ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ

Πολύ επίκαιρη η παρατήρηση της αναγνώστριάς μας Μ.Β. και δεν θα μπορούσαμε, άρα, να μην την απαντήσουμε άμεσα: «Μα γιατί τόσο Κασσελάκη;». Μας εξέφρασε, δηλαδή, την απορία της – ή και μια σχετική ενόχληση – για το γεγονός ότι καλύπτουμε εκτεταμένα, στο ρεπορτάζ και τις στήλες των «ΝΕΩΝ», τη δραστηριότητα του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανου Κασσελάκη. Η οποία, όπως έχουμε όλοι εμπεδώσει πια, εκφεύγει της στενά πολιτικής δραστηριότητας και συχνά τσαλαβουτά ανερυθρίαστα στα πιο λαμπερά νερά του lifestyle.

Να ξεκινήσουμε όμως αντιστρέφοντας την ερώτηση: «Γιατί όχι τόσο Κασσελάκη;». Ανεξαρτήτως της άποψης που μπορεί να έχει ο καθένας, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παραμένει αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης της χώρας και άρα η κάλυψη της δραστηριότητάς του αποτελεί – δεοντολογικά μιλώντας και εκ του θεσμικού ρόλου του – μια βασική δημοσιογραφική υποχρέωση οποιουδήποτε μέσου θέλει να τηρεί τη στοιχειώδη ισορροπία. Εάν δεν δίναμε στον ΣΥΡΙΖΑ και τον πρόεδρό του τον χώρο που τους αρμόζει θα ήμασταν ανακόλουθοι ως προς την ταυτότητα των «ΝΕΩΝ» ως ενός μέσου που καλύπτει την πολιτική ζωή του τόπου χωρίς αποκλεισμούς, πέραν όσων επιβάλλει η δημοκρατική μας παράδοση. Το γεγονός ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένας άνθρωπος που απασχολεί και με πιο προσωπικές πτυχές της ζωής του δεν είναι κάτι για το οποίο ευθύνονται «ΤΑ ΝΕΑ». Είναι δική του επιλογή το τι θα προβάλλει και δική μας υποχρέωση να το καλύπτουμε δημοσιογραφικά είτε το «εγκρίνουμε» είτε όχι. Οι ρόλοι αυτοί είναι ήδη μοιρασμένοι, από τη θέση του καθενός μας.

Δεν θα προσποιηθούμε, βεβαίως, στους αναγνώστες μας ότι το να παρακολουθεί κάποιος π.χ. τη στρατιωτική θητεία ενός πολιτικού αρχηγού συνιστά μια πρωτοφανή κατάσταση, ένα εντελώς νέο φαινόμενο, και ως τέτοιο δεν θα μπορούσε να μας αφήσει και εντελώς… ασυγκίνητους δημοσιογραφικά (κι αυτό δεν συνιστά αξιολογική κρίση). Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι, υπό μία έννοια, αυτό που έλεγε ο τίτλος ενός βιβλίου που γράφτηκε για αυτόν: ένα φαινόμενο, ο πρώτος πρωταγωνιστής της πολιτικής ζωής της Ελλάδας με τα χαρακτηριστικά του. Είναι επόμενο, άρα, αυτό να αντανακλάται και στη δημοσιογραφική δουλειά που τον αφορά.