Ρεντίκολο

Ολες οι αντιφάσεις μαζί. Ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας θα διεξαχθεί μιάμιση ώρα αργότερα – στην καλύτερη περίπτωση – μετά το τέλος του τελικού του Κυπέλλου Αγγλίας. Ενα κατάμεστο Γουέμπλεϊ απέναντι σε ένα απελπιστικά άδειο Πανθεσσαλικό. Θέλουμε να δείξουμε σημάδια προόδου με τον ορισμό της συμπαθούς γαλλίδας ρέφερι Στεφανί Φραπάρ αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε την έδρα του τελικού ώστε να τον παρακολουθήσουν με ασφάλεια οι φίλαθλοι των δύο ομάδων.

Ή στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε; Η απάντηση είναι εδώ και χρόνια γνωστή.

Ο τελικός του Κυπέλλου θεωρείται η κορυφαία στιγμή του ποδοσφαίρου για κάθε χώρα. Γι’ αυτό άλλωστε διεξάγεται πάντοτε τελευταία χρονικά. Είναι μια γιορτή που σηματοδοτεί το τέλος της σεζόν και όλες οι ομοσπονδίες δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους ώστε να προσφέρουν αξέχαστες στιγμές.

Μόνο στη χώρα μας αντιμετωπίζεται ως σκωληκοειδής απόφυση σε κρίση. Η ευθύνη βαραίνει βέβαια την ΕΠΟ ως διοργανώτρια αρχή. Οι αρτηριοσκληρωτικές της προσεγγίσεις μέσω της σύνταξης πρωτοκόλλων που πολλές φορές οδηγούν σε αδιέξοδα, έχουν μετατρέψει σε παρία μια υπέροχη ποδοσφαιρική γιορτή.

Ευθύνη βέβαια φέρει και η εκάστοτε κυβέρνηση κι ας φωνασκούν οι σημερινοί υπουργοί. Τα επεισόδια που έχουν αμαυρώσει στο παρελθόν τους τελικούς της διοργάνωσης και επιτρέπουν σήμερα να γίνονται τελικοί χωρίς κόσμο, φέρουν την υπογραφή των αναποτελεσματικών μέτρων των υπευθύνων για τη δημόσια τάξη. Οποιος επικαλεστεί τα νέα μέτρα περί καμερών υψηλής ευκρίνειας και ηλεκτρονικού εισιτηρίου που δεν μπορούν να εφαρμοστούν στον Βόλο, να μας απαντήσει επίσης πώς κατάφερναν στο παρελθόν να γεμίζουν τα γήπεδα χωρίς να ανοίγει μύτη.

Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον αν θα μπορούσαμε να διαβάσουμε τις σκέψεις της Φραπάρ όταν θα αντικρύσει τις άδειες κερκίδες του Πανθεσσαλικού. Ούτε στην πιο υποανάπτυκτη χώρα τέτοια εικόνα. Για να της χρυσώσουμε το χάπι καλό θα ήταν οι άνθρωποι της ΕΠΟ να της προσφέρουν ένα Σαββατοκύριακο στα όμορφα χωριά του Πηλίου μπας και ξεχαστεί και δεν μας κάνει ρεντίκολο στον Τύπο της πατρίδας της. Κατά τ’ άλλα, όλα μια χαρά.