Και θάρρος και αλήθεια

Η πρόσφατη ανατροπή των καταδικαστικών αποφάσεων στην υπόθεση του αμερικανού παραγωγού Χάρβεϊ Γουάινστιν, ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2020 κρίθηκε ένοχος από το δικαστήριο της Νέας Υόρκης για εγκληματική σεξουαλική πράξη πρώτου βαθμού και βιασμό τρίτου (εκτίοντας εν συνεχεία ποινή φυλάκισης 23 χρόνων), ήταν αναπόφευκτο να φέρει και πάλι στο φως της δημοσιότητας την Ασλεϊ Τζαντ. Η γνωστή ηθοποιός υπήρξε η πρώτη που κατήγγειλε επωνύμως τον Γουάινστιν στους δημοσιογράφους των «New York Times», Τζόντι Κάντορ και Mέγκαν Τουόχι. Το ρεπορτάζ των δύο δημοσιογράφων που ακολούθησε, υπήρξε η αρχή της πτώσης του μεγάλου παραγωγού της MIRAMAX από τον θρόνο του. Στις μέρες μας και μετά την απόφαση που πάρθηκε την Πέμπτη 25 Απριλίου από το Εφετείο της Νέας Υόρκης ότι o Γουάινστιν δεν έλαβε δίκαιη δίκη όταν καταδικάστηκε το 2020, η Τζαντ πήρε αμέσως θέση χαρακτηρίζοντας την απόφαση «άδικη για τα θύματα» των εγκλημάτων του παραγωγού.

Ως γνωστόν, η ανατροπή έγινε μετά τον ισχυρισμό του δικηγόρου του Γουάινστιν, Αρθουρ Αϊντάλα, ότι ο πελάτης του δεν έλαβε δίκαιη δίκη λόγω, κυρίως, της απόφασης του δικαστή Τζέιμς Μπερκ να επιτρέψει σε τρεις γυναίκες των οποίων οι ισχυρισμοί δεν είχαν συμπεριληφθεί στην υπόθεση, να καταθέσουν εναντίον του. Κατά συνέπεια και σύμφωνα με τον Αϊντάλα, οι εισαγγελείς αντιμετώπισαν δυνητικά τον Γουάινστιν και με βάση τη γενική συμπεριφορά του, όπως ανέφερε το Associated Press. Ο ισχυρισμός του Αϊντάλα ήταν ότι υπό δίκη βρισκόταν ο χαρακτήρας του Γουάινστιν και όχι οι βάσιμες κατηγορίες εναντίον του.

Σε κάθε περίπτωση, η θαρραλέα κίνηση της Ασλεϊ Τζαντ που έγινε τον Σεπτέμβριο του 2019, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Λίγο μετά τη δημοσίευση του άρθρου των «New York Times», άλλες ηθοποιοί, συμπεριλαμβανομένης της Γκουίνεθ Πάλτροου, έκαναν δημοσίως γνωστές παρόμοιες ιστορίες σχετικές με την τραυματική εμπειρία τους με τον Γουάινστιν. Το αποτέλεσμα ήταν ο Γουάινστιν να εκδιωχθεί κατ’ αρχάς από την εταιρεία του και στη συνέχεια να κατηγορηθεί από τον νόμο, ενώ είχε πλέον στρωθεί το έδαφος για τη ραγδαία ανάπτυξη του κινήματος #MeToo κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Εξι μέρες πριν από την πρόσφατη απόφαση του Εφετείου της Νέας Υόρκης, η Ασλεϊ Τζαντ είχε γιορτάσει τα 56α της γενέθλια. Καλιφορνέζα, από τα Γκρανάντα Χιλς, γεννήθηκε ως Ασλεϊ Τάιλερ Τσιμινέλα και υπήρξε μέλος καλλιτεχνικής οικογένειας. Η μητέρα της, Ναόμι Τζαντ, ήταν διάσημη τραγουδίστρια της μουσικής country, κλάδος που επρόκειτο να απασχολήσει με ισάξια επιτυχία τη μεγαλύτερη αδελφή της, Γουινόνα, με την οποία η Τζαντ δεν είχε ποτέ καλές σχέσεις. Ωστόσο, η αυτοκτονία της μητέρας τους στις 30 Απριλίου 2022 στα 76 της χρόνια, ένωσε εκ νέου τις δύο αδελφές και αυτή την εποχή η Aσλεϊ Τζαντ υποστηρίζει ένα νέο πρόγραμμα ψυχικής υγείας ενόψει της δεύτερης επετείου από τον θάνατο της μητέρας της.

Στα 56 της χρόνια, η Ασλεϊ Τζαντ είναι γνωστή περισσότερο για τις ακτιβιστικές δραστηριότητές της και λιγότερο για τις επαγγελματικές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι οι τελευταίες έχουν μειωθεί. Προκειμένου να προωθήσει τη νεοσύστατη εθνική στρατηγική για την Πρόληψη των Αυτοκτονιών της κυβέρνησης Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο, η Τζαντ κάνει συχνά εμφανίσεις μιλώντας για την ίδια και τη μητέρα της. Αναφέρεται συχνά στο ότι παρά το προφίλ της επιτυχίας που είχε η μητέρα της, τόσο ιδιωτικά όσο και επαγγελματικά, στην πραγματικότητα «πάλευε με μια αόρατη ασθένεια (ψυχική) επειδή ως παιδί είχε δεχθεί σεξουαλική βία και ως ενήλικη το ίδιο».

Πολλά χρόνια πριν από το σκάνδαλο Γουάινστιν, υπήρξε μια περίοδος που η Ασλεϊ Τζαντ μπορούσε εύκολα να γίνει «τροφή» πεινασμένων για προβοκατόρικες ερωτήσεις. Πρώτον, έπειτα από την έκρηξη που έκανε στην «Ενταση» (1995) του Μάικλ Μαν – όπου υποδύθηκε τη δυναμική σύζυγο του κακοποιού Βαλ Κίλμερ – η καριέρα της δεν είχε την ανοδική πορεία που πολλοί είχαν φανταστεί ότι θα έχει. Ενδεχομένως αυτό να είναι και δική της ευθύνη αλλά τουλάχιστον έμεινε πιστή στις «χριστιανικές» αρχές της. Για παράδειγμα, στην πρώτη κιόλας κινηματογραφική ταινία της, «Το κυνήγι του δολοφόνου» (1992), απέρριψε έναν μεγαλύτερο ρόλο από αυτόν που τελικά της δόθηκε επειδή δεν δέχθηκε να κάνει γυμνές σκηνές. Επίσης, από το 2001 ως το 2013 σύζυγός της ήταν ο Ντάριο Φακινέτι, διάσημος οδηγός αγώνων ταχύτητας, με τον οποίο η Τζαντ φημολογούνταν ότι είχε κάνει αρκετές «τρέλες» αν και όχι στο βολάν του αυτοκινήτου, διότι ο Φακινέτι δεν της επέτρεπε πoτέ να οδηγεί άπαξ και βρίσκονταν μαζί στο αυτοκίνητο.

Το 2004 τη συνάντησα από κοντά στις Κάννες και ο λόγος ήταν η ταινία «De-Lovely» όπου υποδύθηκε τη Λίντα Πόρτερ, σύζυγο του μουσικοσυνθέτη Κόουλ Πόρτερ (Κέβιν Κλάιν). Και αν κάτι μου είχε κάνει εντύπωση ήταν αυτή η ειλικρίνειά της, για την οποία χρόνια αργότερα θα γινόταν διάσημη αλλά σε διαφορετικό πλαίσιο: «Ντρέπομαι που θα το πω, αλλά δεν είχα ιδέα ποιος είναι ο Κόουλ Πόρτερ. Ηξερα τραγούδια του όπως το “Don’t fence me in” ή το “True Love” γιατί όπως όλη η Αμερική, έτσι κι εγώ τα τραγουδούσα. Δεν ήξερα όμως από πού κρατά η σκούφια τους. Απορώ πώς με επέλεξαν για τον ρόλο».