Καταξίωση

Αυτό που έκανε εφέτος ο μπασκετικός Παναθηναϊκός δεν ήταν προφανές. Το ότι η διοίκησή του ξόδεψε το περασμένο καλοκαίρι πολλαπλάσια χρήματα σε σχέση με όσα ξόδευε την τελευταία τριετία, δεν του άνοιξε αυτόματα τον δρόμο προς την κορυφή της Ευρωλίγκας από τον βυθό, όπου βρισκόταν πέρυσι. Χρειάστηκε αυτά τα χρήματα να ξοδευτούν σωστά. Με την πρόσληψη πρώτα και πάνω απ’ όλα του κατάλληλου προπονητή.

Η προσέγγιση «κι εγώ άμα είχα στα χέρια μου τόσα εκατομμύρια, θα κέρδιζα όλες τις κούπες» είναι απλοϊκή και εντελώς λανθασμένη. Το παράδειγμα του Ετόρε Μεσίνα στο Μιλάνο δεν είναι το μόνο, είναι όμως χαρακτηριστικό. Ξοδεύει κάθε χρόνο ένα… σκασμό λεφτά για να αγοράζει ακριβούς παίκτες και το μόνο που έχει καταφέρει είναι ένα φάιναλ φορ το 2021 και τίποτα περισσότερο. Την εφετινή σεζόν με τον Μίροτιτς, μάλιστα, δεν μπήκε ούτε στα play in.

Ο Εργκίν Αταμάν κλήθηκε να διαχειριστεί ένα μεγάλο μπάτζετ κι έκανε σωστά δύο βασικά πράγματα. Αγόρασε πολλούς καλούς και ακριβούς παίκτες, οι οποίοι ταίριαξαν στο μπάσκετ που αυτός θέλει να παίζει. Η λογική ότι ο καλός (άρα και ακριβός) παίκτης μπορεί να είναι καλός παντού, δεν ευσταθεί. Πρέπει τα χαρακτηριστικά του να ταιριάζουν με την αγωνιστική φιλοσοφία του προπονητή, διαφορετικά δεν μπορεί να βοηθήσει.

Το δεύτερο πράγμα στο οποίο πέτυχε ο Τούρκος ήταν ότι έπεισε εντέλει όλους τους παίκτες του πως είναι χρήσιμοι για την ομάδα, ανεξάρτητα από το αν παίζουν ένα ή σαράντα λεπτά. Ενας από τους παίκτες-κλειδιά της νίκης του Παναθηναϊκού στον πέμπτο αγώνα με τη Μακάμπι ήταν ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης, που έχει παίξει ελάχιστα φέτος στην Ευρωλίγκα. Παρ’ όλα αυτά μπήκε σαν έτοιμος από καιρό στο δεύτερο ημίχρονο, εξολόθρευσε τον Μπράουν και έβαλε και τη δική του υπογραφή στην πρόκριση στο φάιναλ φορ. Αυτό δεν το πιστώνεται μόνον ο ίδιος, αλλά και ο προπονητής του, που τον έπεισε να είναι έτοιμος ανά πάσα στιγμή. Οπως και τους υπόλοιπους.

Κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός έχει φτάσει δύο αγώνες μακριά από το έβδομο αστέρι του. Και κάπως έτσι ο Εργκίν Αταμάν κερδίζει με το σπαθί του μια θέση στο πάνθεον των ευρωπαίων προπονητών. Διότι όσα έκανε με την Εφές μπορούν να θεωρηθούν και σύμπτωση. Το ότι τα επαναλαμβάνει με τον Παναθηναϊκό, όμως, είναι η καταξίωσή του.