Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως είναι

Από όλον τον κουρνιαχτό που σηκώθηκε τελευταία στον ΣΥΡΙΖΑ, πέρα από την παρέμβαση Τσίπρα, συγκράτησα μια φράση που αποδίδεται, από το ρεπορτάζ, στον Διονύση Τεμπονέρα. Γύρισε, λένε, προς τον Κασσελάκη και του είπε: «Είμαστε αριστεροί, δεν εκβιαζόμαστε». Καλό. Σαν να ακούς ατάκα του Πρέκα σε ταινία του Τζέιμς Πάρις. Ναι, η αλήθεια είναι ότι χαμογέλασα. Μετά όμως σκέφτηκα ότι ενδεχομένως ο Τεμπονέρας να έχει δίκιο, διατηρώντας καλύτερη επαφή με την πραγματικότητα σε σχέση με τον πρόεδρό του.

Ο Κασσελάκης υποτίθεται ότι, αν διατηρηθεί στην προεδρία, θέλει να κάνει γονιδιακή επέμβαση στην ΣΥΡΙΖΑ. Να αλλάξει το DNA του ξεκινώντας από το όνομα και τον πολιτικό προσανατολισμό του κόμματος. Να στήσει κάτι καινούργιο που να ανταποκρίνεται στα προτάγματα της εποχής. Ας πούμε κάτι που να το πουλάει ως σύγχρονο και συνάμα αντισυστημικό, με εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Το ερώτημα είναι αν όντως ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που αντιπροσωπεύει σήμερα. Ενα κόμμα, δηλαδή, που εκτείνεται από τα αριστερά του ΠΑΣΟΚ ως τις παρυφές των Εξαρχείων. Μπορεί, στα αλήθεια, να αλλάξει χαρακτήρα; Θεωρητικά ναι. Στην πράξη, όμως, είναι δύσκολο. Μάλλον αδύνατο. Οχι επειδή δεν μπορείς να αλλάξεις ένα κόμμα εκ θεμελίων. Καταστατικά, οργανωτικά, προγραμματικά, είναι εφικτό να το πετύχεις. Δεν μπορείς όμως να αλλάξεις τη νοοτροπία και την πολιτική ταυτότητα των ανθρώπων.

Ενας από τους λόγους που ο ΣΥΡΙΖΑ υφίσταται αυτή την εσωστρεφή περιδίνηση είναι η παγιωμένη αντίληψη που τον αντιμετωπίζει ως κόμμα εξουσίας. Αυτό δεν ισχύει πλέον. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ και καιρό μια φθίνουσα πολιτική δύναμη καθώς δεν υφίστανται πλέον οι συνθήκες που τον οδήγησαν στην εξουσία. Το να πιστεύεις ότι μπορεί να διεκδικήσει εκ νέου τη διακυβέρνηση δείχνει μάταιο και αφελές. Οπως και το να εκτιμάς ότι όλο αυτό επιδέχεται εκσυγχρονιστικές αλλαγές και μπόλιασμα με νέα πολιτική φιλοσοφία. Στην πραγματικότητα το μόνο που απομένει στον ΣΥΡΙΖΑ είναι να διατηρηθεί ακριβώς όπως είναι. Ενα κόμμα διαμαρτυρίας που θα εκφράζει όλο και μικρότερο αριθμό ψηφοφόρων. Η άλλη επιλογή είναι η διάλυση.

Τα πόδια στο τραπεζάκι

«Μιλάς με γρίφους, γέροντα». Για αυτό και η παρέμβαση του Αλέξη Τσίπρα ήταν διαβολικά επιτυχημένη. Συντάσσεται με τον «τσαμπουκά» του Κασσελάκη για αναμέτρηση στο «Ελ Πάσο» της βάσης, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχει αντίπαλος; Μήπως την ίδια στιγμή του υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να αισθάνεται σίγουρος στη θέση του; Η δήλωση είναι σαν μαγική εικόνα, αλλάζει ανάλογα με τη γωνία ανάγνωσης. Εννοείται, βέβαια, ότι όσον αφορά τον εαυτό του, τα έκανε όλα σωστά. Δεν μετανιώνει για τίποτα. Και φυσικά δεν πρόκειται να πάει στο συνέδριο. Ναι, η αλήθεια είναι ότι μετά από τέτοια δήλωση δεν πας στο συνέδριο. Κάθεσαι σπίτι, βάζεις τα πόδια στο τραπεζάκι του σαλονιού και χαζεύεις τα δελτία. Απλώς κάποια στιγμή μπορεί να ακούσεις παλιούς φίλους να λένε ότι στην κρίσιμη στιγμή είπες πολλά, αλλά στην ουσία σιώπησες. Α, και κάποιοι θα σταθούν στον «αγώνα στο πεδίο των ιδεών». Αλλά ποιος, στ’ αλήθεια, τέτοιες ώρες ασχολείται με ιδέες;

Δεν διαλύθηκε η οικογένεια

Πόσες μέρες έχουν περάσει από την ψήφιση του νομοσχεδίου για την ισότητα στον γάμο; Μόλις οκτώ. Υπάρχει άνθρωπος που ασχολείται με το θέμα; Μόνο όσοι διάβασαν, την Τετάρτη, την είδηση για τον πρώτο γάμο γυναικών βρήκαν να πουν ή να γράψουν δυο χαριτωμένα λόγια. Μέσα σε μία εβδομάδα, λοιπόν, δεν ενδιαφέρονται ούτε εκείνοι που μιλούσαν για καταστροφή της οικογένειας και εκμαυλισμό της κοινωνίας. Εχουμε ξεχάσει ποιοι βουλευτές καταψήφισαν το νομοσχέδιο και ποιοι απείχαν. Και δεν διαβάζεις ούτε μια λέξη για τον Σαμαρά. Ξέρετε για ποιον λόγο συμβαίνει αυτό; Οχι επειδή η ψήφιση του νομοσχεδίου καθιστά τη συζήτηση άσκοπη. Συμβαίνει επειδή, παρά τα όσα ακούστηκαν, η ισότητα στον γάμο υπηρετεί μια κανονικότητα εγκαθιδρυμένη εδώ και καιρό στην κοινωνία. Τόσο, μα τόσο απλό.