Μη χείρον, ως επιλογή διακυβέρνησης

Η Metron Analysis στο Mega την Τρίτη έδειξε το απλό: η διακυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει αντίπαλο αλλά και δεν είναι μια διακυβέρνηση θετικού πρόσημου για τους ερωτηθέντες. Και το κλειδί εδώ είναι η απάντηση στο ερώτημα για την πορεία της χώρας όπου η πλειοψηφική τάση λέει πως τα πράγματα πάνε προς το χειρότερο (αυτό πιστεύει το 61% των ερωτηθέντων). Εχει σημασία πως και στην ερώτηση για τα σημαντικότερα προβλήματα της χώρας, στις πρώτες τρεις θέσεις είναι τρία εσωτερικά θέματα, η Ακρίβεια, η Οικονομία και η Ανεργία. Πάμε λίγο πίσω.

Το μακρινό 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα κατήγαγε τριπλή εκλογική νίκη (μαζί με το δημοψήφισμα) αλλά πολιτική ήττα. Αυτό δεν έγινε σαφές τότε αλλά άρχισε να φαίνεται όταν εκλογική και πολιτική ήττα ταυτίστηκαν το 2019 ενώ η όλη τάση εδραιώθηκε το 2023 και δη με συντριβή. Η ΝΔ του Μητσοτάκη, από την άλλη, από το 2019 έχει και εκλογική και πολιτική νίκη. Στα μέχρι τώρα όμως πέντε χρόνια διακυβέρνησης, δεν έχει ακόμη συναντηθεί με το μεγάλο θετικό ιστορικό γεγονός. Εχει όμως κατορθώσει κάτι άλλο, πιο σημαντικό στην πολιτική. Να κατοχυρωθεί ως φορέας σταθερότητας για έναν ταλαιπωρημένο λαό (στα μάτια των πολλών εννοώ και όχι για τον γράφοντα που ταυτίζει τη σταθερότητα με άλλες παραμέτρους).

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατόρθωσε κάτι ακόμη: να επιβάλει το δικό του γήπεδο αντιπαράθεσης. Και σε αυτό το γήπεδο βρέθηκε αμήχανα ένα μεγάλο μέρος της Αριστεράς να προσπαθεί να τον ανταγωνιστεί. Ενώ για χρόνια πολλά επιμέρους ρεύματά της υπόσχονταν τη μεταβολή, βρέθηκαν μετά το 2019 να υπόσχονται την κανονικότητα. Ομως επανέρχομαι. Παρά την πολιτική νίκη της ΝΔ, η διακυβέρνησή της προκύπτει ως ανάγκη για μη αναταράξεις. Οχι ως μια διακυβέρνηση με δυναμικό πρόσημο, που θα ανατάξει τη χώρα ή θα ενισχύει την κοινωνική κινητικότητα, όρο αναγκαίο για μια ευρύτερη ανάταξη. Ακόμη και τα ελληνοτουρκικά μοιάζουν να ετεροκαθορίζονται περισσότερο από τις κινήσεις του Ερντογάν, ο οποίος σε καμία περίπτωση δεν έχει υποχωρήσει από τις βερμπαλιστικές και αναθεωρητικές του θέσεις έναντι ημών.

Βεβαίως η γκρίνια δε μετατοπίζει αυτόματα τον κόσμο από τη ΝΔ σε άλλη πολιτική δύναμη. Αν η κυβερνώσα παράταξη έχει τα χαρακτηριστικά που περιγράφουμε, αντίρροπα τα έχει και η όλη αντιπολίτευση. Εξάλλου στις εθνικές εκλογές δεν ψηφίζουμε μόνο για κυβέρνηση, ψηφίζουμε και για αντιπολίτευση. Η αποστροφή του κόσμου για τα πολιτικά έχει να κάνει και με αυτό: πως ψηφίζει με σκεπτικό άμυνας για τη ζωή του. Δεν συναντά εκείνη την πολιτική δύναμη που θα τον πείσει με θετικούς όρους.