Μουσική τράπουλα

«Walls Have Ears», Sonic Youth 

Η ιστορία μας ξεκινά στη Νέα Υόρκη, το 1981, όταν και δημιουργήθηκε το αμερικανικό ροκ  συγκρότημα. Ιδρυτικά μέλη ήταν οι Kim Gordon (μπάσο, φωνητικά, κιθάρα), Thurston Moore (κιθάρα, τραγούδι) και Lee Ranaldo (κιθάρα, φωνητικά) ενώ ο Steve Shelley (τύμπανα) ακολούθησε μια σειρά βραχυπρόθεσμων ντράμερ το 1985, ολοκληρώνοντας το βασικό line-up. Ο Jim O’ Rourke (μπάσο, πλήκτρα, κιθάρα) ήταν επίσης μέλος του συγκροτήματος από το 1999 έως το 2005 και ο Mark Ibold (μπάσο, κιθάρα) ήταν μέλος από το 2006 έως το 2011. Οι Sonic Youth αναδύθηκαν από την πειραματική no wave τέχνη και μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης, πριν εξελιχθούν σε ένα πιο συμβατικό ροκ συγκρότημα και γίνουν από τα εξέχοντα μέλη της αμερικανικής noise rock σκηνής. Με λίγα λόγια επαναπροσδιόρισαν τι θα μπορούσε να κάνει η ροκ κιθάρα, χρησιμοποιώντας μια μεγάλη ποικιλία ανορθόδοξων κουρδισμάτων. Το συγκρότημα είχε καθοριστική επιρροή στα εναλλακτικά και indie rock κινήματα.

Το «Walls Have Ears» αποτέλεσε «ζωντανή» ηχογράφηση των Sonic Youth από το 1985. Κυκλοφόρησε σε βινύλιο 2×12” το 1986 χωρίς τη συγκατάθεση του συγκροτήματος, για να φθάσουμε στις 9 Φεβρουαρίου 2024, όπου πλέον κυκλοφόρησε επισήμως.

Τα κομμάτια από το 1 έως και το 7 ηχογραφήθηκαν live, στις 30 Οκτωβρίου 1985, στο Λονδίνο . Το κομμάτι 8 ηχογραφήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1985, στην παραλία Μπράιτον στο Μπράιτον και τέλος τα κομμάτια 9-17 ηχογραφήθηκαν ζωντανά στις 28 Απριλίου 1985, στο Λονδίνο. Τα κομμάτια του Απριλίου ηχογραφήθηκαν με μέλη τους Thurston Moore, Lee Ranaldo, Kim Gordon και Bob Bert.

Τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα, αποκτά επιτέλους επίσημη κυκλοφορία. Ο δίσκος υπήρχε για δεκαετίες ως ένα πολυπόθητο bootleg, που αρχικά εκδόθηκε χωρίς άδεια από τον Paul Smith (υπεύθυνο για τις ευρωπαϊκές τους κυκλοφορίες). Τριάντα οκτώ χρόνια μετά, εξακολουθεί να ακούγεται σαν… λαθραίο. Η μείξη είναι αποπνικτική, χαμηλής ποιότητας, οριακά κλειστοφοβική.

Η Kim Gordon θέλει (και τα καταφέρνει) να οδηγήσει με τη φωνή της τον ακροατή κατευθείαν στην κόλαση. Τα χτυπήματα του Shelley (ντραμς) είναι τα πόδια του διαβόλου.

Το «Walls Have Ears» είναι ελκυστικό ακόμη και σήμερα. Αποτελεί κατά κάποιον τρόπο τη μετατόπιση της μπάντας από το no wave στο πιο περίπλοκο και μελωδικό στυλ που καθόρισε τη μεταγενέστερη δουλειά τους. Το δημιουργικό τους χάος άνοιξε τον μακρύ ασυμβίβαστο δρόμο που ακολούθησαν έως την τελική τους επιτυχία. Και όλα αυτά ενώ το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν αγαπήθηκε από τους δημιουργούς του.

«Vida», Ana Tijoux

Η χιλιανή καλλιτέχνις Ana Tijoux στη νέα της εργασία έχει ως μότο το εξής: «Η καλύτερη εκδίκησή μας ενάντια στον θάνατο είναι η ζωή». Το πρώτο άλμπουμ της rapper έπειτα από δεκαετία είναι μια χαρούμενη ματιά στη θλίψη σε όλες τις μορφές της και η ακλόνητη αισιοδοξία της Tijoux παραμένει ένα από τα πιο αναζωογονητικά μέρη της δουλειάς της. Δουλεύοντας με τον μακροχρόνιο παραγωγό της Andres Celis, παρουσιάζει μείγμα από δυνατούς χιπ-χοπ και λατινοαμερικάνικους ρυθμούς, ακουμπώντας στην ποπ μπαλάντα μαζί με το επιδέξιο ραπ της, χωρίς να ξεχνά τη reggaeton και Afrobeats.

Ξεκίνησε την καριέρα της με το χιλιανό rap συγκρότημα Makiza, ενώ γνώρισε διεθνή επιτυχία ως σόλο καλλιτέχνις. Ο τίτλος του άλμπουμ της «1977», που κυκλοφόρησε το 2010, αναφέρεται στη χρονιά που γεννήθηκε στη Γαλλία από χιλιανούς γονείς που είχαν δραπετεύσει από τη δικτατορία του Πινοτσέτ. Τα εσωστρεφή τραγούδια του εξερευνούσαν την τελική επιστροφή της οικογένειάς της στη Χιλή. Στο «La Bala» του 2011, η Tijoux έστρεψε την εστίασή της προς τα έξω, καταγγέλλοντας την οικονομική ανισότητα με αναφορές στα σύγχρονα πολιτικά κινήματα, συμπεριλαμβανομένων των φοιτητικών διαδηλώσεων της Χιλής, της Αραβικής Ανοιξης και του Occupy Wall Street. Στο «Vengo» του 2014, έφερε το Indigenous Pride (οργανισμός Pride του Λος Αντζελες που γιορτάζει την κουλτούρα, τις ταυτότητες και την κληρονομιά των Two Spirit, Indigiqueer και Indigenous LGBTQPAI+) σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες, όπως την παλαιστίνια rapper Shadia Mansour στο «Somos Sur».

Με το «Vida», η Tijoux απευθύνει την πρόσκληση να πολεμήσει την αδικία δίπλα της. Μεταξύ άλλων τραγουδάει για να υπενθυμίσει ότι τα χρήματα δεν αγοράζουν την ευτυχία, τιμά τη μνήμη των ανθρώπων που «εξαφανίστηκαν» από τη δικτατορία στην Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και δεν ξεχνά ποτέ την πατρίδα της.