας» κι επαυξάνουν όποτε μικρά αριστερά κόμματα ζητούν απ’ τον λαό να τιμωρήσει «και το ευρωπαϊκό κατεστημένο», υποσχόμενα να εκμαιεύουν «εσωτερική πληροφόρηση για όλα τα σχέδια που απεργάζονται οι ισχυροί εναντίον των πολιτών» εφόσον κερδίσουν μια έδρα στις Βρυξέλλες.

Ακόμη κι ανάμεσα σε κεντροαριστερούς και κεντρώους, βέβαια, παρατηρείται μια διόλου ευκαταφρόνητη τάση ευρωσκεπτικισμού, αφού 40% των πρώτων και 39% των δεύτερων συντάσσεται με το αίτημα να εκφραστεί την 9η Ιουνίου απαρέσκεια για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ολα τα παραπάνω νούμερα δεν έχουν προφανή ερμηνεία.

Στην επικαιρότητα του τελευταίου διαστήματος δεν υπήρξε αφορμή για αναθέματα στην Ευρώπη. Την προηγούμενη τετραετία η Ευρωπαϊκή Ενωση ανταποκρίθηκε στις κρίσεις με Ταμεία και λιγότερους διχασμούς απ’ ό,τι στο παρελθόν. Και φυσικά, οι φιλοευρωπαίοι παραμένουν πλειοψηφία. Για όποιον λόγο κι αν έχει θυμώσει κανείς με την ευρωκρατία, πάντως, μια σύγκριση της προενταξιακής εποχής (ή της πραγματικότητας των βαλκανικών χωρών που προσπαθούν να κερδίσουν μια θέση στο τραπέζι των ευρωπαϊκών Συνόδων) με την εμπειρία της Ελλάδας ως κράτους-μέλους αρκεί για να προτιμήσει ένα μέλλον μέσα στο κλαμπ.