Οταν (νομίζουν) πως τιμωρούν

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η διεύθυνση της εφημερίδας μού είχε αναθέσει το ρεπορτάζ του Πανιωνίου. Τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα πήγαινα στις προπονήσεις των Κυανέρυθρων και είχα την ευκαιρία να συνομιλώ με τους προπονητές τους, τον Σουηδό Μπο Γιόχανσον, τον Βούκιτιτς, τον Κυράστα, τον Ανδρέα Μιχαλόπουλο. Μου εξηγούσαν τεχνικά θέματα, τα προβλήματα που αντιμετώπιζε ο Πανιώνιος, κυρίως με το προπονητικό κέντρο, τις οικονομικές δυσκολίες.

Φυσικά μιλούσα και με τους παίκτες, με τον τεράστιο Θωμά Μαύρο που είχε επιστρέψει στις ρίζες του και ήταν πάντοτε πρόθυμος να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση.  Αργότερα συναναστράφηκα τον σπουδαίο Αγιαξ του Λουίς Φαν Γκάαλ που ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης με πιτσιρικάδες από την ακαδημία. Οι Ολλανδοί είχαν έρθει στην Αθήνα για τον αγώνα των ομίλων με την ΑΕΚ και αργότερα για να κάνουν μίνι προετοιμασία στις εγκαταστάσεις του Παναθηναϊκού στην Παιανία.

Υπεύθυνος επικοινωνίας του Αίαντα ήταν ένας μικρόσωμος μελαχρινός άνδρας με σγουρά μαλλιά, ο Ντέιβιντ Εντ. Ευγενέστατος, εξυπηρετικότατος, μου επέτρεπε να του τηλεφωνώ στο γραφείο του στο Αμστερνταμ όταν αναζητούσα πληροφορίες για το ταξίδι στην Αθήνα.

Οταν του ζήτησα να πάρω συνέντευξη από τον Φαν Γκάαλ, μου είπε το εξής: «Μπορείς να συνομιλήσεις με όποιον θέλεις, αρκεί η κουβέντα να γίνει πρόσωπο με πρόσωπο».

Αυτός ήταν ο μοναδικός όρος. Οχι τηλεφωνικές συνεντεύξεις αλλά διά ζώσης. Στον Αγιαξ τότε έπαιζαν κολοσσοί. Οι αδερφοί Ντε Μπουρ, ο Λιτμάνεν, ο Ζέεντερφ, ο Ντάβιντς, ο Φαν Ντερ Σαρ, ο πιτσιρικάς Κλάιφερτ, ο Μπλιντ και πολλοί ακόμα. Ολοι ταπεινοί και πρόθυμοι να μιλήσουν στον Τύπο.

Σήμερα, ύστερα από τρεις δεκαετίες, οι πόρτες των προπονητικών κέντρων είναι ερμητικά κλειστές, για να πάρεις συνέντευξη από παίκτη πρέπει να δώσει το ΟΚ η ομάδα, ενώ τα γραφεία Τύπου έχουν αναλάβει ρόλο υπεράσπισης της τιμής και της υπόληψης των κλαμπ αντί να υπηρετούν τον ρόλο στον οποίο οφείλουν την ύπαρξή τους.   Φυσικά, όσοι ασκούν κριτική, καταθέτουν αντίθετες απόψεις ή ενστάσεις με τη γραμμή του εκάστοτε κλαμπ βρίσκονται στη μαύρη λίστα και απέναντι σε κλειστές πόρτες. Αυτοί που κινούν τα νήματα στους συλλόγους πιστεύουν πως με αυτόν τον τρόπο επιβάλλουν ένα είδος τιμωρίας. Σε ποιους; Στον δημοσιογράφο, στο μέσο που εκπροσωπεί, στους αναγνώστες ή στην ίδια την ομάδα τους και τους ποδοσφαιριστές της που τους συμπεριφέρονται ως άβουλα πλάσματα, επιλέγοντας αυτοί σε ποιους θα μιλήσουν και σε ποιους όχι; Στην Ελλάδα είναι πλέον πιο εύκολο να μιλήσεις με τον Πρωθυπουργό παρά με το αριστερό μπακ της τελευταίας ομάδας. Κι αυτό το λένε επαγγελματισμό.