Από τις μεγάλες προσδοκίες στις πικρές αλήθειες

Η εικόνα προβάλλει πλέον στις μέρες μας πιο καθαρά. Μια θυελλώδης πολιτική και κοινωνική μεταλλαγή συντάραξε τη χώρα τα τελευταία 15 χρόνια. Ολοι πια, με την απόσταση του χρόνου, μπορούμε να ανιχνεύσουμε ποιοι και γιατί προκάλεσαν μια χωρίς προηγούμενο κρίση, που μας οδήγησε στα μνημόνια και εξέθρεψε την απελπισία, την οργή, τον θυμό. Μηχανισμοί εξουσίας και οικονομικές ελίτ ώθησαν τη χώρα στο χείλος το γκρεμού. Ολοι μας όμως μπορούμε να εκτιμήσουμε την πολιτική γενναιότητα του ΣΥΡΙΖΑ και τον καταλυτικό ρόλο του Αλέξη Τσίπρα στα πέτρινα χρόνια, κυρίως την πεποίθηση που καλλιέργησε στους πολίτες ότι υπάρχει  εναλλακτική προοπτική. Παράλληλα, όμως, μπορούμε με πιο ψύχραιμη ματιά να αναζητήσουμε τα «γιατί» της συρρίκνωσης μετά το 2019, της εκλογικής ήττας του 2023 και το «πρέπει» της ανασύνταξης της προοδευτικής παράταξης.

Νομίζω ότι, ανεξάρτητα από τα λάθη και τις ολιγωρίες, αυτό που οφείλουμε να πιστώσουμε στον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι  άνοιξε παράθυρο ελπίδας, όταν πολλοί -εντός και εκτός συνόρων- συνωμοτούσαν για να καταλήξει η χώρα σε μια τροχιά κατάπτωσης και απαξίωσης.

Κάποιοι, κυρίως οι κρατούντες, το θεωρούν αμάρτημα ακόμα και σήμερα ότι ο Αλέξης Τσίπρας εξέφρασε το αντιμνημονιακό λαϊκό ρεύμα και το έστρεψε προς τα αριστερά, σε μια κρίσιμη συγκυρία «εφόδου» της Ακροδεξιάς, των νεοναζί. Δεν φτάσαμε τυχαία στην έξοδο από τα μνημόνια. Ο Αλέξης Τσίπρας επωμίστηκε για τον σκοπό αυτό βαρύ πολιτικό κόστος.

Οι εκλογικές ήττες του 2023 ώθησαν τον Αλέξη Τσίπρα στην παραίτησή του ως προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Οπως σημείωνα την επομένη της παραίτησής του, τελικά το σύστημα κατάφερε να ξεμπερδέψει με τη μόνη παράμετρο του πολιτικού συστήματος που δεν ήλεγχε…

Ο Αλέξης χρεώθηκε όμως και τα συνακόλουθα της επόμενης μέρας: η έξοδος από τα μνημόνια απαιτούσε μια αλλαγή σελίδας σε όλα – στη στρατηγική, στις πολιτικές επιλογές, στην αναζήτηση νέου οράματος στις νέες συνθήκες. Μια αναγκαιότητα, που αναδείχτηκε ανάγλυφα μετά τις εκλογές του 2019, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ με πληγές αλλά και ισχυρές, ακόμα, δυνάμεις δοκιμάστηκε στο «καθαρτήριο» της αντιπολίτευσης.

Κι εκεί ήταν που χάσαμε τον βηματισμό μας. Θα μπορούσε ο Αλέξης να  δει με αυτοκριτική διάθεση τις όποιες αστοχίες διαδραματίστηκαν. Θα μπορούσε να δώσει το έναυσμα για ένα τολμηρό πολιτικό και κοινωνικό άνοιγμα και, κυρίως, να εμφυσήσει στην κοινή γνώμη μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση, αποκαθιστώντας παράλληλα τη σχέση εμπιστοσύνης με ευρύτερες κοινότητες πολιτών. Είχαμε την ευκαιρία όλοι να συνδράμουμε στην κατεύθυνση αυτή. Δεν το πράξαμε. Το 17,8% του περασμένου Ιουνίου ήταν η επισφράγιση αυτής της ανεπάρκειάς μας.

Ομως ας μην προεξοφλούν ορισμένοι την εξαφάνιση της Αριστεράς από τον πολιτικό χάρτη. Ο ΣΥΡΙΖΑ  είναι αντιμέτωπος με νέες προκλήσεις. Η μεγαλύτερη από αυτές, η ανάγκη να χαραχτεί μια νέα πορεία δεκαετίας, με το χτίσιμο ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών, με μια στροφή αναγέννησης για την οικονομία, με εξωστρεφή στρατηγική και -με αφορμή τις επικείμενες ευρωεκλογές- με την Ελλάδα να έχει παρουσία πρωταγωνιστή, με ενισχυμένες τις προοδευτικές θέσεις και απόψεις. Από όποια σκοπιά και αν το δούμε, ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει ένα διακριτό πολιτικό κεφάλαιο για τη χώρα, έχει ακόμα πολλά να προσφέρει.

Ο Γιώργος Τσίπρας είναι  πρώην βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ