Η άλλη πλευρά του macho Χέμινγουεϊ

Ανδρας βαρύς, διάσημος πότης και κυνηγός της περιπέτειας ήταν τα χαρακτηριστικά που περιέβαλλαν τον Ερνεστ Χέμινγουεϊ. Είχε όμως και μία γενναιόδωρη και στοργική πλευρά την οποία έδειχνε σε επίδοξους νέους μυθιστοριογράφους προτρέποντάς τους να συνεχίσουν τη συγγραφή και να ξεπεράσουν τους αρχικούς δισταγμούς τους. Στη δεκαετία που ακολούθησε το αντιπολεμικό του μυθιστόρημα «Αποχαιρετισμός στα όπλα», του 1929, ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ είχε αλληλογραφία με νεότερους συγγραφείς η οποία δεν είχε μέχρι σήμερα δημοσιευτεί.

Σε μια επιστολή του 1934 έγραφε: «Το πραγματικό μυστικό στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος είναι να βρίσκεσαι μέσα στη δράση σου όλη την ώρα, σαν άλογο. Μην αφήνεις αυτό το καταραμένο άλογο να σου ξεφύγει, ενώ θα πρέπει να συνεχίσεις να το έχεις για πάντα στο τρέξιμο. Και πάντα να σταματάς (το γράψιμο) σε ένα ενδιαφέρον σημείο όταν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Στη συνέχεια, μπορείς να συνεχίσεις από εκείνο το σημείο την επόμενη ημέρα και την επόμενη ημέρα και ούτω καθεξής. Ποτέ μην εξαντλείς στο γράψιμο τον εαυτό σου όταν έχεις αυτά τα ξεσπάσματα. Είναι ακριβώς σαν να σπας έναν αγώνα 300 μιλίων σε διάδοχες φυγές. Γράψε μία συγκεκριμένη ποσότητα κάθε μέρα ή κάθε δύο μέρες και πάντα να σταματάς εκεί που έχει ενδιαφέρον και ενώ έχεις βρει τον ρυθμό σου». Παραλήπτης της επιστολής ήταν ο νεαρός Αρνολντ Γκίνγκριτς. Ο νεαρός εκδότης του νεοσύστατου περιοδικού «Esquire», όπου ο Χέμινγουεϊ έδινε τα άρθρα του για τις περιπέτειές του στο κυνήγι και το ψάρεμα.

Αλλά και το 1936 ο Χέμινγουεϊ έγραψε επίσης σε έναν άγνωστο εκκολαπτόμενο συγγραφέα, τον Τζόζεφ Χόπκινς, επισημαίνοντάς του: «Ακου. Αν πεθάνεις, είσαι νεκρός. Αν όμως μπορέσεις να γράψεις μερικές ακόμα καλές ιστορίες, δεν θα πεθάνεις ποτέ. Εχεις αρκετό ταλέντο ώστε να μη χαζολογάς τριγύρω προσπαθώντας να εκδώσεις τα γραπτά σου». Ετσι συνέστησε μία από τις ιστορίες του Χόπκινς στον Γκίνγκριτς, ο οποίος τη δημοσίευσε στο περιοδικό του.

Η αλληλογραφία του Χέμινγουεϊ με τους νέους αυτούς συγγραφείς περιέχεται στον έκτο τόμο της έκδοσης «The Letters of Ernest Hemingway» που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Cambridge University Press. Καλύπτει την περίοδο 1934-1936, με 366 επιστολές προς 116 παραλήπτες, και περιέχει ακόμη και την αλληλογραφία του για το ψάρεμα μεγάλων θηραμάτων.

«Ο Γκίνγκριτς ήταν ο πιο συχνός αλληλογράφος του εκείνη την περίοδο. Οι επιστολές δείχνουν ότι ο Χέμινγουεϊ είναι στοχαστικός και σοφός, προσφέροντας ιδέες για το τι θα είναι χρήσιμο σε έναν συγγραφέα. Πρόκειται για πραγματικά σπουδαίες επιστολές. Δείχνουν μια νέα πλευρά του Χέμινγουεϊ που απέχει από τις στερεοτυπικές απόψεις που έχουν για εκείνον οι μελετητές του», εξηγεί στον «Guardian» από την επιμελητική ομάδα της έκδοσης η Σάντρα Σπάνιερ, καθηγήτρια Αγγλικών στο Penn State University.

Και όταν εκδόθηκε το βιβλίο του Γκίνγκριτς – «Cast Down the Laurel» –, ο Χέμινγουεϊ του έγραψε το 1935 για τη «θαυμάσια αποδοχή του Τύπου» που είχε λάβει: «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τώρα θεωρείσαι λογοτεχνικής σημασίας μεγάλο όνομα. Πώς νιώθεις; Αλλά για όνομα του Θεού, μην αφήνεις τις κριτικές να σημαίνουν το παραμικρό για σένα, αλλιώς θα σου πάρει δύο χρόνια μέχρι και για πάντα για να το ξεπεράσεις. Το βιβλίο είναι ακριβώς το ίδιο όπως ήταν όταν το τελείωσες και από εκεί πρέπει να συνεχίσεις να γράφεις… Είσαι ένας ευφυής τύπος, Αρνολντ, με πολύ ταλέντο».

Για ψάρια στο Μπίμινι

Σε μια επιστολή του 1935 προς τον παλιό του φίλο και επίσης ψαρά, τον αμερικανό ζωγράφο Χένρι Στράτερ, διαφαίνεται το χιούμορ του γελοιοποιώντας την ιδέα της κατάλληλης ενδυμασίας για μια αλιευτική αποστολή στο κοσμοπολίτικο Μπίμινι: «Δεν ξέρω για ποιο λόγο θα χρειαστούμε καλά ρούχα. Τα λευκά είναι αρκετά καλά για οποιονδήποτε… Πηγαίνουμε για διακοπές και για να πιάσουμε ψάρια. Δεν χρειάζεται να είμαστε καλοντυμένοι. Δεν ξέρω κανέναν στο Μπίμινι. Οι άλλοι ψαράδες, όσο εκατομμυριούχοι και αν είναι, ενδιαφέρονται περισσότερο για το τι πιάνεις παρά για το τι φοράς. Θα ξυριστώ για οτιδήποτε πάνω από 500 κιλά – αλλά όχι για οτιδήποτε κάτω από 500».