Εικόνες από τον Αρη…

Είχε την ευκαιρία του. Επί εβδομάδες, επί μήνες σωστότερα, ετοιμαζόταν ακόμη και ψυχολογικά για το σπουδαίο ραντεβού. Ο Αρης ήθελε όσο τίποτα το Κύπελλο και το επικοινωνούσε σε κάθε ευκαιρία. Κυρίως ανέμενε να σημειώσει ένα γκολ, να πανηγυρίσει για πρώτη φορά μετά το 1970, να πείσει σε κάθε περίπτωση πως μπορεί (κάποτε!) να μπει σφήνα ή στο μάτι των αληθινά πρωταγωνιστών του εγχώριου ποδοσφαίρου.

Και τι πέτυχε, αλήθεια; Μια τρύπα στο νερό. Σαν να λέμε… πέρασε και δεν ακούμπησε! Κοντολογίς, πέρασε κάτω από τον πήχη και το κυριότερο εδώ είναι πως αυτό συνέβη και σε ένα άλλο κομμάτι:

στην εικόνα – και ο Αρης στον τομέα αυτό γνώρισε συντριβή.

Αρχικά και αν θέλουμε να πάμε στο αγωνιστικό, τίποτα. Ενας Παναθηναϊκός με τα μύρια όσα προβλήματα μετά τις αλλαγές προπονητών, φοβισμένος και με τον Κόντη να πηγαίνει στα σίγουρα, επιλέγοντας παίκτες όχι ξένους αλλά όσους εκτιμούσε πως θα έπαιζαν και γι’ αυτόν. Τίποτα το αξιόλογο ως απόδοση οι Πράσινοι, μακριά από ένα σύνολο που θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και ανταγωνιστικό. Οι παίκτες του Μάντζιου από την άλλη, κανένας δεν κατάλαβε τι έκαναν στο χορτάρι. Περιφερόντουσαν χωρίς κάποιο πλάνο στο γήπεδο, δίχως τακτική και ήταν όλοι τους ξένοι. Σε έναν τελικό ελληνικού Κυπέλλου, μια ομάδα που κάποτε καμάρωνε για τον Φοιρό και τον Βένο, τον Κούη και τον Δράμπη, τον Παπαφλωράτο και τον Αλεξιάδη, τον Ζήνδρο και τον Σεμερτζίδη, τον Μιχαλήτσο και τον Πάλλα, δεν βρήκε έναν Ελληνα να ρίξει στη μάχη. Κρίμα. Απέραντη θλίψη.

Αλλά εκεί που ένιωθες άδειος, ήταν το «μετά». Γιατί να μικραίνουν τον Αρη συμπεριφορές τύπου Καρυπίδη; Πού ακούστηκε ένας άνδρας να κυνηγά μια γυναίκα με στόχο να διαμαρτυρηθεί για τις αποφάσεις της; Αυτή έφταιγε, η Φραπάρ, που μια ομάδα με στόχο το Κύπελλο έκανε ελάχιστες φάσεις; Και ο Θόδωρος Καρυπίδης, παράγοντας μπολιασμένος με  νοοτροπία χαμηλότερων κατηγοριών, έδωσε μια παράσταση που τον έριξε πολύ στα μάτια του κοινού και των τηλεθεατών.

Οπως και τα όσα ακούστηκαν για βιαιοπραγία εις βάρος της γαλλίδας διαιτήτριας από ποδοσφαιριστή. Αλλά ο επικεφαλής της ομάδας να επιτίθεται και μετά οι παίκτες να μη βγαίνουν να πάρουν τα μετάλλιά τους, προφανώς με άνωθεν εντολή, είναι στοιχεία που απλά επιβεβαιώνουν πως κάποιοι έχασαν τελείως την μπάλα.

Θόλωσαν με την ήττα και την αδυναμία να διαχειριστούν μια κατάσταση, φανερώνοντας πλήρως τη δική τους αδυναμία και την ικανότητά τους να στέκονται μόνο σε έναν προσωπικό μικρόκοσμο.