Ο Σεπτέμβριος αποδεικνύεται τελικά ένας υπέροχος μήνας για τους φίλους του Ολυμπιακού. Ηταν ο ένατος μήνας του ’23 που το ΣΕΦ σείστηκε για να υποδεχθεί ξανά τον σπουδαίο Βασίλη Σπανούλη, σε μια βραδιά που ουδείς μπορεί να ξεχάσει. Και τώρα, ανακοινώθηκε το για πολλούς, εντελώς αυτονόητο: ο Πρίντεζης θα τιμηθεί στις 6 του ερχόμενου Σεπτεμβρίου και θα αποσυρθεί και η δική του φανέλα.
Μπορεί ο άλλοτε διεθνής φόργουορντ να ήταν υπαρχηγός στη μεγάλη ομάδα που κατέκτησε κορυφές, αλλά ουσιαστικά επρόκειτο για τον «αρχηγό των αρχηγών». Που είχε και έχει θέση στην καρδιά κάθε ερυθρόλευκου οπαδού. Φόρεσε μόνο μια φανέλα ισχυρής ομάδας, η αφοσίωσή του στον Ολυμπιακό υπήρξε παροιμιώδης και ουδέποτε θέλησε να δοκιμάσει κάτι άλλο (στο εξωτερικό), μολονότι του προσφέρθηκαν πολλά περισσότερα χρήματα. Θα αναρωτηθεί, ίσως, κάποιος «αυτά αποτελούν λόγους για να είναι τόσο συμπαθής ο Πρίντεζης»; Σίγουρα όχι. Αλλά ο Γιώργος, ένα παιδί «έξω καρδιά», μετρημένος και ψύχραιμος, σοβαρός και καθόλου σοβαροφανής, πέτυχε το ακατόρθωτο στην πλούσια διαδρομή του στα παρκέ: έγινε αποδεκτός στην κοινωνία του μπάσκετ από τους πάντες, τον εκτιμούν οι αντίπαλοι και σε πολλά σχόλιά τους δεν κρύβουν πως θα τον ήθελαν στην ομάδα τους. Ασχετα αν γνωρίζουν πως είναι… «Ολυμπιακός από κούνια».
Ιδού, λοιπόν, η χρυσή ευκαιρία: συνήθως σε ανάλογου τύπου εορταστικές εκδηλώσεις, η ομάδα του εκάστοτε παίκτη που τιμάται είναι αυτή που δίνει πλακέτες και βραβεία. Μήπως, άραγε, έχει ωριμάσει η ιδέα να κάνουμε το επόμενο βήμα; Να τιμήσει, δηλαδή, τον Πρίντεζη συνολικά το ελληνικό μπάσκετ. Οχι μόνο η ΕΟΚ. Ακόμη ακόμη και αντίπαλοι. Ναι, δίχως υπερβολή αυτό, γιατί ποιος μπορεί να ξεχάσει πως τη μέρα που «έφυγε» ο πατέρας του, αυτός έπαιξε για τον Ολυμπιακό και χειροκροτήθηκε από τους οπαδούς του ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ; Ο μόνος εν ενεργεία που έχει βιώσει κάτι τέτοιο και μπράβο του..
Κατά συνέπεια, αξίζει κάθε τιμή ο Γιώργος Πρίντεζης. Οχι για την μπασκετική του αξία. Κυρίως για το ήθος του, τα όσα έδωσε στον χώρο σε ευρύτερο πλαίσιο και για το γεγονός πως είναι ένας πρεσβευτής του αθλήματος δίχως να κάνει μεγάλο θόρυβο. Αυτό μοιάζει με το σημαντικότερο. Και χωρίς αμφιβολία, η βραδιά που θα έρθει τον επόμενο Σεπτέμβριο στο κατακόκκινο αλλά παράλληλα οικουμενικό στα συναισθήματά του φαληρικό γήπεδο, προφανώς και θα είναι αξέχαστη. Ποιος ή ποια δεν θα φροντίσει να δώσει το παρών και να ζήσει κάτι μοναδικό;













