«Μια άλλη Θήβα»: εντυπώσεις

Ακόμη και όταν φτάνει κανείς αργά στη θεατρική εμπειρία που κατά τ’ άλλα κυκλοφορεί «από στόμα σε στόμα», η παράσταση μπορεί να τον αποζημιώσει σαν να μην έχει συγκεντρώσει ήδη τις θετικές εντυπώσεις χιλιάδων θεατών. Σαν να την παρακολουθεί χωρίς το φίλτρο της δημοφιλίας. Ο λόγος για το «Μια άλλη Θήβα» στο θέατρο «Πορεία» (όπου μεταφέρθηκε από το Θέατρο του Νέου Κόσμου), σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Εν αρχή είναι το κείμενο του Σέρχιο Μπλάνκο (κυκλοφορεί από τις εκδ. Κάπα στην εύστοχη, θεατρική μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ), το οποίο σε όλη την πλοκή σχολιάζει τον κόσμο του θεάτρου και το συνεχές παιχνίδι των αναπαραστάσεων: την ερμηνεία ενός πατροκτόνου, ο οποίος καλείται να κάνει πλήρη αναπράσταση του φόνου («παράσταση» λέει ο ίδιος, καθώς δεν γνωρίζει την κυριολεξία του όρου) και μέσα από διαφορετικές διαδρομές φτάνει στο πρώτο λογοτεχνικό πρότυπο: τον «Οιδίποδα τύραννο».

Η ιστορία έχει ως εξής: ο συγγραφέας Σ. επισκέπτεται με ειδική άδεια στη φυλακή έναν καταδικασμένο σε ισόβια νέο. Ο Μαρτίν Σάντος έχει σκοτώσει τον πατέρα του και ο συγγραφέας έχει σκοπό να γράψει ένα θεατρικό έργο, στο οποίο θα πρωταγωνιστεί ο ίδιος ο ισοβίτης. Οι Αρχές όμως, ενώ αρχικά συγκατατίθενται, στη συνέχεια απαγορεύουν στον Μαρτίν να συμμετάσχει στην παράσταση. Ετσι, ο συγγραφέας πρέπει να βρει έναν ηθοποιό-αντικαταστάτη που θα παίξει τον ρόλο του στο θέατρο.

Οι δύο ηθοποιοί, Θάνος Λέκκας και Δημήτρης Καπουράνης, υπηρετούν απολύτως τη σύμβαση του κειμένου – ο πρώτος στον ρόλο του συγγραφέα που ανακαλύπτει καταπιεσμένα κομμάτια του εαυτού του μέσα από τα αποκαλυπτήρια του ισοβίτη. Και ο δεύτερος στους ρόλους του εγκληματία και του ηθοποιού που τον υποδύεται. Ειδικό credit προφανώς παίρνει ο Δ. Καπουράνης σ’ αυτό το διπλό στοίχημα αλλάζοντας ιδίωμα, κινησιολογία, διάθεση και εκφραστικότητα από σκηνή σε σκηνή.

Δ.Δ.