Ο Λόγιος κι ο Κερδώος Ερμής

Μετανεωτερικότητα. Μετακαπιταλιστικός κόσμος. Μetaverse. Μεταπολιτική. Κι όλα τα συνώνυμά τους να δείχνουν τη μεταεποχή. Τη μετά λογική. Τη μετά τον άνθρωπο. Το τι επακολουθεί. Τι μέλλει γενέσθαι. Το άγνωστο και απροσδιόριστο μέλλον του κόσμου. Μια τύφλωση; Κι όμως θα έπρεπε να είμαστε ευτυχείς. Μεταπολεμικά τα καλά που είναι στη διάθεσή μας είναι πολλά και μπορούμε να τα απολαμβάνουμε. Κινητά στο αυτοκίνητο και στον δρόμο να μιλάμε, να κινούμαστε ακατάπαυστα. Τα υπόλοιπα πάρεργα. Κι όλα γύρω απ’ το χρήμα. Το κυνηγάμε και μας κυνηγά. Κι όταν πλησιάζει το βιολογικό τέλος συνειδητοποιούμε το αδιέξοδο. Αν μπορούμε.

Γεμάτοι χρέη ανεκπλήρωτα στα παιδιά, στην κοινότητα, στην κοινωνία. Αυτά που δεν καταφέραμε να κάνουμε. Κι είναι τόσο πολλά. Και χωρίς κόστος. Το νοητικό μας όμως ακόμα θολωμένο. Μολυσμένο. Κι έτσι εύκολα χειραγωγούμενοι και κατευθυνόμενοι, αποπροσανατολισμένοι, κυνηγούσαμε το μεγάλο όνειρο. Το οποίο ήταν ο Κερδώος Ερμής. Ο Λόγιος Ερμής δεν ήταν στις προτεραιότητές μας. Τα θέλω μας μάς τα υπέβαλε και επέβαλε ο αλγόριθμος του Διαδικτύου. Και φαινόμαστε ευτυχείς και υγιείς. Είμαστε; Κλεισμένοι στο μάτριξ κι αποκλεισμένοι απ’ την κοινότητα. Νομίζουμε ότι τα ελέγχουμε όλα. Η αλήθεια είναι ότι μας ελέγχουν σ’ όλα. Ενας εφιαλτικός κόσμος μέσα μας και γύρω μας. Καταστρέφουμε το περιβάλλον. Διαστρέφουμε τη φύση. Πολυεπίπεδα. Η πυρηνική απειλή πάντα παρούσα. Στα χέρια ανίκανων, επικίνδυνων ηγετών. Και ψάχνουμε άλλους πλανήτες. Να εξαγάγουμε τη γύμνια μας σε πνευματικά αγαθά. Και ν’ αναζητήσουμε υλικά. Νέα Γη. Νέες σπάνιες γαίες.

Τα πλούσια τεχνολογικά επιτεύγματα θα μείνουν ανεκμετάλλευτα. Χρησιμοποιούνται για πολεμικούς σκοπούς. Κυρίως. Αίμα και βία. Ο άνθρωπος στο περιθώριο. Σκληρότητα κι απανθρωπιά διακρίνει και ξεχωρίζει. Το κοινό καλό. Η αίσθηση της κοινότητας υστερεί. Καθυστερεί την αληθινή πρόοδο. Την ανθρώπινη. Σήμερα ο άνθρωπος υποτιμάται, ευτελίζεται, βασανίζεται. Δολοφονείται. Οι συλλογικοί φορείς, φυσικοί του, υποτίθεται, υπερασπιστές βάλθηκαν να τον ξεκάνουν. Δεν πείθουν. Οπως κι αν λέγονται. Αποδείχθηκαν λίγοι. Για τα καθήκοντά τους. Των δικαστών. Για τα διεθνή εγκλήματα. Που εμμέσως ενθαρρύνουν. Με τη στάση τους. Μοιάζουν με ιστό της αράχνης. Που πιάνει μόνο ζωύφια μικρά.

Ζούμε σ’ έναν κόσμο ψευδαισθήσεων. Βλέπουμε αυτά που θέλουμε. Αυτά που μας λένε ότι υπάρχουν γύρω μας. Αδιάφοροι, ανίκανοι να κρίνουμε και να διακρίνουμε το ένα από το άλλο. Ομογενοποίησαν τη σκέψη μας. Λείπει η κριτική σκέψη. Αλλοι σκέπτονται και κρίνουν για μας. Και μετά παραπονούμαστε για το πολιτικό προσωπικό που διαθέτουμε. Για την έλλειψη του πνεύματος. Που μετράται με το χρήμα. Κι όλα τα εξαγοράζει. Τους θυλακώνει και τους περιφέρει ανά την οικουμένη. Στρατευμένους στις επιθυμίες της. Για να λένε τα δικά τους. Οσα τους υπαγορεύουν. Και δεν τους απαγορεύουν.

Η ηθική σ’ όλο το μεγαλείο της. Κι αυτήν επιβάλλουν ως ηθική. Αλλη μια μετά ηθική. Αλλη μια ψευδοκατασκευή στο νέο υπό κατασκευή οικοδόμημα. Στη σύγχρονη όμως Δημοκρατία η έννομη τάξη διέπεται από τον κοινωνικό ανθρωπισμό. Κι έγιναν αγώνες για την κατάκτησή του. Από μας εξαρτάται να μην απεμπολήσουμε τις κατακτήσεις μας. Χάριν κάποιων μεταμοντερνισμών που αποτελούν την ουσία της καθυστέρησης. Να μη χάσουμε την ψυχή μας. Πιστοί στις αιώνιες παρακαταθήκες της αρχαίας ελληνικής πραγματείας. Υπηρετούντες τον ανθρώπινο πολιτισμό.