Εχουμε ευρωεκλογές, όχι Eurovision

Αν κάποιος παρακολουθήσει πρωινές εκπομπές, και προς στιγμήν αγνοήσει ονόματα και τίτλους, θα του είναι δύσκολο να ξεχωρίσει αν ακούει απόψεις για τις επικείμενες εκλογές στο Ευρωκοινοβούλιο ή για τις πρόσφατες της Eurovision. Και στις δύο κυριαρχεί ο εντυπωσιασμός της εικόνας, και για τις δύο εκφέρονται ευχές για ομόνοια και ειρήνη σε όλους όπως γράφαμε στα λευκώματα της Α’ Γυμνασίου, και στις δύο αναμασούν τις ίδιες κοινοτοπίες για το πόσο «αξίζει η Ελλάδα στην Ευρώπη» – απλώς πρέπει οι άλλοι να το καταλάβουν μόνοι τους. Μερικές φορές είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις αν κάτι αφορά τη μία ή την άλλη διαδικασία. Ακόμα και το χασμουρητό της εκπροσώπου μας στη Eurovision κανείς δεν θα το παρεξηγούσε αν το εκλάμβανε ως αντίδραση σε μερικές αφόρητες ατάκες υποψηφίων για τις Βρυξέλλες.

Προφανώς δεν είναι όλοι οι υποψήφιοι φαιδροί, ούτε τέτοιοι υπάρχουν παντού, ούτε όλα τα κόμματα είναι ίδια. Δυστυχώς όμως στη δημόσια σφαίρα κυριαρχεί ο Νόμος του Gresham και το φτηνό δείγμα τείνει να εκτοπίζει το καλό – όπως συμβαίνει και σε άλλα πράγματα από το χρήμα έως τα πτυχία χωρίς αξιολόγηση. Οσοι μια ζωή έχουν αποταμιεύσει στη συμπάθεια του πλήθους κερδίζουν τώρα τις εντυπώσεις, την προσοχή και πιθανότατα την ψήφο για το Ευρωκοινοβούλιο – όπως άλλωστε φαίνεται στις πρώιμες δημοσκοπήσεις. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που οδήγησαν σε επικράτηση του μοντέλου Eurovision: από την κομματική υιοθεσία αστέρων, αθλητών και συγγενών, έως την εκστρατεία να μετατραπούν οι ευρωεκλογές σε αναμέτρηση εσωτερικών πολιτικών συσχετισμών, οπότε αρκεί μόνο η προσέλκυση ψήφων και όχι σε ποια πρόσωπα κατευθύνονται. Τρεις εβδομάδες πριν από τις εκλογές, το πρώτο δεν μπορεί πλέον να αλλάξει, το δεύτερο όμως μπορεί κάπως να βελτιωθεί ως εξής:

Πρώτον, αν κάποιο κόμμα πιστεύει σοβαρά στον ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου, οφείλει από τώρα να πει ποια ακριβώς στάση θα κρατήσει στις κρίσεις που εγκυμονεί η παρούσα συγκυρία. Αναφέρω επιγραμματικά τον έλεγχο της μετανάστευσης, την απαξίωση που θα υποστεί η ΕΕ αν εκλεγεί ο Τραμπ, την πολιορκία Ινδίας και Κίνας για προσπέλαση στις αγορές της, και την (δυστυχώς ενδεχόμενη) ήττα της Ουκρανίας. Για την Ελλάδα, κρίσιμη σημασία έχει η στάση απέναντι στην Τουρκία και αν οι διμερείς διαφορές μας εξακολουθήσουν να υπάγονται στο πλαίσιο της ΕΕ, όπως είχε συμφωνηθεί στο παρατημένο πλέον Ελσίνκι.

Δεύτερον, πώς οι ευρωβουλευτές τους θα συνεισφέρουν στον επανασχεδιασμό της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σχετικά με το κοινωνικό κράτος, την κοινή άμυνα, το κλίμα και τις υποδομές, όπως περιγράφονται στις δύο Εκθέσεις, του Ενρίκο Λέτα και του Μάριο Ντράγκι, οι οποίες θα συζητηθούν το φθινόπωρο στο Ευρωκοινοβούλιο.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο δεσμεύσεων οφείλει και κάθε υποψήφιος χωριστά να πει και να πείσει γιατί μπορεί να τα κάνει καλύτερα από τους άλλους συνυποψηφίους του. Αφού ούτως ή άλλως μαίνεται ο ανταγωνισμός για το ποιος θα καταλάβει τις πολύφερνες θέσεις στο Ευρωκοινοβούλιο, καλό θα ήταν να ξέραμε και εμείς με ποιες γνώσεις και ικανότητες θα προωθήσει όσα το κόμμα του καθενός επαγγέλλεται.

Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είναι ομότιμος καθηγητής ΟΠΑ
και πρώην υπουργός