Πρόσθεση, όχι αφαίρεση

Διαβάζω από χθες αναλύσεις και ερμηνείες για τα συμβάντα στο πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία. Ηττα του Αλέξη Τσίπρα, απεμπλοκή του από τη ρετσινιά ότι τον φύτεψε, νίκη του Στέφανου Κασσελάκη μέσω Νίκου Παππά, ήττα του Στέφανου Κασσελάκη, νίκη του Νίκου Παππά κ.λπ. Εν ολίγοις όλα τα ερμηνευτικά σενάρια στο τραπέζι.

Προσωπικά θα ήθελα να καταθέσω τη δική μου εμπειρία από αυτό το συνέδριο καθώς και την ερμηνεία μου.

Το πρώτο που θα ήθελα να πω είναι ότι το συνέδριο δεν ήταν νέο απέναντι στα προηγούμενα αλλά διαφορετικό από τα προηγούμενα. Αυτά που έκαναν τη διαφορά ήταν πολλά και διάφορα, αλλά θα αρκεστώ στα κυριότερα: το γιουχάρισμα ή η απειλή γιουχαρίσματος της εξέδρας στους ομιλητές και στις ομιλήτριες που οι σύνεδροι υποψιάζονταν ότι ήταν οι υπονομευτές που ο πρόεδρος είχε αναφέρει στην εναρκτήρια ομιλία του. Προσπάθησε, ως «ιδιοκτήτης» και υποκαθιστώντας το προεδρείο, να τους σταματήσει όταν αυτή η ηχηρή φωνή των μελών απευθύνθηκε στην Ολγα Γεροβασίλη, αλλά στην πραγματικότητα την είχε προκαλέσει με τη διχαστική του αναφορά σε υπονομευτές. Προχώρησε μάλιστα να στρέψει το ίδιο ακροατήριο εναντίον όσων δεν τον χειροκροτούσαν ή και παρέμεναν καθιστοί/ές καλώντας το ακροατήριο να σηκωθεί όρθιο για να στιγματιστούν όσοι και όσες δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά του. Πρωτόγνωρα πράγματα όχι μόνον για την Αριστερά αλλά για όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου.

Η δεύτερη και ελπιδοφόρα διαφορά ήταν ότι το συνέδριο, οι ίδιοι και οι ίδιες σύνεδροι που τον αποθέωναν, δεν ακολούθησε ούτε την προτροπή του πρώην προέδρου – που πιστεύω με αίσθημα ευθύνης έκανε – αλλά ούτε και το ισχυρό κάλεσμα του Στέφανου Κασελάκη για μια εσπευσμένη υβριδική προσφυγή στις κάλπες για να τελειώσει με την τρίτη γενιά των «υπονομευτών» που τόλμησαν να του ασκήσουν κριτική, να του ζητήσουν να ακολουθεί το καταστατικό και να σέβεται τις συλλογικές αποφάσεις. Λέμε και σωστά ότι ο Μητσοτάκης καταπατά το Σύνταγμα με το σχέδιο νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το Σύνταγμα των δημοκρατικών πολιτικών κομμάτων είναι το καταστατικό τους. Το επικαιροποιούν, το αλλάζουν μέσα από συλλογικές διαδικασίες και όπως ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να αλλάξει το Σύνταγμα παρά μόνον αν η Βουλή είναι συνταγματική, έτσι και τα κόμματα δεν μπορούν να το αλλάξουν παρά μόνο μέσα από συνέδρια που έχουν προσδιοριστεί και ως καταστατικά με την ανάλογη προσυνεδριακή προετοιμασία.

Η πολιτική απόφαση που ψηφίστηκε ήταν σοφή. Εβαλε φρένο στις εσωκομματικές εκλογές περιφρουρώντας όσο μπορούσε την πορεία του κόμματος προς τις ευρωεκλογές, επιβεβαίωσε την εμπιστοσύνη στον πρόεδρο και ταυτόχρονα θέσπισε την επαναλειτουργία ενός συλλογικού οργάνου, του εκτελεστικού γραφείου για τον καθημερινό πολιτικό σχεδιασμό και τον προγραμματισμό όσων καταστατικών αλλαγών κρίνονται απαραίτητες.

Αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πάρει το μήνυμα, τότε υπάρχει ελπίδα. Και για τον ίδιο και για το κόμμα στο οποίο προεδρεύει. Αν όχι, αν συνεχίσει να αντιμετωπίζει την κριτική ως υπονόμευση και πόλεμο εναντίον του, αν εξακολουθήσει να διχάζει τα μέλη του κόμματος ανάμεσα σε υποστηρικτές και σε πολέμιους του ίδιου, αν βρίσκει τη λύση όχι στον πολλαπλασιασμό και στην πρόσθεση αλλά στη διαίρεση και στην αφαίρεση, τότε τα πράγματα θα εξελιχθούν ακόμα χειρότερα και για τον ΣΥΡΙΖΑ και για την προοδευτική παράταξη της χώρας.

Η Μαρία Ρεπούση είναι ιστορικός, μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία