Θέατρο για όλους – γιατί όχι;

Με αφορμή τις παραστάσεις σε συνθήκες καθολικής προσβασιμότητας που θέτει σε εφαρμογή το Εθνικό Θέατρο – με την υποστήριξη της Alpha Bank και τη συνεργασία της Liminal – ήρθαν στο μυαλό μου κι άλλες σκέψεις, σχετικές με το πόσο φιλόξενα είναι τελικά τα θέατρα σε όλους, κυριολεκτικά, τους θεατές. Σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα του Εθνικού, η έννοια της καθολικής προσβασιμότητας αφορά την παρακολούθηση μιας παράστασης από θεατές με προβλήματα στην όραση και την ακοή, κάτι που πράγματι απαιτεί ειδική προεργασία – και κοστίζει. Οι πρώτες απόπειρες είχαν γίνει επί καλλιτεχνικής διεύθυνσης Λιβαθινού και τώρα επί Γιάννη Μόσχου γίνεται ένα βήμα ακόμα προς αυτή την κατεύθυνση, πιο ολοκληρωμένα.

Συγκεκριμένα τώρα, το Εθνικό ενέταξε στο πρόγραμμά του τον «Πινόκιο» (φωτογραφία), για παιδιά, σε σκηνοθεσία του Βασίλη Μαυρογεωργίου (Κυριακή 21 Απριλίου, στις 15.00, στο θέατρο Rex – σκηνή Ελένη Παπαδάκη) και την «Προξενήτρα» σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου (Παρασκευή 29 Μαρτίου, στις 20.30, και Κυριακή 14 Απριλίου, στις 19.00, στο θέατρο Rex – σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη). Σημαντική η πρωτοβουλία για ένα κρατικό θέατρο που οφείλει να δώσει το παράδειγμα…

Κι επειδή ένα πρόγραμμα σαν κι αυτό είναι εξαιρετικά σύνθετο και υψηλού κόστους για τα μικρά θέατρα και τους ιδιώτες, υπάρχουν κάποιες άλλες πρωτοβουλίες που αφορούν τις παροχές ενός θεατρικού χώρου και είναι πιο ρεαλιστικές. Ξεκινώντας από τις ράμπες που μπορεί να αποδειχτούν σωτήριες και να αντικαταστήσουν ένα τμήμα της σκάλας και τα άβολα καθίσματα μέχρι το μεγάλο κεφάλαιο που λέγεται «τουαλέτες» και αποτελεί συχνά πυκνά την αχίλλειο πτέρνα ενός θεάτρου. Δεν είναι λίγες οι φορές που, εκτός από αριθμητικά περιορισμένες, είναι και εξαιρετικά μικρές. Επιπλέον φιλοξενούνται συνήθως στο υπόγειο και δυσκολεύουν τους θεατές μεγαλύτερης ηλικίας και περιορισμένης κινητικότητας να κάνουν χρήση και άρα να νιώσουν άνετα μέσα στο θέατρο. Είναι αλήθεια ότι μέσα στην τελευταία 30ετία οι συνθήκες στα θέατρα έχουν βελτιωθεί, καθώς νέες σκηνές έχουν γεννηθεί που υπακούν στους σύγχρονους κανόνες, ενώ παλαιότερες έχουν ανακαινισθεί. Ωστόσο έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για να πούμε ότι έχουμε θέατρο για όλους…