Ο χρόνος, ο Κιπτσόγκε και η καρδιά

Πόσο κακή μπορεί να είναι αγωνιστικά μια μέρα για μαραθωνοδρόμο που τερματίζει με επίδοση 2:06:50;

Αν μιλάμε για τον δις ολυμπιονίκη Ελιουντ Κιπτσόγκε, σαφώς πρόκειται για μια απογοητευτική επίδοση. Ο κενυάτης πρωταθλητής, βαδίζοντας πλέον στην τελική ευθεία για να κλείσει τον ερχόμενο Νοέμβριο τα 40, ήρθε την περασμένη Κυριακή 10ος στον Major Marathon στο Τόκιο. Ο ίδιος δήλωσε ότι στον αθλητισμό υπάρχουν καλές και καλές ημέρες και σημασία έχει να παίρνεις μαθήματα για τη συνέχεια…

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έγινε ο κακός χαμός. Αναλύσεις επί αναλύσεων γιατί ο Κιπτσόγκε δεν έτρεξε όσο γρήγορα μπορεί στο Τόκιο. Αλλοι υποστηρίζουν ότι έφταιγε η στρατηγική που ακολούθησε κυνηγώντας από νωρίς να «σπάσει» ξανά το παγκόσμιο ρεκόρ. Αλλοι θεωρούν ότι απλά δεν ήταν στη μέρα του, όπως είπε και ο ίδιος, και άλλοι ότι ο χρόνος είναι ανίκητος και πλέον οι επιδόσεις του θα είναι πτωτικές. Μάλιστα κάπου διάβασα ότι είναι ανοικτό το ενδεχόμενο να μην τον στείλει τελικά η ομοσπονδία της χώρας του στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι, κάτι το οποίο απεύχομαι και θεωρώ αδιανόητο να συμβεί.

Θέλω να μείνω όμως στο θέμα της ηλικίας. Πράγματι, ένας τοπ μαραθωνοδρόμος παγκοσμίως – κατά πολλούς ο κορυφαίος όλων των εποχών με βάση τα επιτεύγματά του – δεν εξαιρείται από τη φθορά του χρόνου. Ας δούμε όμως τι έκανε στο Τόκιο την περασμένη Κυριακή και η αμερικανίδα, πρώτη γυναίκα χρυσή ολυμπιονίκης, Τζοάν Μπενόιτ. Στα 66 της έκανε 3:38:37 και έγινε six star finisher ολοκληρώνοντας τη σειρά των major marathons! Να σημειωθεί ότι από το 1979 έως το 2010, δηλαδή για τρεις δεκαετίες, σημείωνε σταθερά επιδόσεις στον Μαραθώνιο κάτω από 3 ώρες και το 2019, 61 ετών, τερμάτισε στη Βοστώνη σε 3 ώρες και 4 λεπτά.

Τελικά ο χρόνος είναι πράγματι ανίκητος, αλλά αν το λέει η καρδιά σου, μπορείς! Τι λέτε;