Ανοιχτές πληγές

Ενας από τους μεγαλύτερους κινδύνους του Παναθηναϊκού αυτή τη στιγμή, εκτός από το ότι… απειλείται να μείνει εκτός Ευρώπης (θα συμβεί αν τερματίσει τέταρτος και χάσει το Κύπελλο Ελλάδος) είναι να πετάξει στα σκουπίδια ολόκληρο το πρότζεκτ που ο ίδιος έβαλε σε εφαρμογή πριν από μία τριετία. Ηδη το πρώτο μεγάλο λάθος το έκανε τον περασμένο Δεκέμβριο, απομακρύνοντας τον προπονητή που του έδωσε και πάλι αγωνιστική υπόσταση και τον έκανε να νιώθει ισχυρός. Είχε χρόνια να νιώσει έτσι και ήταν ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα όλης της φιλοσοφίας εντός Παναθηναϊκού. Εμοιαζε σαν τον φτωχό συγγενή, κάτι που δεν του ταιριάζει ιστορικά.

Η απομάκρυνση του Γιοβάνοβιτς ήταν σίγουρα ένα σημαντικό πλήγμα, οι δε πρόσφατες κουβέντες του Αλαφούζου πως… παρακαλούσε για μεταγραφές αλλά ο προπονητής δεν ήθελε, δείχνουν ότι υπάρχει πλέον και ένας ακόμα κίνδυνος. Το ρόστερ να αποδομηθεί, ο Παναθηναϊκός να κάνει μεταγραφές… αλόγιστα, όπως είχε συμβεί κάποτε με τον Στραματσόνι και να ξεκινήσει με το «φτου κι απ’ την αρχή». Αλλά ούτε οι ομάδες φτιάχνονται έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη, ούτε τα πρότζεκτ… αφήνονται στην τύχη τους. Αυτό που οφείλουν να κάνουν στο πράσινο στρατόπεδο είναι να διατηρήσουν τουλάχιστον τον βασικό κορμό, τους παίκτες που δύο χρόνια τώρα έκαναν πρωταθλητισμό και να ενισχυθούν με ποδοσφαιριστές οι οποίοι θα έρθουν να… κουμπώσουν.

Ενα νέο χτίσιμο απαιτεί εκ νέου χρόνο, υπομονή, μεγάλο στομάχι για έναν σύλλογο που πια αριθμεί 14 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Και δεν έχει την πολυτέλεια να ανακοινώσει ένα μακροπρόθεσμο πλάνο, σε βάθος τριετίας, όπως είχε κάνει κάποτε η διοίκηση. Η άμμος στην κλεψύδρα έχει τελειώσει προ πολλού για τον Παναθηναϊκό και μια πιο προσεκτική ματιά θα φανερώσει πως για παράδειγμα η κατάκτηση του Κυπέλλου πια δεν είναι αρκετή. Και δεν κλείνει καμία από τις πολλές ανοιχτές πληγές που υπάρχουν.