Στο ίδιο έργο θεατές

Είναι 59 ετών, υπηρετεί στην ΕΛ.ΑΣ. 34 χρόνια και σε 5 μήνες θα βγει στη σύνταξη. Από το κρεβάτι του νοσοκομείου προσπαθεί να προστατέψει την κόρη του: «Εχουν πάρει το καπέλο μου (που γράφει τα στοιχεία και το ονοματεπώνυμό του), πρόσεχε μη σε βρουν». Είναι ο αστυνομικός που κάποιοι με κουκούλες, οι οποίοι συμμετείχαν στη συγκέντρωση κατά της ομοφοβικής επίθεσης εναντίον των δύο ΛΟΑΤΚΙ, τον χτύπησαν στο κεφάλι με κράνος και τον έστειλαν στο νοσοκομείο, ενώ πριν είχαν φτάσει να επιτεθούν στον Στέφανο Κασσελάκη. Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα είχε συμβεί εάν ο 59χρονος αντιδρούσε όπως αντιδρά η Αστυνομία σε όλα τα ευνομούμενα κράτη του δυτικού κόσμου σε ανάλογα περιστατικά.

Πρώτοι εμείς οι δημοσιογράφοι θα στηλιτεύαμε την «υπέρμετρη αστυνομική βία», κομματικά τρολ θα ανέβαζαν παραπλανητικά μονταρισμένα βίντεο συνοδευόμενα από επικολυρικά τουίτ για τους «διαδηλωτές που δέχτηκαν απρόκλητη επίθεση» και δημοσιολόγοι θα συνέγραφαν άρθρα-θρηνωδίες για αστυνομοκρατούμενη χώρα. Ο αστυνομικός όμως δεν αντέδρασε και κατέληξε στο νοσοκομείο. Μόλις ένα βράδυ πριν, κάποιοι άλλοι κουκουλοφόροι τραμπούκοι βγήκαν από την Πολυτεχνειούπολη όπου γινόταν πάρτι μασκέ, έκαναν στάχτη σταθμευμένα αυτοκίνητα και βανδάλισαν δημόσια και ιδιωτική περιουσία. Και στις δύο περιπτώσεις ουδείς συνελήφθη. Το πιο σουρεαλιστικό όμως είναι η παραίτηση της Πολιτείας. Μία μέρα πριν από το πάρτι, η Αστυνομία είχε αφήσει σημειώματα στους κατοίκους να μην παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους στον δρόμο – προφανώς για να μην τα βρουν στάχτη, όπερ και εγένετο. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχει άλλο παράδειγμα σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας στην οποία η Πολιτεία να έχει σηκώσει τα χέρια απέναντι στους κουκουλοφόρους.

Η ανοχή έχει φτάσει στα όρια του μιθριδατισμού, αφού τέτοιες ειδήσεις δεν μας αγγίζουν καν πλέον, η βία έχει κανονικοποιηθεί, οι βανδαλισμοί έχουν νομιμοποιηθεί, το θεωρούμε σαν κάτι σχεδόν αυτονόητο που συμβαίνει 2-3 φορές τουλάχιστον τον μήνα. Οι αιτίες βέβαια έχουν ονόματα. Αλλά και ένα αναπάντητο ερώτημα: «Τι κράτος και τι Αστυνομία θέλουμε». Εάν συμφωνούμε να επεμβαίνει ή να μένει θεατής, εάν αποδεχόμαστε ότι κατέχει το μονοπώλιο άσκησης νόμιμης βίας για την επιβολή του νόμου στο πλαίσιο που ορίζει το Σύνταγμα, εάν τελικά συμφωνούμε στην τήρηση των νόμων. Αναπάντητα ερωτήματα που δεν τέθηκαν καν, ήδη από την εποχή των Μνημονίων όταν βανδαλιζόταν κάθε βδομάδα η Αθήνα, όταν κάηκαν ζωντανοί συμπολίτες μας στη Μαρφίν. Η ιστορική εμπειρία αλλάζει λένε τις κοινωνίες. Στη δική μας δεν άλλαξε τίποτα.