Ευρώπη

Ενα μήνα νωρίτερα το 51% έλεγε στη Metron Analysis ότι έχει θετική γνώμη για την ΕΕ και το 41% αρνητική. Σήμερα, 49% τη βλέπει με καλό μάτι και 43% όχι. Σε διάστημα 30 ημερών όποιοι πιστεύουν πως θα αποδυναμωθεί τα επόμενα χρόνια αυξήθηκαν κατά 3%. Τον Μάιο του 2019, πάλι σε προεκλογική περίοδο ευρωεκλογών, το 43% δήλωνε ότι έχει αρνητική άποψη για το Ευρωκοινοβούλιο. Φέτος, όσοι αναφέρουν το ίδιο άγγιξαν το 47%.

Και παρότι αριστεροί και δεξιοί εμφανίζονται ως οι μεγαλύτεροι επικριτές του, σε ποσοστά 55% και 51% αντίστοιχα, δεν είναι λίγοι οι κεντροαριστεροί και οι κεντρώοι που του βάζουν άσχημο βαθμό – οι μεν αποτελούν το 49%, οι δε το 42% δύο ομάδων οι οποίες φορούν την κονκάρδα του ευρωπαϊσμού σε εμφανές σημείο.

Τέτοια εποχή πριν από τέσσερα χρόνια, το 35% ανέφερε σε γκάλοπ της ίδιας εταιρείας ότι θέλει το αποτέλεσμα της ευρωκάλπης να στείλει μήνυμα αποδοκιμασίας στην Ενωση. Στην προχθεσινή έρευνα μια παρόμοια λαϊκή ετυμηγορία επιθυμεί το 40%. Οι αυτοχαρακτηριζόμενοι ως δεξιοί – εκείνοι, δηλαδή, που ίσως φέρουν με την ψήφο τους την άνοδο της Ακροδεξιάς – εκφράζουν αυτόν τον πόθο σε ποσοστό 37%.

Σύγκριση

Πάνω απ’ τους μισούς αριστερούς, 52%, συμφωνούν με τα κομμουνιστικά τσιτάτα για την «Ευρώπη των πολέμων και της αδικίας» κι επαυξάνουν όποτε μικρά αριστερά κόμματα ζητούν απ’ τον λαό να τιμωρήσει «και το ευρωπαϊκό κατεστημένο», υποσχόμενα να εκμαιεύουν «εσωτερική πληροφόρηση για όλα τα σχέδια που απεργάζονται οι ισχυροί εναντίον των πολιτών» εφόσον κερδίσουν μια έδρα στις Βρυξέλλες.

Ακόμη κι ανάμεσα σε κεντροαριστερούς και κεντρώους, βέβαια, παρατηρείται μια διόλου ευκαταφρόνητη τάση ευρωσκεπτικισμού, αφού 40% των πρώτων και 39% των δεύτερων συντάσσεται με το αίτημα να εκφραστεί την 9η Ιουνίου απαρέσκεια για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ολα τα παραπάνω νούμερα δεν έχουν προφανή ερμηνεία.

Στην επικαιρότητα του τελευταίου διαστήματος δεν υπήρξε αφορμή για αναθέματα στην Ευρώπη. Την προηγούμενη τετραετία η Ευρωπαϊκή Ενωση ανταποκρίθηκε στις κρίσεις με Ταμεία και λιγότερους διχασμούς απ’ ό,τι στο παρελθόν. Και φυσικά, οι φιλοευρωπαίοι παραμένουν πλειοψηφία. Για όποιον λόγο κι αν έχει θυμώσει κανείς με την ευρωκρατία, πάντως, μια σύγκριση της προενταξιακής εποχής (ή της πραγματικότητας των βαλκανικών χωρών που προσπαθούν να κερδίσουν μια θέση στο τραπέζι των ευρωπαϊκών Συνόδων) με την εμπειρία της Ελλάδας ως κράτους-μέλους αρκεί για να προτιμήσει ένα μέλλον μέσα στο κλαμπ.