Ο νομικός μας πολιτισμός

Μια ευνομούμενη πολιτεία για να προάγει τον πολιτισμό οφείλει πρωτίστως να έχει σύστημα αξιών που προσιδιάζουν στο κράτος δικαίου. Η διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποδεικνύει τον τρόπο διαβίωσης και την ποιότητα που χαρακτηρίζει μια κοινωνία. Αντικατοπρίζει τον πολιτισμό και την οργάνωσή της. Ωστόσο από τη μια πλευρά παρατηρούμε την κοινωνία να προοδεύει, τον πολιτισμό να προάγεται, τη ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη. Κι από την άλλη γινόμαστε θεατές γεγονότων ανείπωτης βαρβαρότητας, ανήκουστης βίας και σφαγών. Οπως όσα ανήκουστα, ανατριχιαστικά εγκλήματα διαπράττονται στη Ουκρανία, στη μαρτυρική Γαζα και σε άλλες γωνιές του κόσμου. Η Γη σε έναν διαρκή κύκλο βίας κι αίματος.

Σε βάρος της ανθρωπότητας. Ή μάλλον τα συνηθίσαμε. Εξοικειωθήκαμε. Ακόμα και διαπραττόμενα στις αυλές μας. Μικρές και μεγάλες. Χωρίς έλεος. Χωρίς εξήγηση. Η μάλλον επιφανειακή. Εύκολη. Κι αυτή μας αρκεί. Χωρίς να βλέπουμε την ουσία. Τα πάντα γύρω μας προδιαθέτουν για το κακό. Κοινωνική πραγματικότητα. Οχι αναγκαιότητα. Κι αυτή προσπαθούμε να περιορίσουμε. Μέσα από την καλλιέργεια του πνεύματος. Τον πολιτισμό. Σαν αντιστάθμισμα στα όσα μας κατακλύζουν. Τηλεοπτικώς. Κι όχι μόνο. Κι έχουν το έγκλημα, τη βία, σαν συστατικό. Και το εξευμενίζουν. Ποικιλοτρόπως. Εθισμός στο κακό. Που δεν είναι τόσο κακό… Εξαρτάται. Από το ποιος το πράττει. Μήπως τελικά η σύγχρονη κοινωνία λειτουργεί με γνώμονα ένα σύστημα ανταξιών; Τελικά προάγεται ο πολιτισμός ή μεταλάσσεται.

Αλλά κι οι εικόνες από τους πολέμους. Με τους καλούς, τους ισχυρούς και τους κακούς. Αυτούς που δικαιούνται να σκοτώνουν τους κακούς, γιατί έτσι τους βολεύει. Προπαγανδιστικοί μηχανισμοί επί το καθήκον. Τα εγκλήματα καθαγιάζονται. Με την ανάλογη μετονομασία. Δεν έχει σημασία. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Το έγκλημα, η βιαιότητα, η απανθρωπιά ξεγυμνώνεται μπροστά μας. Εικόνες ξεδιπλώνονται και διπλώνονται αμέσως από ντροπή και αποτροπιασμό. Ντροπή για την ανθρωπότητα. Ντροπή για τους διεθνείς οργανισμούς. Ντροπή για τις δήθεν οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι ισχυροί της Γης πήραν το μερτικό τους. «Διεμερίσαντο τα ιμάτιά του». Χωρίς κλήρο. Ηθελαν κι άλλα. Συνεχίζουν. Η απληστία δεν έχει φρένο. Οι κολασμένοι της Γης σπεύδουν να φύγουν. Οσοι προλάβουν. Κι όπου μπορούν. Με όποιον τρόπο. Ικέτες. Τείχη υψώνονται. Κανείς δεν τους θέλει. Κυνηγημένα ζώα. Δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι. Κι εμείς αναρωτιόμαστε. Δήθεν. Τι και τις πταίει που εθιζόμαστε στη βία. Σε πρωτοφανή σκληρότητα. Που σφάζουμε ανηλεώς την τιμή μας και αξιοπρέπειά μας. Καθημερινώς. Στον βωμό πρόσκαιρων και εφήμερων αναγκών. Κι όλο αναζητούμε την ειρήνη και καταφεύγουμε στον πόλεμο ως μόνη λύση για τα αδιέξοδα που δημιουργούμε. Εμείς οι ίδιοι. Και απλώνεται η βία. Ολο και περισσότερο. Τη φωλιάσανε στις καρδιές μας. Σαν συστατικό της ύπαρξής μας. Σαν αναγκαίο κακό. Να αντιπαλεύουν το καλό. Πότε να επικρατεί το ένα. Πότε το άλλο. Ειρήνη ημίν. Εύκολο να λέγεται. Δύσκολο στην υλοποίηση. Οι ηγέτες που διαφεντεύουν τη Γη αποδείχθηκαν μικροί. Αδύναμοι. Κι επικίνδυνοι!

Η ζωή όμως προχωρά. Κι οφείλουμε να προχωρήσουμε με θάρρος και σύνεση. Υπερασπιζόμενοι τα πάτρια. Με πνεύμα κατανόησης προς τους ικέτες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους ακουσίως λόγω πολέμου. Με τον ορθό λόγο ίδιον νοήμονος πεπαιδευμένου πολίτη. Με γνώμονα τις αξίες που χαρακτηρίζουν, διακρίνουν τον ηθικό άνθρωπο και τον καθιστούν μοναδικό στην κλίμακα των ανθρωπίνων αξιών.