Σημάδι μιας εποχής

Στη ρουλέτα των πέναλτι έμελλε να χαθεί η ευκαιρία μιας ολόκληρης γενιάς για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Της γενιάς του Τάσου Μπακασέτα, του Γιώργου Μασούρα, του Πέτρου Μάνταλου, του Δημήτρη Πέλκα και των άλλων 30άρηδων που η ιστορία θα γράψει πως έφτασε μια ανάσα από το επαναφέρει την εθνική μας ομάδα στην τελική φάση μιας μεγάλης διοργάνωσης.

Αλλά που τελικά δεν τα κατάφερε…

Και είναι σίγουρα κρίμα για αυτά τα παιδία, διότι πέρασαν χρόνια μέσα στην απαξίωση και μόχθησαν για να γυρίσουν τη σελίδα για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα.

Και είναι κρίμα και για τον Γκουστάβο Πογέτ, προσωπικά, διότι σε εποχές παράξενες ο ουρουγουανός προπονητής βρήκε έναν τρόπο να φτιάξει μέσα στο χάος της ΕΠΟ κάτι ποδοσφαιρικά άρτιο με αρχή, μέση και τέλος και να διεκδικήσει μαζί του μια υπέρβαση.

Χθες όμως, στο πιο μεγάλο «βράδυ» αυτής της απόπειρας, η ομάδα μας ήταν κατώτερη της περίστασης. Και αυτό είναι που πλήρωσε πριν η μπάλα στηθεί στη βούλα του πέναλτι για τη σχετική διαδικασία.

Σα να μην ήξερε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα ότι αυτά τα ματς, τους «τελικούς», δεν τα παίζεις. Απλά τα κερδίζεις.

Χαρακτηριστικά άτολμοι ως τα μισά του δρόμου της κανονικής διάρκειας. Δίχως ιδέα τι ακριβώς να κάνουμε την κατοχή (60%) της μπάλας στο δεύτερο. Ξοδεύτηκε απέναντι σε έναν κατώτερο ποδοσφαιρικά αντίπαλο ένα ολόκληρο παιχνίδι. Και όταν πλέον έφτασε η ώρα της παράτασης, η τύχη άρχισε να κλείνει το μάτι στους απέναντι – στο δοκάρι του Μαυροπάνου. Στη Γεωργία που μέχρι χθες δεν είχε φανταστεί πώς είναι να «κρατάς» στα χέρια σου ένα εισιτήριο για την τελική φάση του Euro.

Στα πέναλτι κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει. Κάποιος φορά την μπέρτα του ήρωα και κάποιος του μοιραίου. Είναι εύκολο να σταθείς σε αυτά που έχασαν ο Τάσος Μπακασέτας και ο Γιώργος Γιακουμάκης θέλοντας να κάνεις… σούμα. Είναι πιο τίμιο όμως να παραδεχτείς ότι χθες βράδυ η Εθνική μας δεν έδειξε όσο έτοιμη χρειαζόταν για να σβήσει τη δίψα μιας ολόκληρης 10ετίας.