Είκοσι πέντε χρόνια

To κορίτσι αυτό μπήκε «προσωρινά» το 1999 στον καταυλισμό σε ηλικία 5 ετών, όταν ο σεισμός της Πάρνηθας κατέστρεψε το σπίτι του στη Νίκαια. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, είναι ακόμη εκεί, μαζί με την οικογένειά του. Εδωσε Πανελλήνιες χωρίς να έχει ρεύμα για δύο χρόνια, πέρασε στη Μηχανιώνα, αλλά δεν είχε τα οικονομικά μέσα να νοικιάσει εκεί σπίτι, οπότε δεν πήγε να σπουδάσει. Ζει σε ένα κοντέινερ πίσω από το Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας-Πειραιά, μαζί με άλλες τέσσερις οικογένειες. Στα γειτονικά κοντέινερ έχουν εγκατασταθεί καταπατητές.

Οι δικαιολογίες των αρμοδίων φυσικά δεν λείπουν. Ο διοικητής του Νοσοκομείου, στο οποίο ανήκει ο χώρος, λέει πως οι οικογένειες διαμένουν εκεί παράνομα και πρέπει να επιληφθεί η αστυνομία. Ο δήμαρχος Νίκαιας λέει πως χρειάζεται χρόνο για να διερευνήσει το θέμα, ενώ πηγές του δήμου αναφέρουν πως οι άνθρωποι ζουν στον καταυλισμό επειδή… βολεύτηκαν. Στέλεχος της Αποκεντρωμένης Διοίκησης ισχυρίζεται πως η δικαιοδοσία για τους καταυλισμούς έχει περάσει στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας.

Οι πληγέντες της Νίκαιας δεν είναι οι μόνοι που μένουν σε «λαμαρίνες». Το ίδιο συμβαίνει με τους σεισμόπληκτους της Θεσσαλίας και του Αρκαλοχωρίου Κρήτης, καθώς και με πολλούς άπορους που δεν κατάφεραν να φτιάξουν τα σπίτια τους. Η κατάσταση αυτή δεν τιμά την Πολιτεία και πρέπει να λάβει τέλος. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορεί να βρίσκονται στο έλεος των βροχών, των καυσώνων και του κρύου. Δικαιούνται ένα σπίτι για να μείνουν. Είναι θέμα αξιοπρέπειας.