Πώς τους κοιτούν στα μάτια;

Υπάρχει μια φράση που καθιερώθηκε από τον τίτλο ενός τραγουδιού του 1952 των Al Hoffman και Dick Manning: «It takes two to tango». Για να οδηγηθούμε στο χάλι που επικρατεί στο ελληνικό πανεπιστήμιο με τους βανδαλισμούς, τις αλλεπάλληλες καταλήψεις και τις καταστροφές σε χώρους όπου έπρεπε να προάγεται η γνώση και η επιστήμη δεν αρκούσε η δράση των καταληψιών. Υπήρξε και υπάρχει συνέργεια πολλών παραγόντων. Αρκεί κανείς να δει το έργο που ξαναπαίχτηκε το Σαββατοκύριακο με άτομα που προσπάθησαν να κόψουν με ηλεκτρικό τροχό τις λαμαρίνες περίφραξης της υπό ανέγερση βιβλιοθήκης στο περιβόητο στέκι του βιολογικού στο ΑΠΘ. Κατά τον γραμματέα του Ενιαίου Συλλόγου ΔΕΠ ΑΠΘ «η εισβολή των ΜΑΤ ήταν απρόκλητη και αναίτια».

Στο μεταξύ κατά την «απρόκλητη και αναίτια εισβολή» βρέθηκαν «22 ξύλινα κοντάρια, αντιασφυξιογόνες μάσκες, 11 πυροσβεστήρες με μπογιά, 4 πυροτεχνικές κατασκευές, 1 μεταλλικός κόφτης σιδήρου, 2 μεταλλικοί τροχοί κοπής, 2 δίσκοι κοπής, 1 μεταλλικό κλειδί τροχού, 1 βαριοπούλα, 6 κράνη, 2 ενεργοποιημένες αστυνομικές χειροβομβίδες κρότου λάμψης, δακρυγόνο, πλήθος λουκέτων και αλυσίδων».

Αντικείμενα δηλαδή απαραίτητα για κάθε ακαδημαϊκό χώρο, που προάγουν την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, την οποία θα έπληττε –όπως δήλωναν κάποιοι πανεπιστημιακοί– η κατάργηση του ασύλου. Η οποία μάλλον δεν έχει γίνει γνωστή σε αυτούς τους πανεπιστημιακούς που έκαναν έξαλλοι δηλώσεις στις κάμερες. Οχι για το οπλοστάσιο, αλλά για την έφοδο της αστυνομίας που το αποκάλυψε. «Ζητήσαμε εισαγγελέα και δεν παρουσιάστηκε κανένας» φώναζαν, μάλλον γιατί δεν έχουν ενημερωθεί ότι το άσυλο καταργήθηκε και πως με βάση τον νόμο οι Αρχές μπορούν να επεμβαίνουν στον χώρο του πανεπιστημίου αυτεπάγγελτα, όταν διαπιστώνουν ότι τελούνται αξιόποινες πράξεις. Μάλιστα με απόλυτη βεβαιότητα αποφάνθηκαν πως «δεν υπάρχει κανένας λόγος παρουσίας των ΜΑΤ να αποχωρήσουν τώρα!». Η αλήθεια είναι πως όσοι έχουμε πάρει πτυχίο από δημόσιο πανεπιστήμιο δεν εντυπωσιαζόμαστε. Αλλωστε το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό.

Καθηγητές που αντιλαμβάνονται την ακαδημαϊκή τους υπόσταση ως βατήρα πολιτικής καριέρας, φοιτητικοί σύλλογοι φερέφωνα κομματικών οργάνων, υπουργοί φοβικοί, πρυτανικές αρχές κατώτερες των περιστάσεων και ανεύθυνοι πολιτικοί που αντιμετωπίζουν την ανώτατη εκπαίδευση ως πεδίο άσκησης επαναστατικής γυμναστικής. Αθώα θύματα οι φοιτητές που θέλουν να σπουδάσουν, φοβούνται να μπουν σε πανεπιστήμια γιάφκες, πληρώνουν τσάμπα ενοίκια για χαμένες εξεταστικές, αργούν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους λόγω των καταλήψεων, χάνουν προθεσμίες για μεταπτυχιακά και εντέλει καθυστερούν να ανοίξουν τα φτερά τους γιατί «έτσι αποφάσισε ο σύλλογος». Αλήθεια, αυτούς τους φοιτητές… καθηγητές, συμφοιτητές, πρυτάνεις, πώς τους κοιτούν στα μάτια;