Ελληνικό διπλό…

Υπάρχει πάντα ένας τρόπος να πεις τα πράγματα που σε απασχολούν, μια δίοδος να τα μοιραστείς. Και στην προκειμένη, θεατρική, περίπτωση έχουμε δύο, έναν περισσότερο κι έναν λιγότερο προσωπικό.

Δύο έργα που είδα πρόσφατα, σύγχρονα, σημερινά, τωρινά σχεδόν, επανέφεραν στη σκέψη μου το ερώτημα για το παρόν και το μέλλον της ελληνικής θεατρικής γραφής σε σχέση με τα θέματα που θίγει.

Είναι σαφές ότι ζούμε σε μια εποχή όπου μια σχεδόν στερεοτυπική θεματολογία επιβάλλεται στον δημόσιο λόγο, άρα και στον θεατρικό: εκτός από τα αειθαλή μεγάλα κλασικά κείμενα και τα ζητήματα που τα απασχολούν, έχουμε και τα επίκαιρα, αν και ουσιαστικά, διαχρονικά, θέματα με τα οποία καταπιάνεται, εν πολλοίς, το σύγχρονο ελληνικό έργο: γυναίκες, βία – ενδοοικογενειακή κυρίως –, πάσης φύσεως μειονότητες.

«Τα παγώνια» της Στέλλας Ζαφειροπούλου πραγματεύονται τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς της νεότερης γενιάς σε συνδυασμό με τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της. Τρεις νέοι καλλιτέχνες μπερδεύονται σ’ ένα γαϊτανάκι σχέσεων αλλά κυρίως σε μια μετωπική σύγκρουση με την αρνητική πλευρά της κοινωνίας που τους φέρνει ενώπιον των ηθικών – και όχι μόνον – ευθυνών τους. Ο Τάσος Πυργιέρης που σκηνοθέτησε «Τα παγώνια» έδωσε στην παράσταση την απαιτούμενη ώθηση ώστε το κείμενο να αποκτήσει μια ζωντάνια τόσο στην όψη όσο και στην ουσία, αναδεικνύοντας το παιχνίδι των ψευδαισθήσεων. Με τους Γιώργο Παπαπαύλου, Φιόνα Γεωργιάδη και Πέτρο Σκαμνέα (οι παραστάσεις ολοκληρώθηκαν στο Bios).

Ο Δημήτρης Σαμόλης με τις «Στρακαστρούκες» του (φωτογραφία), ένα έργο – μονόλογο που έγραψε και παίζει, σε σκηνοθεσία του Μάριου Κακουλή (παραστάσεις στο Μικρό Γκλόρια ως την Κυριακή των Βαΐων), δημιουργεί το μικρό σκηνικό του σύμπαν για να μιλήσει. Ενα αγόρι, διαφορετικό από τα άλλα, μεγαλώνει σ’ ένα χωριό της Κρήτης, ανάμεσα σε τέσσερις αδελφές. Με ένα κείμενο ρέον και χαριτωμένο, παρά τις σκληρές αλήθειες που περιλαμβάνει, κι ένα εύρημα που αποτυπώνεται και στον τίτλο, ο Σαμόλης εκμεταλλεύεται όλες του τις ικανότητες. Παίζει και τραγουδάει, ενώ το ευφυές σκηνικό – ένα κουτί της Πανδώρας που χωράει και τον ίδιο (σκηνογραφία Λουκάς Μπάκας) – διευκολύνει και αναδεικνύει την ιστορία και τον ήρωα.